#rozstanie

Niespokojne miejskie powietrze, szepty kamienic, i zapach twoich perfum wypełnia moją głowę.

Dzwonisz do mnie z końca świata mówiąc, że wciąż kochasz, i że świat jest taki piękny.

Powietrze drży od upału. Przejeżdżający tramwaj, sprawia, że nie słyszę twojego głosu i wpadam w panikę.

U mnie wszystko dobrze. Mrówka znów zdobywa parapet, kot bije rekord snu, a czas prześlizguje się przez palce.

8 lat. Najlepsze. Na pewno nie zapomnę.

A przecież gdzieś głęboko już wiemy. Czujemy to w ciszy, w zmęczeniu, w tym dziwnym napięciu, które nie chce zniknąć. To nie jest już nadzieja. To raczej niechęć do pożegnania się z tym, co kiedyś było ważne.

Trzymanie się czegoś, co wygasło, nie przywraca życia. Daje tylko iluzję, że jeszcze coś trwa. Obecność bez obecności. Bliskość, która jest tylko wspomnieniem.

I tak przeciągamy moment, który i tak nadejdzie. Wydłużamy ból, który mógłby być krótszy. Bo trudno jest podjąć decyzję, która zamyka drzwi, nawet jeśli za nimi już nic nie ma.

A jednak w pewnym momencie trzeba pozwolić rzeczom się kończyć. Nie dlatego, że przestają mieć znaczenie, tylko dlatego, że już je miały.

Decyzje nie są łatwe. Ale brak decyzji też jest decyzją. Tyle że taką, która kosztuje nas znacznie więcej.

I kiedy już ją podejmiesz, nie oglądaj się wstecz. Nie dlatego, że nie warto pamiętać. Tylko dlatego, że zasługujesz iść dalej bez ciągłego wracania do miejsca, które już nie jest Twoje.