#kapary

Przekąska, którą wiele razy przygotowywałam na mniejsze i większe spotkania i zawsze szybko znikała ze stołu: naleśniki z serkiem mascarpone, koprem, kaparami, skórką otartą z cytryny oraz wędzonym łososiem.

Podaję ją na dwa sposoby. Pierwszy to rodzaj naleśnikowego, wytrawnego tortu, w którym cienkie placki ułożone są jeden na drugim, a pomiędzy nimi znajduje się farsz serowo-rybny, zaś kolejny to bardziej tradycyjny i mniej pracochłonny wariant, gdzie naleśniki zwinięte są w rulony, a te zostają pokrojone na mniejsze kawałki.

Przystawka komponuje się z chłodnym białym półwytrawnym lub wytrawnym winem.

Składniki:

500 g wędzonego łososia w plastrach 500 g serka mascarpone płaska łyżka chrzanu 1/3 szklanki łyżki kaparów 3-4 gałązki kopru (ew. nać pietruszki, szczypior) łyżka skórki otartej z cytryny sól i czarny pieprz do smaku ok. 7-10 naleśników

Wykonanie:

Koper opłukać, otrzepać i drobniutko posiekać. Kapary pozbawić ogonków (jeśli są duże) i pokroić drobno. Skórkę z – wcześniej wyparzonej i wyszorowanej – cytryny otrzeć.

W średniej misce wymieszać mascarpone, chrzan, koper, kapary i skórkę. Dosmakować solą i pieprzem.

Naleśniki smarować cienką warstwą serka i układać na wierzchu porwane kawałki łososia. Zawijać w ruloniki i przekładać na duży talerz. Zawinąć folią spożywczą i wstawić na minimum godzinę do lodówki. Po wyjęciu pokroić pod kątem na większe lub mniejsze kawałki i podawać.

W wersji tortowej położyć jeden naleśnik na tortownicy, posmarować cienką warstwą przygotowanej masy serowej, nie pomijając brzegów, na tym ułożyć porwanego łososia, a następnie naleśnikiem i tak do wyczerpania składników. Trzeba pilnować, by naleśniki leżały równo jeden na drugim, a nie rozjeżdżały się na boki.

Trafił mi się wyjątkowo delikatny bób. Po ugotowaniu i próbie wyłuskania go z łupin kruszył się w dłoniach. Ewidentnie nie chciał wychodzić ze swojej strefy komfortu.

Miałam dwa wyjścia. Zamęczać siebie i jego skubaniem, obdzieraniem ze skórek i marnowaniem czasu na oczyszczanie lub pozostawienie go w całości, w jego naturalnym - może niezbyt apetycznym, ale zdrowym i doskonale czyszczącym jelita - ubranku.

Jako, że nie lubię rozwiązań siłowych i jałowych, wartość odnajdując nawet w łupinach bobu, sałatkę przygotowałam z całych nasion. Przy okazji dowiedziałam się z sieci, że otoczka zawiera dużo więcej substancji odżywczych oraz błonnika niż wnętrze, można ją też upiec w przyprawach uzyskując pyszne chipsy (oczywiście, że zrobię!), przygotowywać pasty do pieczywa i wege kotlety.

Do zielonego bobu dorzuciłam równie, a może nawet bardziej zielone papryczki Padrón. Lubię je tak samo, choć zupełnie inaczej niż bób. Mimo, że dziwnie razem wyglądają, tworzą całkiem udane połączenie: on okrąglutki i ziemniaczano-orzechowy w smaku, trochę gruboskórny, ona - wbrew wyobrażeniom - wcale nie ostra lecz przypominająca dużą zieloną paprykę, słodka z lekką nutką goryczy.

Od czasu do czasu można trafić na pikantny egzemplarz, ale na tyle rzadko, że można ją jeść hurtem! Hiszpanie smażą ją w głębokim oleju (czytaj: oliwie), obsypują grubą solą i podają jako tapas.

Całość połączyłam i zaostrzyłam czosnkiem, papryczką chili i Parmezanem, dodając sporo oliwy z oliwek ze smażenia.

Składniki:

300 g bobu 250 g papryczek Padrón 2-3 ząbki czosnku 1/2 cebuli czerwona długa papryczka chili 3 gałązki naci pietruszki łyżka octu jabłkowego łyżka drobnych kaparów pół szklanki tartego Parmezanu sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Cebulę obrać i pokroić w drobniutką kosteczkę. Czosnek obrać, zmiażdżyć płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić. Papryczkę pozbawić ogonka z szypułką i drobno posiekać. Ser zetrzeć na tarce o drobnych oczkach. Natkę drobno posiekać.

W średniej wielkości garnku zagotować wodę. Osolić. Wrzucić bób i gotować do miękkości (sprawdzić czy doszedł po ok. 6 min.). Odcedzić na durszlaku.

Na dużą patelnię wlać porządny chlust oliwy i podgrzać, aż będzie skwierczała po kapnięciu kropli wody. Wrzucić cebulę, a gdy się zeszkli chili. Mieszać co chwilę.

Wrzucić opłukane i osuszone (koniecznie, bo tłuszcz będzie strzelał!) papryczki oraz czosnek i po minucie przykryć pokrywką. Smażyć do momentu pojawienia się na papryczkach ciemnych plam, mieszając kilkakrotnie, aby równomiernie dochodziły. Nie wystraszyć się łuszczącej się, białoprzezroczystej skórki, to naturalny efekt smażenia papryki w wysokiej temperaturze.

Pod koniec smażenia papryczek dorzucić bób, kapary, nać, sól, pieprz, skropić octem i obsypać większością sera. Delikatnie wymieszać i poczekać tylko tyle, by bób się ogrzał.

Szprotki w oleju moja Córka zajada wprost ze słoiczka lub puszki, tak bardzo je lubi. Zwykle podaję je na piątkowe śniadanie, stawiając pojemniczek na talerzu, dopełniając pieczywem i krojonym pomidorem.

Ostatnio stwierdziłam, że nie mogę już patrzeć na ten siermiężny, żołnierski zestaw i postanowiłam ze szprotek zrobić coś nowego. Powstała pasta kanapkowa.

Gdy rozsmarowałam ją na kromkach bułki i zaserwowałam nastolatce, najpierw nieufnie zmierzyła je wzrokiem, po czym zapytała: “Co to jest?”. Kiedy zaspokoiłam jej ciekawość, rzuciła: “Nie będę tego jadła! Nie mogłaś dać mi samych szprotek?!”.

Po krótkich negocjacjach namówiłam Córkę na spróbowanie, a wtedy okazało się, że pasta jest nawet, nawet zjadliwa. Wszystko znikło z talerza, bez komentarzy. Koronnym dowodem na akceptację smarowidła była pusta śniadaniówka, którą przyniosła ze szkoły (bywa, że wraca do domu z nietkniętą zawartością lub znajduję spleśniałą albo wyschnięta na wiór kanapkę w jej pokoju).

Jeśli chodzi o mnie, to nie mam do pasty zastrzeżeń i ośmielam się podejrzewać, że i Państwo nie będziecie ich mięli, o ile lubicie szprotki w oleju i nie obawiacie się nowych smaków.

Składniki: 250 g słoiczek szprotek w oleju (lub taka sama ilość w puszce) pół cebuli mały ogórek kiszony łyżka kaparów 4 suszone pomidory w oleju łyżeczka skórki otartej z cytryny przyprawy: pół łyżeczki słodkiej papryki, pół łyżeczki pieprzu cayenne gałązka naci pietruszki gałązka szczypioru ok. łyżka majonezu łyżeczka ostrej musztardy sól i czarny pieprz do smaku Przygotowanie: Cebulę obrać i pokroić w drobniutką kosteczkę, ogórek pokroić podobnie. Kapary i odsączone suszone pomidory poszatkować jak najdrobniej. Cytrynę sparzyć i wyszorować szczoteczką, a następnie otrzeć z niej skórkę. Nać i szczypior drobno posiekać. Szprotki odsączyć z oleju i rozgnieść widelcem w ceramicznej misce. Dodać przygotowane składniki oraz przyprawy, majonez i musztardę. Wymieszać i doostrzyć wg uznania. Można podawać z dodatkiem krojonych jaj na twardo.

Wygląda jak błoto, smakuje jak złoto. We Francji - skąd pochodzi - i wielu innych krajach tapenada zwana jest tapenade. To popularna pasta z czarnych oliwek i kaparów ucieranych w moździerzu z anchovies, czosnkiem i oliwą z oliwek. Jej smak wzbogaca się czasem ziołami prowansalskimi lub odrobiną koniaku.

Klasyczna, czarna tapenada ma swoją zieloną siostrę. Przygotowuje się ją z zielonych oliwek, orzeszków pinii lub mielonych migdałów i oliwy z oliwek. W tej wersji nie dodaje się kaparów, co jest o tyle zabawne, że słowo “tapanade” w języku prowansalskim oznacza “kapar”.

Według książek kucharskich prowansalskich szefów kuchni, Jean-Baptiste’a Reboula i Charlesa Julliarda, tapenada została wymyślona w 1880 r. przez szefa kuchni Meyniera z restauracji La Maison Dorée w Marsylii. Aby przyozdobić jaja na twardo, kucharz roztarł na pastę tę samą ilość (200 g) kaparów, co czarnych oliwek z filecikami sardeli i marynowanym tuńczykiem (100 g). Przystawka cieszyła się takim powodzeniem, że zaczęto ją powielać, a pod strzechy trafiła już nie na jajach lecz na pieczywie.

Podawana jest jako smarowidło do pieczywa lub dodatek do krojonych warzyw i serów. Stosuje się ją także do faszerowania drobiu.

Warto wiedzieć, że nie tylko we Francji, ale w Grecji, Hiszpanii, we Włoszech, Maghrebie oraz całym basenie Morza Śródziemnego od czasów klasycznych robiło się sosy ze zmiażdżonych oliwek i oliwy z oliwek. Każdy region wzbogacał swój sos po swojemu, na przykład Rzymianie do samsy (in. sampsy) wrzucali kumin i anyż. Brzmi zachęcająco, pewnie kiedyś go zrobię.

Składniki:

szklanka czarnych oliwek bez pestek 2/3 szklanki kaparów 2 fileciki anchovies ząbek czosnku ok. 1/3 szklanki oliwy z oliwek e.v. czarny pieprz i zioła prowansalskie do smaku

Wykonanie:

Oliwki, kapary bez ogonków, anchovies, obrany ząbek czosnku i oliwę zmiksować w blenderze lub utrzeć w moździerzu na pastę.

Dosmakować ziołami i pieprzem. Sól jest zbędna; zarówno anchovies, jak i kapary są słone. Jeśli konsystencja jest zbyt gęsta, dodać trochę oliwy.

Chrupiąca sałatka z szynką parmeńską i grzankami Dzisiaj coś co kojarzy się każdemu z dietą czyli sałatka, a konkretniej sałatka z szynką parmeńską i grzankami. Oczywiście nie jest to klasyczna mieszanina zieleniny, którą nikt się nie naje. W tym przypadku jest to akurat pełnowartościowe danie, którym naje się nawet facet. Dodatek szynki parmeńskiej i grzanek na pewno przypadnie wielu z Was do…

Składniki na 1 porcję:

2 jajka

2 łyżki kaparów

1 łyżeczka płatków drożdżowych

1 łyżka masła

pieprz

Indyk z suszonymi pomidorami, szparagami i kaparami.

Składniki:

filet z indyka ok. 450 g,

2 łyżki oliwy z suszonych pomidorów,

1 ząbek czosnku,

3-4 suszone pomidory,

kilka kaparów z zalewy,

sól, pieprz, ostra papryka,

ziemniaki (+ odrobina mleka i masła do puree).

Zupa kryjm ze bani ze chrupiōncōm szinkōm i grzankōma (Zupa krem z dyni z chrupiącą posypką ;) )

Moja Baba1 mi wczora padała,2 że na mitag3 to by nojlepi zjadła zupa ze bani. Listopad to je nojlepszy czas na zupa ze bani. Kedyjś robiōłech już tako ze tajskimi prziprawōma i tak żech sie pomyśloł, że trza by bōło iś4 w trocha inkszo strona, bo to tyż przeca5 niy wszyscy- tak jak my- lubujōm sie we kuchniach z cołkego świata. Zupa wyszła bardzo dobro i bez6 to sie ciesza, że ji7 jeszcze trocha…