#yeni

Sanki her yol bir başka tuzağa çıkıyordu.

Kaçtığım yerlerden biri balçıktı. Ayağımı oraya atar atmaz toprağın yumuşaklığı beni kandırdı; ama bir adım sonra içime doğru çekilmeye başladım. Kurtulmak için çabaladıkça daha da battım.

Bir diğer kaçışım okyanustu. Ufku sonsuz görünüyordu; sanki özgürlüğün kendisi gibiydi. Fakat ben yüzme bilmiyordum. Dalgaların çağrısına bakıp derinliğini düşününce, devamını hayal etmeye bile cesaret edemedim.

Sonra ateşe yöneldim. Uzaktan bakınca sıcaklığı davetkârdı, içimi ısıtır sandım. Elimi uzattım; oysa o sıcaklık bir şefkat değil, yakıcı bir gerçekti. Parmak uçlarımda acı bıraktı.

“Yükseklik iyidir,” dedim kendi kendime. Belki dağın zirvesinde ferahlık bulurum. Tırmandım, nefes nefese kaldım ve sonunda zirveye vardım. Ama orada bir uçurum vardı; aşağıya bakınca anladım ki çıkmak kadar inmek de zordu.

“Öyleyse alçalmak çözümdür,” dedim. Bir kuyuya indim. Bu sefer de karanlık beni karşıladı. Sessizlik o kadar derindi ki yalnızlığın sesi kulaklarımda yankılandı. O karanlıkta kalbimin atışı bile ürkütücü geliyordu.

Sonunda anladım:

Kaçtığım yerlerin hepsi başka bir sınavdı.