HUMOR IS HET BESTE MEDICIJN
I
Voor de ontelbaarste keer honderd meter voor je finisht de marathon van de start af aan opnieuw moeten beginnen ben ik nu wel zo gewend -
het is net of ik de nu laatste vijfennegentig meter plus die mij inmiddels zo welbekende 42 kilometer niet liep, geen van die duizelingwekkend aantal op-honderd-meter-na-marathons heb gerend
keurig daar waar dat van me verwacht wordt houd ik stil, schud de boodschapper de hand en grap het blijft toch vreemd dat ik je naam niet weet terwijl ik je nu al een eeuwigheid heb gekend.
De boodschapper zegt: 'Wel, aangezien dat wat ik te zeggen heb of had, maar jij nu al talloze keren niet hoefde te horen dat wat ik exact zeggen moest eerlijk gezegd vergat mijn naam is Pheidippide…' 'Wat mooi,' zeg ik, 'en de "-s", wat gebeurde daar dan mee?' 'Die staat voor de wat er op dit punt nog voor je ligt.'
Hij wijst de richting uit die ik op was gerend, mocht ik nu eindelijk eens eindigen.
Ik kan er wel om lachen. Humor is het beste medicijn, denk ik voor de gein. Als dat zo is, vul ik mezelf aan, snap ik deze herhaling van zetten helemaal: het is een soort herhaling van dezelfde zetten, daar ik telkens hoeveel ik er ook van kan leren, een soort fatale combinatie fouten bega.
Het is een straf. Voor straf iets eeuwig doen. Voor straf op een haar na komen waar je zijn moet. Voor straf dus nooit, en dat voorgoed, niet af.
De fouten zijn mijn doping, gegiegel stilt de pijn, de hardste grappen zijn mijn trouw publiek, de slappe lach is waarmee ik me herlaad de punchline is een running gag. (Ik dacht dat dat in dezen wel best grappig was.)
'Tot over een paar uur dan maar weer,' zeg ik Pheidippide. 'Zet hem op!' zegt hij. Bij mezelf denk ik wat slinks: hij moest 'ns weten dat met elke keer dat dit gebeurde ik mezelf er beter en beter in trainde ermee om te gaan. Waar ik de eerste keer na een lang geklaag, ruziemaken stampvoeten (au!) en smeken dan maar om ben gedraaid, precies de hele zelfde route sprintend terug, om van daar de tweede keer de goede weg te gaan staat er nu een luxe taxi klaar. Met airconditioning, een hoop gezonde troep een mega-archief vol hilarisch beeldmateriaal, natte handdoeken en - want er is nooit gezegd: het moet per direct - we rijden om dus niet meteen terug naar start, maar langs het Hilton waar ik eet, douche en een goede roes uitslaap.
's Morgens staat mijn chauffeur dan klaar, rijdt hij me naar het schot al komt daarvan hoe goed ik hier ook in geworden ben nog geen 1 procent in de zaak en ren ik weet ik nu naar de man met die symbolisch ont-s-de naam.
Ik heb 42 kilometer om na te gaan hoe ik zorg dat ik het altijd net iets beter doe er nooit een keer komt dat ik de keer ervoor exact herhaal.
II
En om te denken over de liefde, waar dit gedicht natuurlijk over gaat. Of eigenlijk de relatie, die tot Amor staat als religie tot geloof. En aangezien het over mij gaat, is dit autobiografisch en persoonlijk…
III
Uit het gigantisch scala aan analogieën, voor het voorbeeld deze: 'Van kapitlaisme kun je vinden wat je wilt, of dat nu wel of juist niet mag maar bij mij rijst toch altijd weer de vraag:
hoe lang kun je je verrijken zodanig onzalig, zondig, gewetenloos dat juist de armoedigheid er vanaf straalt
evenals de onoplosbare problemen waar je nooit vanaf meer geraakt
niet enkel het gehele ecosysteem verwoestend maar het land ook, de oceanen, poolkappen bossen die opgaan in rook, minder zekerheid maar zeker van steeds vaker een orkaan overstroming, verwoestijning, tsunami's en zo kan ik nog wel even doorgaan… over de retelange rits van al wat daarna als dominostenen liggen gaat zodat al wat voor het reilen en zijlen van het in goede banen lijden en gaan van - ik zeg het gewoon - ons voortbestaan instaat het wel schudden kan?
Kortom: wat heb je nog aan je product als je dat waarmee en die met wie jij je winsten maakt, het het leven zwaar zo niet onmogelijk hebt gemaakt.
Het heeft iets pedofaags met voorbedachte rade al zullen zij die ervan profiteren het niet van de juiste of überhaupt nuttige kennis moeten hebben.
Maar wat kan er nog worden geschud? Er is geen uitdeler, niemand houdt de stand bij geen roep als 'toep' of een hand die op tafel slaat er is geen tweede, laat staan sterke hand… klaar dus met dat gekaart 54 stuks plastic, een set (of meer) dat samen zorg draagt voor oneindig veel spelmogelijkheden plots volledig nutteloos geraakt.
Ingegooide ruiten, nooit een klaver vier. Het dus nét nooit tot het einde schoppen en al je gebroken harten bij elkaar vormen een stapel hoger dan de toren van Pisa.
IV
Schever is dit leven dan we denken vaak. Dus kun je je afvragen waarom een persoon een ander persoon sloopt, vermozelt en kapotmaakt
terwijl zij vaak ruiterlijk toegeven juist zo prettig van het slachtoffer dat hun partner werd traag maar gestaag tot slaaf gemaakt, kunnen leven - zij het zich bedienend van nogal cryptisch taalgebruik syntactich en semantich in hun voordeel uitlegbaar maar voor de goede verstaander glasheldere taal
Wat heb je aan een stuk hulpje? Dat je per slot van rekening wijs hebt gemaakt dat het er mag zijn en die dat is gaan geloven.
Wat heb je aan iemand die wild is van je van je houdt, doldwaas verliefd alles voor je overheeft veel te veel en veel te vaak alles wat je fout doet goedpraat waar jij hun praktisch alles aanrekent dat ze of niet deden, hun beschuldigt dat wat stukviel en nog wel door jou als laatste aan werd geraakt daar nooit had mogen liggen of staan?
Als de ander eens iets wil bespreken zeg je dat het geen pobleem is later heb je er opeens een pijnpunt argument of zelfs fataal breekpunt van gemaakt.
Zegt wie wel van jou houdt eens iets moois om te verbloemen dat het allemaal gebakken lucht is dat er tussen jullie speelt, volledig overtuigd van de kans dat ook gebakken lucht nog eens iets kan worden van waarde verdraai je later in diens nadeel of ter versuprieëring van jezelf die woorden als waren zij de jouwe.
V
Het is niet jouw schuld, dat snapt hopelijk het slachtoffer haarfijn ook voor jou is het onprettig dat je aan zelfverheerlijking lijdt een vooropgezet, doordacht en zeer geraffineerd verwoesten komt voort uit je stoornis.
Sloop je graag je steunpilaar? En zo ja, kun je uitleggen waarom? Is het niet duurzamer wat in te perken ook lief te hebben en te houden en op een mooie wijze zo op die manier van cohesie samenspel teamwork geluk
gebruik te maken. Geluk te produceren.
VI
Humor is het beste medicijn. Nou Big Pharma: dóe daar nou gewoon eens je voordeel mee.
Maak winst, elkaar, desnoods wat mensen stuk dat is een zeugma ja, haha maar vooral de wereld leuker mooier, grappiger
en zo gezonder. Maak me blij!
