#traantjes

optioneel: een therapeutisch praatje slaan met die grijnzende pompoen in dit trieste, eenzame bestaan heb je toch niets beters meer te doen

Ik kan niet meer leven zonder je, dacht ik terug. 

dat jij toch iets voor mij betekende.

Het zit hen in de kleine dingen, neem het van mij aan. Een zonnestraal die in de vroege ochtend het wolkendek doorbreekt of de vogels die tjilpen bij het ontwaken. Vandaag zag ik vele kleine kindertraantjes en ik kan je vertellen, als kleuterjuf in opleiding en tante sinds jonge leeftijd, het breekt je hart. De eerste traantjes kwamen wanneer hij niet wou mee knutselen. Ik hurkte bij hem neer, nam hij bij de schouders en troostte hem. Niet veel later was hij met de grootste glimlach aan het knippen en plakken. Het volgende kindje dat kleine traantjes liet was een meisje dat gevallen was op haar knie. Ze rilde hevig, kon niet stoppen met wenen en had ontzettend veel pijn. Ik legde haar in de zetel, legde het ijs op het knietje en hield haar handje vast. Alsof ze haar pijn wou doorgeven, zo kneep ze om de paar seconden in mijn handje. De laatste traantjes die ik vandaag zag was van een kindje dat me wilde beschermen tegen 'de bandieten'. Hij trok een kindje naar achter waardoor ze samen op de grond vielen. De één stootte zijn hoofd, de ander keek naar mij en toen zag ik een traan verschijnen in zijn ooghoek. Daar stond hij dan te wenen voor mijn neus en te wrijven in zijn ogen. Ik nam zijn handjes vast en vertelde hem dat ik niet boos was. Een dikke knuffel en sorry zeggen, dat is al wat ik verlangde van hem. Even later zag ik hem dankbaar met zijn tandjes bloot naar me lachen. Zelfs dat maakt je dag helemaal compleet. Gelukzaligheid is te vinden in de kleinste dingen, neem het van mij aan.