#misantropie

Al van vroegs af aan werd me verteld dat ik belangrijke dingen niet begreep. Dat ik me niet juist gedroeg en dat ik nog zo veel te leren had van jullie, de normale mensen, de meesters van empathie, sociaal gedrag en verstand.

Er werd me duidelijk gemaakt dat ik niet zou kunnen overleven als ik mezelf bleef.

“Ja natuurlijk zou iedereen zich aan je kunnen aanpassen.” zeiden ze. “Maar éénmaal dat je volwassen bent moet je kunnen een normaal leven leiden. Daarom moet je nu al leren door het leven gaan zonder een speciale behandeling. Je moet leren omgaan met mensen. Je moet leren sociaal zijn en jezelf niet afzonderen. Je moet de waarde van mensen boven dieren en voorwerpen begrijpen. Je moet empathisch leren zijn, je moet leren inzien dat anderen ook gevoelens hebben en je moet het beseffen wanneer je iemand kwetst. Je moet kunnen inzien wanneer je verkeerd bent.”

Ik zag het als mijn plicht natuurlijk. Mijn bestaan, mijn leven, hing hier van af. Als ik kon leren om een mens te zijn - wel ja - dan mocht ik een mens zijn. Dan mocht ik een deel van jullie uitmaken. Als ik het niet kon, dan zou ik in de goot eindigen. Dus ik leerde het allemaal.

Eerst leerde ik sociale omgang van jullie. Ik leerde om mensen niet te negeren en ten alle tijden hen in de ogen te kijken en met hen te converseren. Een super belangrijke les, dat lieten jullie me keer op keer weten.

Tot jullie smartphones uitvonden en jullie je eigen cruciale lessen onmiddellijk vergaten in ruil voor sociale netwerk feeds en memes. Nu kijk ik jullie telkens plichtsbewust in de ogen, stel ik vragen over jullie, over jullie dag, over wat dan ook. En jullie antwoorden niet. Kijken me niet aan. Willen dat ik zwijg zodat jullie rustig kunnen verder scrollen.

Dan leerde ik de waarde van mensen boven alles. Op de harde manier. Ik kreeg een schoen in mijn gezicht terwijl de andere kinderen lachten.

“Hé Roel!” zei hij. “Ik heb daarnet op een regenworm gestampt! Ga je nu huilen?”

Jullie leerden me hoe grappig dit was. O wat werd er gelachen.

“Hé Roel!” zei ze. “Ik heb een tak van een boom getrokken! Is de boom nu verdrietig?”

Ik leerde dat voorwerpen eigendom waren en geen eigen wil mochten hebben. Ik leerde dat ik me nooit mocht zorgen maken of huilen om voorwerpen. En ik leerde dat zowel planten als dieren ook voorwerpen waren. Zij zijn van ons. Zelfs de dieren die vrij rondzwerven in de wereld zijn gewoon de huisdieren die we niet voederen. De wilde bossen zijn de tuinen die we niet onderhouden. Allemaal voorwerpen. We ruilen ze, eten ze, bezitten ze, alsof het geld is. Want ze zijn geld. Alles is geld. Alles behalve mensen. Alles dient voor mensen. Wij zijn de reden van alles.

En dan plots gingen jullie allemaal het straat op. In protest. Lang leve Greta. Red het klimaat. Maar ik herkende hem wel in de menigte. En ik herkende haar ook. Ik herkende ze allemaal. Dezelfde mensen die mij deze harde les geleerd hadden die nu het straat op kwamen. Er werd voor hen geapplaudisseerd. Wat een rebellen. Wat een helden. Wat een nobele strijd tegen een apathische wereld.

Ik roep even tegen de meute om te stoppen. Opgepast hier zit een rups op de weg. Ik wil hem eventjes uit de weg zetten. Jullie draaien cirkeltjes met jullie vingers naast het hoofd. Ja, ik ben nog steeds zot. Hoe dom van me. Ik had al lang moeten leren dat jullie protest voor de natuur belangrijker was dan dit dom waardeloos object dat over de straat kruipt. Het protest draait natuurlijk om jullie. Om de mensen. Jullie zijn de reden van alles.

Vervolgens leerde ik empathie van jullie. Toen ik voor iemands camera liep en een foto verpestte werd er me met hand en tand uitgelegd hoe gekwetst de amateurfotograaf wel niet was. Hij had zo graag een foto genomen van het toeristische pronkstuk zonder mensen op. Nu had ik die kans voor hem verpest. Wat een verlies. “Het draait er niet om wat jij van foto’s vind! Leef je nu toch eens voor één keer in iemand anders in!” werd er mij gesmeekt.

Gelukkig moeten we ons niet inleven in de daklozen. Dat zag ik immers nooit iemand doen. De daklozen mogen we naar spugen. Het zijn drugsverslaafden die hier hun leven hier liggen te verspillen in plaats van zelf geld te verdienen. Kijk die daar heeft schoenen. Ik heb ook schoenen. Zo dakloos zal die dan wel niet zijn. Kijk die daar heeft een smartphone. Wat een bedrieger. Kom maar terug wanneer je helemaal naakt bent en een arm ontbreekt, dan geef ik je misschien geld. Of nee wacht, want dan zou je gehandicapt zijn en op de gehandicapten mogen we ook spugen. Geef ze in ieder geval geen geld, die daklozen, want anders gaan ze drugs kopen. Daklozen die drugs kopen, wat een smeerlappen! Wat een criminelen! Ze zouden verdorie eens minder lui moeten zijn; stoppen met drugs kopen terwijl ze verslaafd zijn en dan dodelijk ziek worden, bezwijken aan afkickverschijnselen op straat waar niemand hen komt helpen; want onze empathie is in ieder geval te hoog ontwikkeld om ons met die losers bezig te houden.

Ik leerde ook dingen te verzwijgen in de naam van empathie. Vertel mensen niet wat je denkt. Vertel ze niet over hun fouten, hoe begrijpelijk of menselijk dan ook, hoe verschrikkelijk de gevolgen ook zouden zijn. Nee, praat er om heen. Lieg tegen ze. Hint wat naar ze. Manipuleer ze. Zeg het hen niet direct want stel dat je ze zou kwetsen? Ja onzen Bert is hopeloos racistisch en houdt zich actief bezig met de levens van mensen te saboteren gewoon omdat ze een ander tintje hebben, maar zeg hem dat niet! Stel je dan toch eens voor hoe arme Bert zich zou voelen? Hou de schijn maar liever hoog en negeer alles waar je je aan stoort.

Ik moet toegeven dat het moeilijk is, empathie. Zeker als je moreel kompas zo onherroepelijk verprutst is zoals het mijne.

“De meeste mensen voelen het aan.” Vertelde de psychologe me. “Maar jij niet. Jij moet gewoon diep nadenken over hoe de anderen zich zouden voelen. Maar als je er eens goed over nadenkt en af en toe stil staat bij wat je doet, dan kan jij het ook!”

Dus braaf als ik was begon ik diep na te denken, en ik kwam al snel tot al de foute conclusies. Ik trok veel te vaak de beslissingen van anderen in twijfel terwijl er helemaal niets mis was met die beslissingen. Mijn kritiek was altijd zinloos, want ik was er diep over aan het nadenken en zij hoefden dat niet. Zij voelden het aan! Zij waren normaal! Perfect! Magisch! Bij toverslag wisten zij, als normale mensen, altijd dat hun natuurlijke empathisch gevoel werkt en dus altijd 100% juist is. Geen zelfreflectie nodig! Wat een luxe. Wat goed dat onze eeuwenlange filosofische onderzoeken naar ethiek en deugd achteraf compleet nutteloos zijn gebleken vermits wij toch nooit iets verkeerd doen.

‘Want ik maak me veel zorgen om mijn vrouw. En mijn zoontje. Zie al deze empathie! Ik heb ook een hekel aan homo’s natuurlijk. Die moeten allemaal dood. Maar aan mijn empathie zal het niet liggen. Kijk hoeveel empathie ik voel voor mijn zoon! En voor X, en Y en Z! Kijk hoe solidair ik ben op al deze andere vlakken! Zo zie je maar: ik ben een goede mens en mijn homohaat is dus redelijk. Geen reflectie nodig. Wat zeg je? Ik? Vrouwen haten? Mijn moeder was een vrouw! Hoe kan ik nu vrouwen haten? Allez kom aan. De wereld is zot aan het worden!’

En ik leerde het inzien wanneer ik verkeerd ben, wanneer ik in fout ben: Ik ben fout wanneer jij juist bent. Jij bent juist, wanneer jij zegt dat jij juist bent. En in geval van twijfel ben ik per definitie in fout omdat mijn hoofd anders in elkaar zit dan het jouwe en ik jouw superieure denken gewoon niet begrijp. Het is zo eenvoudig dat het absurd is om te denken dat ik er ooit moeite mee had! Wanneer ben ik fout? Telkens als ik merk dat ik een groep van normale mensen tegenspreek natuurlijk! Waarom heb ik ooit al die tijd verspild met naar hun argumenten te luisteren en mijn eigen overtuigingen te bestuderen? Het was al die tijd al zo simpel!

Toen ik vijftien à zestien was moest ik op school een presentatie geven over levensbeschouwing. Hoe kijk ik naar het leven op? De titel van mijn presentatie: misantropie.

“Ik haat mensen.” Legde ik uit tegen de klas. “Alle mensen. Jullie ook. Ook mezelf. Mensen doen zelden iets goeds en wanneer ze het wel doen komen er andere mensen langs om het te verpesten, als ze het niet al zelf verpesten. Mensen zijn egoïstisch en gek in hun hoofd, maar te arrogant om het van zichzelf toe te geven. Ze vinden het zelden nodig om voor hun eigen gebreken te compenseren.”

Ik motiveerde mijn standpunt vanuit een brede kijk: wat hebben de mensen met de wereld en met elkaar gedaan? Ik hield mezelf er buiten. Een beetje onoprecht natuurlijk want ik ben eigenlijk de misantroop. Ik ben de gekwetste. Deze mensenhaat zou nooit zo gegroeid zijn, als mijn eigen menszijn nooit in twijfel getrokken was geweest. Ik zou nooit het gedrag van mensen zo bekritiseren, als ze me niet gedwongen hadden om me zo menselijk mogelijk te gedragen. Als de normale mens me nooit werd voorgeschoteld als het grote voorbeeld waar ik naartoe moest groeien, dan was ik nooit normale mensen beginnen haten.

Er wordt mij vaak gezegd dat ik het goede in mensen maar eens moest leren inzien. Dat ik optimistischer moet zijn. Dat ik moet stoppen met iedereen dom te noemen. Dat ik eerlijkere relaties met mensen moet aangaan waarin ik de mensen beter vertrouw. Dat ik niet moet leven vanuit de assumptie dat alle vriendschappen die ik maak weer zullen vergaan. Ik zie wel in dat dit allemaal nobele doelen zijn, die heel goed voor me zouden kunnen zijn. Ik zie wel dat er iets goed in mensen zit.

Maar ik zie ook het goede in insecten. En in onkruid en ongemaaide grasvelden en bossen en gehandicapten en depressievelingen en mieren in het huis en de volkeren van vijandige landen en spinnen en thee die naar afval smaakt en gevangenen en daklozen en schimmel en vissen en homoseksuelen en ratten en zoveel meer.

Als ik van mensen leerde houden en als ik er eindelijk in zou slagen om zelf ook een volwaardige mens te worden, zou ik dan nog steeds het goede in al die andere dingen kunnen zien? Of zou ik ze ook beginnen haten? Het is voor me zo moeilijk om mensen anders te definiëren dan domme, verwarde of haatvolle wezens. Ik zie een keuze tussen mensen haten, of al de rest haten – of op zijn minst al de rest te vernietigen alsof je het haat, ook al denk je er werkelijk nooit over na.

Liebe Hündu, liebe Kollegin

 Dein "hype" um meine Persönlichkeit ist im Moment auf Höchststand, so wie die Aktie der Lehmann Brothers vor dem crash im Jahre 2008. Was ich dir im Moment sagen will: Du trägst massiv dazu bei, dass der "esprit" des Nemanja G. durch die heiligen Räume der S...... Preference schwebt. Leicht wie Luft und doch sehr präsent wie die neue Watson Werbe Kampagne.

 Dein dich grüssender "soul mate".

 Neno

Weiwasser abhängig, Röicherstäbli Barfuess Disco Gänger

  Mein lieber Soulmate und Logophilist

 Wir sind stets bemüht die Legenden um deine Person auch Monate ja wenn nicht Jahre nach deinem Weggang aufrecht zu erhalten. Auch spätere Generationen von Kundenberatern werden diese in voller Ehrfurcht weitererzählen und zu deiner Kube-Unsterblichkeit beitragen.

 In diesem Sinne: Legends never die

 Liebste Surfergrüsse

 Lady Nbla

Buchtiteltexterin, Bloggerin und Spassvogel Preference

   Liebe Lady Nbla

 Was genau ist ein Logophilist? Nicht einmal Duden kennt diesen Ausdruck. Stammt dieses Wort aus dem Mund eines Schweizern mit Migrationshintergrund oder wie Raoni sagen würde: mit Migrationsvordergrund ;-)

 Das du Marketing studiert hast, das kann man ganz klar erkennen. Mein Name ist mittlerweile eine Marke. Thx god. (auch wenn du nicht an ihn glaubst)

 Mal schauen was die Leute über dich sagen werden, wenn du ins Exil gehst. Sprich, wenn du die Sekte namens "S......" verlässt.

 Lg

 N

   Lieber Badhöseler

 Die Logophilie ist eine neu entdeckte sexuelle Richtung, die ihre Befriedigung in sprachlichen Orgien findet. Eine Art Hyperlativ zum Sprachenthusiast.   

Es ist erstaunlich, dass mit mit der Ausbildung zur Marketing-Assistentin bereits ein Studium angedichtet wird.

Claudio wird bezüglich Legendenmanagement sicherlich in meine Fussstapfen treten und das operative Geschäft unseres Blogs übernehmen. Es wird Zeit, dass ich (wie O.B.) als CEO Blogger zurück trete und die Führung jüngeren Talenten übergebe.

 Dein Buch hat meine Augen geöffnet. Man kann durchaus sagen, ich bin als Kundenberaterin in die Misantropie konventiert.

 Liebste Grüsse

 Deine bekehrte Hündu

Vandaag ben ik boos. Ik ben wel vaker kwaad. Gisteren was ik nog razend en eergisteren woedend. Je had me vorige week eens moeten zien, toen was ik furieus! Alhoewel, mooi was het niet. Weet je waarom? Omdat ik ze haat. Ik verafschuw ze, ik spuw op ze en ik verfoei ze. Ik haatte ze vroeger al. In de klas, op de speelplaats en op de bus. Tegenwoordig doe ik dat op het werk, in de auto en op de trein. En alsmaar vaker in de winkel en zelfs op vakantie. Want dan zijn ze zelfs nog irritanter, veelvuldiger en tegenwoordiger. Ze vraagt soms waarom ik het mezelf zo moeilijk maak en hen niet gewoon negeer of er leer mee omgaan. Maar ze snapt het niet, zo werkt het niet. Ik heb mijn best gedaan, nu is het aan hen. Ik heb hen niks in de weg gelegd. Ik heb het gehad met ze en kan er niet meer tegen. Ik kan ze niet meer zien, horen of luchten.

“Ach jongen toch, wie zijt gij? Of wie meent ge dat ge denkt dat ge zijt, blaas? Niemand en niks, zal ik het u zeggen. Ge zijt niks, ge weet niks en ge kunt niks. En toch hebt juist gij het lef om mij te komen vertellen wat ik wel of niet zou mogen of moeten. Weet ge wat ge kunt? Eens dik mijn kloten kussen en er gaan aanhangen. Misschien hebt ge het nog graag ook.”

Ze halen het ergste in mij naar boven, mijnheer. En ik schaam me diep. Ik schaam me dood en dieprood als het bloed dat ze me dagelijks met schijnbaar plezier vanonder de nagels boren. Ik ben een vuile hypocriet, commissaris. Ik speel het spel al zolang mee dat ik niet meer weet wie ik ben. Of zou moeten zijn, wil zijn. Ik wil eraf, ik wel eruit. Maar ik zit er in vast en ga er vroeg of laat onderdoor. Het boeit me allemaal geen reet wat ze te vertellen hebben. Ook hun goden interesseren me niet. Die bestaan immers niet. En toch is het uitgerekend hun goedkeuring die ik onbewust nastreef. Wie zal er anders, naast mijn moeder, de onzin lezen die ik schrijf? Ironie, mijn liefste, ik heb het je nog al gezegd, je bent en blijft een smerige teef. Maar ik hou van je en kan blijkbaar niet zonder je. Het is inherent aan mijn ambigue ik.

Ik ben één van hen. Ik voel me beter dan hen. Maar ik veracht mezelf genoeg om in te zien dat ik net als hen geen haar beter ben. Die walgelijke, dampende, wandelende zelfbescheten hoopjes ellende op weg naar nergens en die zichzelf vruchteloos proberen te verkopen als individu. Nergens staat gelijk voor de onafwendbare ondergang. Zoals lemmings naar de afgrond tot ver voorbij onze alsmaar verder gelegde gerechtigde pensioenleeftijd. Maar ook dat is een fabeltje dat vakkundig in scène is gezet. Dat van die lemmings he. Zoek het maar eens op, want als het op internet staat is het vast waar. “Dan weet ge ineens ook wat een lemming is, domme kut.”Ik ben de grootste, de dikste en de luidste want ik loop op kop. Het kan niet rap genoeg voorbij zijn. Maar de meute vordert niet, het gaat me niet. We zijn met teveel en de weg is te smal. Terugkeer is geen optie want we laten niets achter. Alles is verdwenen, samen met het mens zijn.