Hastane koridorları artık yabancı değil bana. Daha birinin kokusu üzerimden gitmeden, bir yenisinin yolu düşüyor önüme. İçime sığdıramadığım ne varsa gözlerime yerleşti. Yoruldum; biraz beklemekten, biraz umut etmekten, biraz da hep güçlü görünmek zorunda kalmaktan. İnsan bazen iyileşmekten değil, hastanelerden yoruluyormuş. Sanırım benim içim artık bana bile sığmıyor…















