#rozstanie

Niespokojne miejskie powietrze, szepty kamienic, i zapach twoich perfum wypełnia moją głowę.

Dzwonisz do mnie z końca świata mówiąc, że wciąż kochasz, i że świat jest taki piękny.

Powietrze drży od upału. Przejeżdżający tramwaj, sprawia, że nie słyszę twojego głosu i wpadam w panikę.

U mnie wszystko dobrze. Mrówka znów zdobywa parapet, kot bije rekord snu, a czas prześlizguje się przez palce.

Mówił, że robię mu problemy,

jakbym to ja była winna wszystkim jego wybuchom.

Że przesadzam, że wymyślam,

że to ja psuję to, co on nazywał „miłością”.

A potem padało słowo cięższe niż cisza:

że mnie nienawidzi bo przeze mnie nie może oddychać.

I nagle wszystko było moją winą

jego złość, jego chłód, jego decyzje,

jakby łatwiej było przykleić mi etykietę

niż spojrzeć na siebie naprawdę.

Robił sceny o chłopaków z mojej klasy,

jakby każdy kontakt był zdradą,

każde zwykłe „cześć” powodem do wybuchu,

który ja miałam uspokajać, tłumaczyć, znosić.

A sam potrafił mówić „kocham” nie tylko do mnie,

jakby słowa nic nie znaczyły, gdy padały gdzie indziej.

Zdradzał je w spojrzeniach, w wiadomościach, w ciszy,

obgadywał, kłamał, zmieniał wersje historii tak łatwo,

jakby prawda była tylko opcją, nie zobowiązaniem.

A ja coraz bardziej czułam się mniejsza,

jakbym chodziła po cienkim lodzie jego nastrojów.

Były momenty, w których zamykał mnie w pokoju

nie tylko drzwiami, ale też ciszą, gniewem, kontrolą,

jakby świat miał się kończyć na jego słowie

i na jego pozwoleniu.

I w tym wszystkim najbardziej mylące było to,

że dalej nazywał to uczuciem.

Ale miłość nie brzmi jak nienawiść

i nie wygląda jak strach przed kolejną reakcją.

Nie robi z człowieka winnego za wszystko,

co dzieje się w cudzej głowie.

A ja z czasem zaczęłam widzieć jeszcze coś

że jego jedynym „tłem” była historia o domu,

o matce, która nie dawała mu spokoju.

I nawet jeśli to było prawdziwe,

to nie tłumaczyło tego, co robił ze mną.