#kutdag

Zo'n dag waarop je erachter komt hoeveel mensen er (nog) aan je denken.

Of hoe weinig mensen, in mijn geval.

En dat als je er niks mee doet, er ook weinig gebeurt.

Ik voelde me verschrikkelijk eenzaam vanochtend.

Gelukkig, écht gelukkig, waren er die paar mensen die wel aan me dachten.

Waardoor ik even een glimlach had op deze, voor mij, verdrietige dag.

Zaterdag 23 april 2016

Hoe het komt weet ik niet, maar ik heb een ongelofelijke k*tdag. Het begon er al mee dat ik amper de energie had om mijn bed uit te komen. Mijn humeur is waardeloos en ik heb werkelijk nergens zin in. Ik ben alleen thuis, het is saai en ik verveel me. Er ligt een lijstje met dingen die ik zou moeten of kunnen doen vandaag, maar ik kan het niet eens opbrengen om ernaar te kijken. Ik zit. Ik lees de krant. Ik maak een (halve) Sudoku - geen zin meer in de rest. Ik ga op de bank liggen en zelfs even in bed. Ik drink een kop thee. Ik bak een stukje halloumi-kaas en zelfs dan smaakt het me niet. De dag kruipt voorbij. Om 4 uur dwing ik mezelf om me aan te kleden, want ik moet nog een kado kopen voor het Sara-feestje van NK vanavond. Ik ga lopend naar de bloemenwinkel, omdat ik geen zin heb om mijn fiets uit de schuur te halen, echt te belachelijk voor woorden! Als ik terugkom bedwing ik mijn behoefte om op de bank neer te ploffen en heb ik zowaar de ramen aan de buitenkant gezeemd. In de regen. Ik voel niet eens voldoening.