tragedia XXI wieku

choć każdego dnia to samo widniało

aż do dziś

i ta myśl

sprawiła, że nie poznałam też ciebie

niby nic się nie zmieniło

tylko to lustro coś przekręciło

bo przecież to ja, to ty

od zawsze my

a tu nic znajomego

twój wzrok daleki, obcy

moje myśli gonią nie wiem dokąd

przecież wczoraj byliśmy

co teraz?

najzimniejsza noc

mojego życia

chyba padał śnieg

i zostawiłeś mnie

wykułeś

lodowe serce

nie do zbicia

210119

posmakuj koloru nowej duszy

przestudiuj anatomię serca

połóż się obok i znajdź me uszy

powiedz szeptem co cię zadręcza

potok myśli skieruj w me strony

pokaż mi twoje ukochane miejsca

potrzebujemy leku co ból ogłuszy

poszukamy przy sobie szczęścia

popatrz w moje oczy i w gwiazdy

pokochamy się bez zastanowienia

pomyśl jak przyjemnie byłoby

przywiązać się do innego człowieka

I święty panie mikołaju.

Ześlijcie mi miłość dobrą,

by poczuć się jak w raju.

Może w twoich oczach

nie jestem tak idealna,

jak ona.

Ale nie mam jej wad,

a temu nie chcesz wierzyć,

nie możesz,

bo przecież wszystkie to jedno,

niezaprzeczalnie,

zawsze

to samo.

Więc wybierasz ją

i odchodzisz,

wracasz do niej,

wracasz do mnie,

wracasz do siebie,

znów gotów o mnie zapomnieć.

A ja czekam i wiem:

ona zrani cię tak,

że przekroczysz skalę bólu,

którą testowałeś na mnie.

irracjonalnie wstecz i

zapomniałam jak mówić im precz.

•

Wyparliśmy się snów o naszym niebie,

ruiny mnie porósł mech,

jakoś nie rozumiałam co to grzech.

•

Pośmiejemy się kiedyś na moim pogrzebie,

będzie mi lżej o wiele,

niż w tym dawno już martwym ciele.

•

*straconym pozostaje śmiech, dlatego tak bawi nas czarny humor*

przez życie doczesne

jakby było już wieczne

uciekam

uciekam

uciekam

czy kiedykolwiek dobiegnę

do momentu gdy ktoś

chwyci me serce

i powie że tyle na mnie czekał

nie przyjdzie mi wiedzieć bo

cały czas uciekam

staje się ciągiem rozczarowań,

gdy uświadamiam sobie,

że nie było cię w mojej pościeli;

przy mojej czarnej kawie,

której nikt nie posłodził uśmiechem;

przy śniadaniu,

doprawionym aromatem miłości

dla ciebie

do parku, nad rzekę,

nawet na koniec świata.

Z tobą pójdę zawsze, gdzie zechcesz.

Złap moją rękę

i trzymaj

nawet przy końcu świata.

do starych piosenek i zdjęć,

do tych samych miejsc, jak i ludzi, wiem

że tu naprawdę nic nie powróci i ja też

nie zdołam się ocucić i przestać żyć snem

jestem jak Słońce,

a kocham się w Księżycu.

Twój zimny wzrok, martwy jak

odbite światło Księżyca,

przeszył mnie na wskroś

pozbawiając siły bycia;

.

w tym świetle chłodnym, wygaśniętym

było tyle do odkrycia:

przebyło trudy gwiezdnej drogi,

by zwężyła się twa źrenica;

.

tak jak w tobie, mój kochany,

choć ten mur nie do przebycia

i choć dusza z oczu patrzy,

twej nie widać od stulecia;

.

i ja również z czasem zgasnę,

wypalając żar serc bicia;

z każdym dniem, coraz bardziej

ulatuje z nas część życia.

Dziś znalazłam się w swej przeszłości...

Jakby wszystko, co jeszcze wczoraj było bezpowrotnie stracone, nagle powróciło.

.

Ale przeszłość nigdy nie zostaje taka sama — jest zmieniana przez ramy teraźniejszości.

Więc dopadło mnie to dziwne uczucie styku dwóch podobnych, a jednak różnych światów.

.

Tylko gdzie byłam bohaterką?

Tam gdzie nie ma Ich?

Czy są, ale zupełnie inni?...

W zgubionej rzeczywistości.

.

Tak.

W zgubionej rzeczywistości patrzę na dobrze znane twarze, które są mi już obce.