#jutro

ale musimy walczyć...

by dać początek

nowym lepszym

Tylko ja i moja rozpacz.

Pomyśl o sobie jak o książce – to, co było wczoraj, jest już zapisane, ale dzisiaj trzymasz pióro w dłoni. Możesz napisać coś, co wniesie światło w Twój dzień. Może to być coś małego: dobra kawa, ulubiona piosenka, spacer w świeżym powietrzu. Każde z tych drobnych kroków jest jak iskra, która rozjaśnia Twoje życie.

Wstań z myślą, że jeszcze nie wiesz, jakie dobre rzeczy przyniesie Ci ten dzień. Może będzie to uśmiech nieznajomego, miła rozmowa, a może odkryjesz w sobie siłę, o którą się nie podejrzewałaś.

Masz w sobie więcej siły, niż myślisz. Jesteś w trakcie tworzenia lepszej wersji swojego życia, a każda mała zmiana prowadzi Cię do miejsca, w którym poczujesz szczęście. Wystarczy, że wstaniesz i zrobisz pierwszy krok. Jutro to zawsze nowy początek – pełen możliwości, które dopiero czekają, by je odkryć.

Beograd siv, mrtav od ranije.

Kiša pada kao da ga pere od juče,

ali đubre ne spira.

Ustaješ — jebem ti zore, jebem ti ponedeljke.

Prva smena, hladna kafa, mrtva duša.

Nisi uspeo, brate, dok te budi alarm,

a ne život.

Dok ti srce lupa od nervoze,

a ne od žene.

Na stanici svi ćute,

svako sa svojim paklom pod kapuljačom.

Prokleta kiša curi niz lica,

autobus se vuče kao mrtva riba.

Košava bije, odnosi kišobran ženi,

psuje Boga, vreme i čoveka kraj sebe.

Sve smrdi na vlagu, na vlagu i odustajanje.

Prozori zamagljeni,

vozač nadrndan,

lica izgužvana kao računi od juče.

Šahte se prelile,

bare gutaju ulice,

grad stenje pod težinom ničega.

Jebeni život, jebeni posao,

jebeni Beograd.

I sediš, mokar, besan, živ još malo,

dok motor bruji kroz maglu,

i shvataš —

ovo nije početak dana,

ovo je kraj svega.

U autobusu neko kašlje, neko sluša muziku, a neko pokušava da ćuti,

a ja gledam kroz mutno staklo

i mislim — možda je ovo pakao,

samo bez vatre,

samo s kišom.

Pronađi tišinu i pokrij se morem

misečevom tintom zapiši snove

jer jutro će opet doniti sjene

prešuti te riči