#inadragonsmind

I hate my arrogance But even in my childishness I know when I go too far Afterwards So I make sure, you see I apologize for my gravity But then again I’ve made it all about me

Ik wil een stuk schrijven, als een blog, over vriendschap. En over steun. En over zelf en hebberigheid. Maar niet hier want dan blijf ik bezig. En dit is het einde van de Grandpa Gang. Niet van mijn relapse. Want zelfs na een jaar depressieve gedichten te poepen ben ik nog niet van dit gevecht af. Maar dit deel, dit boek, eindigt hier. Bedankt. (Mijn nicht is een blog gestart. En ze schrijft als een engel. En ik kan niet schrijven. En ik kan het niet helpen geïnspireerd te zijn. Ik ben een spons. (#4) Sorry)

Een korte tekst die ik schrijven moest op een meeloopdag. “Beschrijf in vijf minuten hoe de weg naar huis er uit zag toen je klein was.” / Ik loop de hoek om van de straat met de bank die nooit open is. Dit is de vervelendste hoek. De moeilijkste hoek. Deze hoek prikkelt. En de man in dit huis is gemeen. Hij heeft een rond draaiend ding op zijn dak en ze zeggen dat hij ons daarmee afluistert. Ik houd niet van deze hoek. De stoep is hier rot en het maakt mij de tegels tellen. Na elke tweede moet mijn linker voet voor. Daarom doe ik er altijd zo lang over. Maar het is de laatste hoek. Nu nog eventjes recht door. Langs de steen waar dat andere meisje met mijn naam haar hoofd op brak. Ik zie de boerderijen in de verte al. Ik moet nog steeds met mijn grote zus een keer de katjes redden. Hoe vergeet ik dat steeds? Die arme katjes. Nu links af langs het schuurtje met de ingegooide ruiten. Dat is het oorlogs schuurtje. Daar was vroeger de oorlog denk ik. De heuvel op, de gaten in de verroeste kruiwagen tellen en de schuurdeur door. Als die tenminste open is. - Oh, nee. Natuurlijk niet. We zijn vandaag alleen thuis. Dan is het mijn beurt om het eten te maken. Ik loop de koude schuur door. Het lijkt wel of die telkens groter wordt. Het is donker. En overal zijn uitstekende objecten. Ergens hoor ik een ‘miauw’. Is dat Hitchkok? Of misschien zijn het de katjes. Die moeten we nog steeds redden. Eindelijk ben ik bij de deur. Eindelijk ben ik binnen. Ik roep vlug een ‘hallo’. Voor de zekerheid. - Nee, niemand is thuis. Dan ren ik door naar de trap en sla ik treden over. Tot it omval voordat ik eindelijk boven ben. Door de hal. Nog een kleine trap op en dan is daar mijn kamer. De stikkers die ik met mijn beste vriendin op de deur plakte. Astrix en Oblix. Die die met harde kauwgom komen, in roze papiertjes. Mijn wasbak en mijn spiegel. Mijn spiegel is een wolk. Nee. Mijn spiegel is echt een wolk. En dan is er mijn plank met huisjes en poppetjes en uitgeprinte bomen. En kastelen, kastelen. Ik denk dat er weer een prinsesje weggelopen is. Dan is er, tegen de muur mijn bed met mijn knuffels. Ze moeten nog even wachten voordat ik ze vertel waar ik de dolfijn heen heb ontvoert. Ik heb het nu te druk. Er staat een cd speler boven mijn bed. Die is nieuw. En van mij. En die is voor mijn muziek. Er is ook een nachtkastje, hij staat in de hoek. Ik doe hem open. Hoopvol. Maar nee, helaas. Op een dag zal die eindelijk opengaan. Dan kom ik naar de wereld ondergrond. Waarom moet ik er zo lang op wachten? Ik val op mijn bed. Mijn plafon is schuin en mijn raam is schuin en ik draai mijn hoofd schuin, ik zie alleen maar wolken en vogels. En elke avond één vliegtuig. Twee toen mijn oma stierf. Ik doe mijn ogen dicht. Ik probeer te bedenken waar mijn dolfijn is maar er miauwt iets achterin mijn hoofd.