merdümgiriz.

'çok acı birikti içimde Allah’ım. bana inşirah ikram eyle, yalvarırım.

'bi yerde okumuştum, şöyle yazıyordu; 'sandığımla sınandım.' daha ne diyebilirim ki.

'sabah maçı izleyecek misinizzzz. ki bence izlemelisiniz(!) neyse. izleyecekseniz maç linki biliyorsanız paylaşır mısınızz. yoksa el mahkum ben yine yabancı kanaldan bakacağım '(.

'bazen. öyle aniden. bi sarılma ihtiyacı hissediyorum. eskiden hiç olmayan bu his. şu sıralar öyle yoğun hale gelir oldu ki. sarmalanıp, yalnız olmadığımı hissetmek istiyorum. iliklerime kadar, hissedebilmek. âh.

'âh bayım. bulutların arasında saklanan güneş dahi ışığını senin varlığına olan inancımdan alıyor. bi yerde varsın. ve o yer neresiyse, ne kadar şanslı olduğunun farkında dahi değil. o yer bir gün benim yanım olacak. işte o gün, şanslı olan ben olacağım.

'uzun uzun yazmak istiyorum. sonra vazgeçiyorum. ardından dayanamayıp, yazmaya veriyorum kendimi. siliyorum çoğu cümleyi. çoğunu bırakıyorum, öylesine. şimdiki gibi. birkaç gün önce elim kaydığı için elimi (abartı düşünmeyin) testereyle kestim ve şimdi şimdi sızlıyor. öyle işte. dünün acısı bugünden. bugünün acısı yarından çıkıyor gibi. saçmalıyorum değil mi. âh. bunun için yazmaya başlamamıştım halbuki. sabah erken vakit babamı havalimanına götürdüm, check-in yaptıktan sonra kahve içtik birlikte. babamı bıraktıktan sonra abimi kahvaltıya götürdüm. öyle işte. güzel şeyler yazacaktım. olmadı galiba. neyse. sustum.

'geceyi çok zor bağladım sabaha.

'âh bayım. şu an ihtiyacım olan tek şey, kafamın içindeki sesleri dindirecek elleriniz. öyle çok ki. öyle karmaşık ki içim. âh. olsanız. gelseniz..

'üç çocuk uyuttum. biri kucağımda uyuyor hâlâ (8 aylık) çünkü kolyemi sıkı sıkı tuttuğu ve bırakmaya her yeltendiğimde fal taşı gibi gözlerini açtığı için mecbur kaldı. Zuzu da uyumuştu, şimdi uyandı. dayaaann yüreğim dayaaann. sabah babamı havalimanına götürmeyecekmişim gibi dayaaaann.

'bi gülüp, bi ağlamalar. hoşgeldiniz. cenaze evine girmeden duygu geçişlerimin başlaması harika doğrusu.

'birkaç saniye önce yakın arkadaşımın babasının vefat haberi geldi. içimde tüm hücrelerim, yanına gitmek istiyor ama mesafe o kadar çok ki. işten izin almam, bilet bulmam, onları rahatsız etmemek adına konaklanabileceğim yer bulabilmem. kafamda binbir şey oluştu. gerçekten. mesafelerin canı cehenneme. Allah’ım rahmet etsin, onlara da metanet versin.

'içimin boşluğunu dolduramıyorum evet. ama boş durmamak adına bisürü şey yapıyorum işte. bugün koçum yumruklarımın daha da güçlendiğini, serteştiğini söylediğinde içimden 'sen birde içime içime attığım yumruklarımı hisset asıl' diye geçirmedim değil hani. ay neyse bunu yazmayacaktım asıl konumuz şu; benim koç yabancı malum, neyse bugün antrenman esnasında eşinin dün melankolik anında dinlediği ibrahim tatlıses parçasını açtı ve yumruklar kendiliğinden sertleşti. tavsiyedir arkadaşlar, damara bağlayınca istemsiz güçleniyorsunuz. deneyin derim. çok uzun oldu be, neyse geçer geçer.

'babam yarın memlekete gidiyor. (hayırla gidip, hayırla dönsün âmin) adamı kıskandım, aniden bilet alıp kendimi istanbul'a ışınlayabilirim. ama tabii o zaman memlekete gel şeysileri başlar. âh. neyse. bilet fiyatlarına bakem. çok ateş fiyatlar ya.

'sabah sabah henüz kahve bile içememişken, dondurma yiyesim var. hava sıcak falan da değil ha, yağmur yağıyor. neyse, mecbur yicem n'apem. günaydın ahali, bugün ben mutsuzum ama siz çok mutlu olun emi.