#hakikat

Sûret gözde, hakikat gönüldedir.

Şayet kul nefesi adedince Nebî (sallallahu aleyhi ve sellem)’e salât etmiş olsa, yine de onun hakkını ödemiş olmaz.

İbnu’l-Kayyim | Celâu’l-Efhâm 344

لو صلى العبد على النبي صلى الله عليه وسلم بعدد أنفاسه لم يكن موفّيا لحقه.

Gönül bu ömür vadisinde çok koştu

(öyleki) Binlerce kılı kırk yardı fakat bir saç kılı kadar gerçeğe ulaşamadı

Gerçi gönlümde binlerce güneş doğdu parladı

Ancak bir zerrenin kemaline hakikate, giden bir yolu bulamadı...

Kıyam-et

İnsan yaşaya dursun, hayat dediği zanla;

Ölümün gerçek yüzü görülecek zamanla.

Bir gün gömülür beden, kabirde karanlıklar;

İşte o an anlarsın, ruhunda bir çığlık var.

Göz yumunca görülür, Sırat’ta gizli sefer;

Bir kefen, bir sermaye, bir amel, bir de defter.

Çıkarsın mahşer yeri, ürkütücü bir ahenk;

Taş üstünde taş durmaz, kürsüde gizli mihenk.

İşte amel ve defter, mahşerin kürsüsünde;

Son hükmü Allah verir, mizan’ın ölçüsünde.

Daralacak nefesin, titreyecek ellerin;

Önünde açılacak, sayfa sayfa defterin.

Solacak tütsü tütsü, sarı ve donuk benzin;

Herkeste acı dehşet: “Cehennem hangimizin?”

Bir ses yankı bulacak, delip geçecek yeri;

“Bugün hesap günüdür!” titretecek mahşeri.

Kimi nur’a yürürken, kimi yanar hicapta;

Bir ömrün yolculuğu, son bulacak hesapta.

Oysa fani dünyada, korkuturdu kıyamet;

Kimse söylemedi mi? Haydi durma,

kıyam et..

.

.