Günlerdir hastanedeyiz Allah kimseyi düşürmesin.

Hastane koridorları artık yabancı değil bana. Daha birinin kokusu üzerimden gitmeden, bir yenisinin yolu düşüyor önüme. İçime sığdıramadığım ne varsa gözlerime yerleşti. Yoruldum; biraz beklemekten, biraz umut etmekten, biraz da hep güçlü görünmek zorunda kalmaktan. İnsan bazen iyileşmekten değil, hastanelerden yoruluyormuş. Sanırım benim içim artık bana bile sığmıyor…

Dün hayatımın en acil vakasını aldım. Herkes koşturuyor, mesaisi bitmesine rağmen gitmeyen insanlar, yardım etmek için kendini parçalayanlar... Her şey o kadar hızlı ilerliyordu ki o an daha iyi anladım işte gerçekten azrailden hızlı olmamız gereken bir mesleğin içindeyiz.

Varya bünyem iki dakika ayağımda çorap görmesin hemen hasta oluyorum ya bu ne biçim iş kardeş😭🤧

sizi bilmem ama ben hastanelerden nefret ediyorum.