#SaTüRn?

Bir kuzgun neden çalışma masası gibidir?

Öyle bir an gelir ki, anlamayız kendimizi. Hani boğaz düğümlenir ya, kalp anlamsızca sıkışır, ruhumuz kendini hiç bir yere ait his etmez. Ve başkalarının da bizi anlamasını beklemeyiz. İşte tam bu an bırakırız kendimizi içimizdeki galaksimize, bulmaya çalışırız kalbimizin en diplerindeki gizli sokağını. Bulmaya çalışdıkça da daha çok kayboluruz.

Yolculuk neydi? Kaçış mıydı kendinden, dertlerinden? Yoksa yeni sayfa için başlangıç adımı mıydı? Ya da hiç bir şey düşünmeden, karara gelmeden öylesine kendini birazcık da olsa rahat nefes almak için tabiata burakmak mıydı? Aslında sadece yüzüne hayatın acı hakikatleri yerine rüzgarın ince dokunuşu, kulağında seni başka diyara götüren müzik melodiyaları ve yüzünde istemsizce yaranan o saf gülüş olmalıydı yolculuk. Öyle ki, yalnız gözlerini kapadığın zaman gördüğün o hayaller ülkesi gibi tarif edilmez olan. Bir müddet sonra açmış olsan da gözlerini, kalbinde yaranmış garip bir huzuru hiç bir şeye degiştirememek gibi masum olan...

Ne zaman yoruluyor insan? Ne zaman her şeyin son noktaya vardığını anlıyor insan? Nefes bile almak içinden gelmediği o an mı, yoksa kalbinin aslında atmaktan bile bıktığı zaman diliminde mi? Bunları geçdim de hayal bile kuramamak neden peki? Sanırım tam anlamıyla ruh ölmüş, geriye güçsüz beden kalmış durumu. Yas bile tutamamak, ağlamayı bile becerememek. Güçlü kalacağım diye ruhuna, kalbine aşırı yük yüklememek gerikiyormuş. Yeri geldiğinde yıkılmak, bağırmak gerekiyormuş ki, bunlar içinde birikmesin. Ve tabi bunları erken farketmek. Ne acı ''artık çok geç'' demek...

Yıkmak istediyim beni saran duvarlarım değil. Yalnızlığa olan sevdam, topluluk içinden kurtulmak için çırpınmalarım hiç değil. Hayata sığmayan ruhumun korkularını yıkıp-dökmek isterdim meselâ. Özgürlüğe doğru dayanmadan koşan o hallerini, ürkekliğini hep korumak ne güzel olurdu. Hiç yenilmemiş gibi, dayanmadan kötü düşünceli zihinlerin yargılarına maruz kalmamış, hiç darbe almamış, ağır savaşlardan çıkmamış gibi...

Aslında her şey biter. Bitmeyen şey yok yani. Ömürler biter, verilen sözler biter, kitaplar biter, arkadaşlıklar biter, sevgiler biter, hisler biter. Bu sonlu dünyada bitmeyen bir şeyler bulmak bu kadar zorken bitmesin diye koruduğumuz hayallerin hesabını kime verelim peki?