Kitap Yaşatır 📖

Git gide akıl sağlığımı yitiriyorum gibi hissediyorum

Sinir olduğum bir şey de uzun süreli telefon konuşmaları. Nefret ediyorum hem kendimde hemde çevremde. Bi yerde arkadaşınla oturuyosun bi şeyler konuşacaksın birisi arıyor ve kapatmıyor o da kapatmıyor sen mal gibi bekliyosun ki bi şeyler konuşalım da defolup gidelim. Hatta bi ara buluştuğumuzda söyledim telefonla oynayacaksanız ya da başkasıyla konuşacaksanız beni çağırmayın diye. Aynı şekilde evde bi film açıyosun kardeşinle izleyeceksin arkadaşı bi arıyor kapatmıyor film bitiyor ne sen izliyebiliyosun ne o heves kalıyor. Dünyanın en itici şeylerinden birisi bu ve çok saygısızca. Ben çok fazla maruz kalıyorum bu duruma. Kendim zaten nerdeyse hiç telefonla konuşmayan biriyim ki eski kız arkadaşımla bu yüzden çok tartışırdık. Ben sevmiyorum, bana göre tamamiyle zaman çalan gereksiz bir olay. Hayır konuştuğun bi şeyde yok. Havadan sudan alakasız bi sarmala giriyosun. Telefonu kapatınca biz bunu niye konuştuk diyorum. Telefon da konuşma dediğin önemli bi şey yoksa 5 dakikayı geçmez bana göre. 5 dakikanın üzerindeki her dakika benim kulağımda erir o telefon. Zamanımızı bu kadar gereksiz çalan bi aktivite nasıl bu kadar popüler anlamıyorum. He bu uzun konuşma yapanlara sorsan kitap okumak boş iş derler, vakit kaybı derler ama aralıksız 4 5 saat telefonla konuşanlar var. Büyük konuşmayım da birinin aşkından ölsem bırak 4 5 saati 1 saat konuşamam bi mana bulup kapatırım o telefonu..

Şöyle bir olay var ki Türkiye eskiden çok daha ilerdeymiş. Çoğu konu da bunu görmek mümkün. En basiti hemen her sektörde kurulan Türk firmaları ve ilginç şekilde önlerine koyulan engeller. Şuan büyük, sevecen gibi gözüken yabancı markaların nasıl zamanında bizim yerli markalarımızı sildiği hatta ezip geçtiğini gördükçe marka takıntısı olan, sırf markası için etmeyecek şeye milyonlar döken insanlara daha çok kızıyorum. Hem uygun fiyatlı hem kaliteli hemde yerli firmaların büyümesine engel olmasalardı ve yurtdışına ihracat yaptıkça ülke ekonomisine de ciddi katkılar sağlanır bugün bu halde olmazdık. Şuan sanki hiçbir şey üretemeyen, dışarıya bağlı bir ülke gibi lanse etseler de bu topraklarda arabasından bilgisayarına, sabunundan makarnasına dünya çapında üretimler yapılmış. Dünya çapında yazarlarımız, çizerlerimiz, müzisyenlerimiz, oyuncularımız da cabası. Biz kültürel olarak zengin bir ülkeyiz. Ama sürekli kaos sürekli bi gerilim ortamı ve doğruya, güzele destek vermeme gibi şeyler yüzünden git gide daha kötüye doğru gidiyoruz. Gelecek adına umutlu olmamız için bizimde kendi çapımızda her ne yapabiliyorsak yapmamız, yazıyorsak yazmamız, çiziyorsak çizmemiz gerek. Çok yetenekli insanlar malesef yanlış ortamlarda, aile ve çevreden destek görmeyerek eriyip gidiyor. Kimbilir aramızda ne büyük yazarlar, ne büyük çizerler var ama umutlarımızı kırıp sen yapamazsın diyen bi zihniyet yüzünden hayallerimizden vazgeçip sıradan bir hayat yaşayıp ölüyoruz. Biz bu kadar basit canlılar değiliz. Eğer insansak attan ottan farkımızı belli etmemiz gerek..