Kitap Yaşatır 📖

Git gide akıl sağlığımı yitiriyorum gibi hissediyorum

Sinir olduğum bir şey de uzun süreli telefon konuşmaları. Nefret ediyorum hem kendimde hemde çevremde. Bi yerde arkadaşınla oturuyosun bi şeyler konuşacaksın birisi arıyor ve kapatmıyor o da kapatmıyor sen mal gibi bekliyosun ki bi şeyler konuşalım da defolup gidelim. Hatta bi ara buluştuğumuzda söyledim telefonla oynayacaksanız ya da başkasıyla konuşacaksanız beni çağırmayın diye. Aynı şekilde evde bi film açıyosun kardeşinle izleyeceksin arkadaşı bi arıyor kapatmıyor film bitiyor ne sen izliyebiliyosun ne o heves kalıyor. Dünyanın en itici şeylerinden birisi bu ve çok saygısızca. Ben çok fazla maruz kalıyorum bu duruma. Kendim zaten nerdeyse hiç telefonla konuşmayan biriyim ki eski kız arkadaşımla bu yüzden çok tartışırdık. Ben sevmiyorum, bana göre tamamiyle zaman çalan gereksiz bir olay. Hayır konuştuğun bi şeyde yok. Havadan sudan alakasız bi sarmala giriyosun. Telefonu kapatınca biz bunu niye konuştuk diyorum. Telefon da konuşma dediğin önemli bi şey yoksa 5 dakikayı geçmez bana göre. 5 dakikanın üzerindeki her dakika benim kulağımda erir o telefon. Zamanımızı bu kadar gereksiz çalan bi aktivite nasıl bu kadar popüler anlamıyorum. He bu uzun konuşma yapanlara sorsan kitap okumak boş iş derler, vakit kaybı derler ama aralıksız 4 5 saat telefonla konuşanlar var. Büyük konuşmayım da birinin aşkından ölsem bırak 4 5 saati 1 saat konuşamam bi mana bulup kapatırım o telefonu..