- Qχ -

Wierzę w to, że nasz naturalny satelita to bardzo maleńka wysepka otoczona kosmicznym morzem. Na straży lądu zwanego Ziemią.

Jestem coraz żądny. Jestem coraz próżny. Bardzo nieobecny do tego głuchszy.

Jestem coraz grubszy. Jestem coraz gburszy. Chociaż coraz starszy, jakoś tako głupszy.

Ślepy na empatię, wiecznie rozczarowany. Otoczony płotem, ciągle atakowany.

Mam własne demony lecz one nie wiedzą. Wystarczy mi sił aby posłać je w niebo. To jak płonący ogień, mordercza kontrola. Ja, istota niezwyciężona.

7 Październik 2012r. Jest typowo zwyczajny dzień. Obstawiam, że to było lato. Słońce przepięknie oświetlało wszystko dookoła. Każdy budynek, każdą ulicę oraz każde drzewo, które tylko mogłem zobaczyć a potrafiłem dostrzec ich na prawdę dużo. Zwłaszcza, że znajdowałem się na czubku jakiegoś znaku drogowego, trzymając się pewnie chudej metalowej rurki i widząc jak ludzie pode mną mkną w różnych kierunkach jak jakaś rzeka. Samochody poruszały się po ulicach jakby nigdy nic i ogólnie wszystko odbywało się tak jak zwykle się odbywa. Nagle usłyszałem bardzo znajomy głos, którego nie słyszałem już na prawdę kilka długich lat. Był to głos mojej mamy, która kazała mi natychmiast zejść ze znaku, przestać się wydurniać i nie robić wstydu. Posłuchałem jej i z uśmiechem na twarzy zszedłem do niej. Chwilę przed ześlizgnięciem się ze znaku, zauważyłem jakąś znajomą osobę, która się do mnie zbliżała. Szła powoli chodnikiem w moim kierunku ale nie mogłem rozpoznać kto to dokładnie jest. Wydawało mi się, że była to jakaś dziewczyna. Mimo, że ludzi było wszędzie pełno to jej osoba nietypowo wyróżniała się na tle innych. Dopiero kiedy znalazłem się na ziemi rozpoznałem okolicę, w której się znajdowałem. Było to skrzyżowanie dróg, które w rzeczywistości znajdowało się jakieś sto metrów od mojego rodzinnego domostwa. Tuż obok, po mojej prawej stronie znajdował się cmentarz, po lewej sklepy oraz szkoła. Za mną natomiast bank oraz bardzo stary dom, który wybudowano bodajże jeszcze przed drugą wojną światową. Wszystko było tak realne i rzeczywiste jakbym w ogóle nie spał a faktycznie znajdował się na tym skrzyżowaniu. Tylko obecność mojej mamy stojącej na światłach przy ulicy i spoglądającej na mnie, uświadomiła mi, że to jednak jest sen. Wyglądała na prawdę ślicznie. Miała falowane blond włosy, które w słońcu mieniły się złotem. Do tego granatową spódnicę w białe kwiatki oraz czarne buty na obcasie, białą torebkę wykonaną ze skóry przewieszoną na prawym ramieniu a także czerwone perłowe kolczyki na uszach. Wygląda dokładnie tak, jak ją zapamiętałem. Znowu na mnie krzyknęła bo przegapiliśmy przeze mnie zielone światło. Musieliśmy więc iść na pasy obok, te które znajdowały się po prawej stronie skrzyżowania. Mimo, że mama była widocznie podenerwowana to nie przeszkadzało mi to w ogóle. Nadal uśmiechnięty szedłem za nią i przypatrywałem się jej bo wygląda przepięknie. Już mieliśmy przechodzić bo zapaliło się zielone światło na sygnalizatorze, kiedy ktoś zaczepił mnie szturchając po żebrach. Odwróciłem się energicznie do tyłu. Okazało się, że osobą która mnie zaczepiła była * i zrozumiałem, że to właśnie ją widziałem kątem oka kiedy byłem na tamtym znaku. Przytuliła się do mnie na przywitanie. Ona również wyglądała bardzo uroczo i ładnie. Miała spięte włosy i grzywkę zaczesaną lekko na bok. Ubrana w króciutkie dżinsowe spodenki, czarne trampki, oraz bluzeczkę na ramiączkach w kolorze morskiego błękitu. Uśmiechała się cały czas i spoglądała prosto na mnie. Ja też spoglądałem na nią i było mi na prawdę przyjemnie. Niestety nagle zaczęła płakać a jej twarz okropnie posmutniała. Dłońmi zaczęła ocierać łzy z policzków a ja nie wiedziałem co się dzieje, nie wiedziałem też co mam robić. Zaczęła mi mówić, że bardzo by chciała to wszystko cofnąć i wrócić do tego kiedy było wszystko dobrze i kiedy była szczęśliwa, kiedy wszyscy byli szczęśliwi. Jej głos był tak załamany, że aż ścisnęło mnie w gardle a łzy powoli napłynęły do oczu. Zacząłem jej mówić, że niezależnie od tego co zrobi, jakie decyzje podejmie. Dalej będę ją bardzo lubił, szanował, nadal będę ją na swój własny sposób podświadomie bardzo kochał nawet jeśli swoją szansę zmarnowałem już jakiś czas temu to nigdy nie powiedziałem, że mnie dla niej zabraknie. Wtedy mnie pocałowała i kiedy przestała już nie płakała a niewinny uśmiech malował się na jej zarumienionej buzi. Tymczasem  moja mama już dawno temu była po drugiej stronie ulicy. Powiedziała coś do mnie lecz nie potrafiłem w ogóle usłyszeć co to było. Następnie zaczęła iść przed siebie w stronę cmentarza, aż w końcu zniknęła mi z oczu za najbliższym zakrętem. * znowu się do mnie przytuliła i ani na chwilę nie puszczała mnie ze swojego objęcia. Słyszałem jak chichocze radośnie pod nosem i wtula cały czas twarzą w moją szyję. Następnie znowu mnie pocałowała i powiedziała prosto do ucha, że czuje się szczęśliwa. Uśmiechnąłem się na tą wiadomość i powoli zamknąłem oczy wtulając się w nią jak najczulej potrafiłem.

12 Czerwiec 2012r. Szedłem sobie bardzo starym i zniszczonym chodnikiem wzdłuż bloku, w którym od urodzenia mieszkałem. Kawałek trzypiętrowego prostokąta z dwoma przybudówkami po bokach. Niczym szczególnym się nie wyróżniał. Był tak samo seledynowy i pomarańczowy jak w rzeczywistości. Razem ze mną tuż obok szedł mój znajomy Adam, który ciągle coś do mnie mówił. Coś czego nie potrafiłem w ogóle zrozumieć. Zupełnie jakby mówił do mnie w innym języku. Wtedy dosłownie znikąd podszedł do nas jakiś mężczyzna, który wyglądał na bardzo bogatego i wpływowego człowieka. Ubrany w czarny garnitur z czerwonym krawatem oraz z okularami przeciwsłonecznymi na oczach, w których odbijała się moja powiększona twarz. Dziwaczny facet zapytał nas czy nie chcielibyśmy pracować gdzieś przy jakiś koncertach, imprezach masowych i ogólnie tego typu w rzeczach. Najpierw z tą propozycją zwrócił się do Adama, który zaskoczony szybko chwycił mnie za barki i starał się wmówić, że to akurat ja nadaję się bardziej do tego typu pracy. Mężczyzna tłumaczył mu jednak, że jest bardzo dobrze płatna i gwarantował szybkie awansie a także niesamowity prestiż. Wyraźnie zdziwiony tym co się dzieje nie odzywałem się w ogóle. Po dosłownie kilku sekundach dosyć szybko podjechało tuż obok nas bardzo eleganckie auto. Jego drzwi się otworzyły i mężczyzna w garniturze razem z Adamem w mgnieniu oka zniknęli w jego wnętrzu zupełnie bez żadnego słowa. Samochód odjechał z piskiem zostawiając po sobie ogromną smugę czarnego dymu. Kiedy powietrze stało się już przejrzyste zauważyłem, że koło mnie stoi jakiś mały chłopak, który śmieje się jakby obejrzał coś naprawdę śmiesznego albo usłyszał bardzo dobry dowcip. Dziwne było to, że spoglądał prosto na mnie...

=Przejście.=

Jest cudownie słoneczne lato, zero wiatru ani też chmur na błękitnym niebie. Znowu jestem pod swoim blokiem mieszkalnym. Tyle, że tym razem jesteś tuż przed swoją klatką w towarzystwie Adama, *, mojego przyjaciela Oskara oraz kolejnego znajomego Wojciecha. Wszyscy siedzieliśmy na drewnianych krzesłach tworząc mniej więcej kwadrat czy raczej prostokąt. Każdy śmiał się oraz rozmawiał ze sobą. Wydawało się, że jest to zwyczajnie letnie popołudnie w towarzystwie przyjaciół. Prosty sen o niczym. Coś zwyczajnego. Moją uwagę przyciągnął jednak dziwaczny blok mieszkalny, który znajdował się dokładnie naprzeciwko nas tuż po drugiej stronie ulicy. Był jakby ciągle w trakcie przebudowy. Stały wokół niego wzniesione dosyć wysoko metalowe rusztowania, przykryte jakąś białą narzutą. Na rusztowaniach we wszystkich kierunkach pędziło bardzo dużo robotników. Razem z Wojciechem śmiałem się, że zmieniają go tak szybko jak w jakiejś grze. Faktycznie blok zmieniał się druzgotalnie co kilka sekund. Raz był wieżowcem, potem drapaczem chmur a jeszcze później unoszącą się nad ziemią ogromną kulą w kolorach tęczy. To na serio budziło moje jakieś podejrzenia ale też ciekawość. Budynek przyjmował takie kształty, które w rzeczywistości nie miały prawa fizyczne istnieć. Mimo to był to nadal budynek mieszkalny. Nieco później po błahej rozmowie z Oskarem o tym jak to dziwnie jest być człowiekiem zauważyłem jak Adam oraz * wymieniają między sobą dosłownie kilka niezrozumiałych dla mnie słów i całują się delikatnie w usta. W tym momencie dosłownie jakby ktoś przełączyć u mnie dźwignię alarmową lub wcisnął zły przycisk, podniosłem się gwałtownie z miejsca. Złapałem za krzesło, na którym siedziałem i uniosłem je jakby było piórkiem na wysokość swojej głowy. Już miałem nim rzucić prosto w Adama kiedy zmieniłem swój punkt odniesienia i krzesło rozbiło się na miliony kawałków tuż obok całego towarzystwa. Każdy kawałek drewna, który uniósł się w powietrze zamienił się w krew i z głośnym pluskiem upadł na betonowe płyty chodnika. Nie odzywając się do nikogo udałem się prosto do swojej klatki schodowej gdzie ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu zauważyłem własną mamę. Stojącą na samym progu drzwi do mieszkania. Zmartwiona spoglądała na to co się dzieje. Podszedłem do niej i przyjrzałem jej się z uśmiechem na twarzy. - Czemu oni tam stukali się w głowę, kiedy rzuciłeś tym krzesłem? -zapytała patrząc na mnie zdziwiona. - Nie wiem mamo, nie wiem. To tylko ludzie... -odpowiedziałem i wyminąłem ją wchodząc do mieszkania a kiedy się odwróciłem jej już nie było a drzwi się zamknęły.

(...) Jednakże. Niewielu ma tą odwagę aby schować swą broń kiedy ta jest już wyciągnięta. Niewielu ma tą odwagę aby cofnąć słowa kiedy te zostały już wypowiedziane. Niewielu ma tą odwagę aby iść przed siebie kiedy nie ma już dokąd iść.

Strach nie jest zły. On mówi nam, czym są nasze słabości. A kiedy już wiemy czym one są, możemy stać się lepsi oraz silniejsi. Możemy stać się życzliwsi a także lepsi, bardziej wyrozumiali.

Ten świat nigdy nie opierał się na prawdzie czy na kłamstwach. Istnieją tylko twarde fakty. Mimo to, każdy kto egzystuje na tym świecie błędnie wierzy w to, że tylko fakty mu sprzyjające są prawdą. Takim osobom inny sposób życia jest nieznany. Lecz dla tych bezsilnych tego świata, którzy to właśnie tworzą większość otaczającej nas rzeczywistości, fakty które istnieją przeciwko nim, w strachu postrzegają jako jedyną prawdę. Nie dopuszczając do siebie żadnej innej. Czy znamy wszystkie fakty? Czy ty znasz wszystkie fakty?

Nie uciekaj! Nie uciekaj od tych wszystkich rzeczy, osób oraz wspomnień! Od tego wszystkiego o czym tak bardzo chcesz zapomnieć... Od tego wszystkiego co chciałbyś aby powróciło. Zatrzymaj się i spraw aby to właśnie te cierpienia uciekły od ciebie! Spraw aby to za czym tęsknisz wróciło!

Już od jakiegoś dłuższego czasu widzę jak świat traci na swoim pięknie. Wszystkie barwy jakie zauważałem blakną a czerń wyłania się z każdego zakamarka zalewając wszystko na swojej drodze. Powiecie pewnie, że nie jestem jedynym, który to widzi i że to tylko mój nastrój powoduje, że barwy blakną. Powiecie też, że świat nie jest szary bo ma swoje własne naturalne barwy. A ja wam odpowiem, że świat nigdy nie posiadał własnych kolorów. On od początku był szary, mętny i potwornie melancholijny. Był taki jaki był i do teraz jest taki i taki już będzie dla każdego z nas. Nieważne czy będziemy szczęśliwi czy też nie. Zupełnie jak kolorowanka dla dzieci zanim ją pokolorujemy.

Kolory, barwy, odcienie? To wymyślili cudowni ludzie pełni wspaniałej wyobraźni, którzy wpadli na to jak sprawić aby nam wszystkim było lepiej, było lżej. Teraz każdy może mieć wymyślone przez nich kredki, mazaki, farby i kolorować tą szarą planetę tak jak mu się podoba. Tak jak według niego jest najlepiej. Ja może jednak troszkę odbiegnę od wszystkich bawiących się w kreowanie własnego świata i skorzystam z nadarzającej się okazji aby dosyć samolubnie poprosić o wybielacz, wyłącznie dla siebie. Po co? A no po to aby swój własny już pokolorowany świat kompletnie wybielić i wyczyścić. Usunąć z niego całe palety nałożonych na siebie barw, które zamieniły się w jeden wielki nieokiełznany stos plam ciemniejących coraz bardziej. Wybielić własną rzeczywistość i zacząć postrzegać ją na nowo. Tym razem z odpowiednim dystansem i przezornością. Zacząć również na nowo kolorować swój własny wewnętrzny świat odbudowując, odnajdując samego siebie na nowo. Od początku zastanowić się nad swoimi priorytetami, marzeniami, życiowymi pragnieniami i celami jakie przed sobą postawię. Po prostu zacząć wszystko od białej kartki zupełnie jakbym przeszedł reinkarnację w coś nowego nie tracąc przy tym swojego charakteru, swojej duszy a odzyskując ją.

Czy stawiono was kiedyś przed jakimś pewnym, konkretnym zadaniem? Przed czymś, co pozornie może wydawać się dla was błahostką lecz w rzeczywistości przerasta wasze możliwości? Nawet jeśli od osiągnięcia danego celu dzieli was tylko kilka kroków, to nie jesteście ich w stanie zrobić? Mimo, że posiadacie niczym niezachwiany zapał, motywację czy chęci? Pewnie nie raz, nie dwa. Życie pełne jest zadań, celów, wytycznych, które chcemy (bądź też nie) osiągnąć aby poczuć choć trochę szczęścia, satysfakcji czy też (choć w sumie bardzo rzadko) sprawić aby na twarzy kogoś innego pojawił się uśmiech. Prawdziwy obraz duszy, który u każdego z nas jest niepowtarzalny o ile tylko jest szczery. Obecnie stoję już od jakiegoś czasu przed jednym z takich zadań, które przerosło mnie i przygniotło do ziemi tak mocno, że tracę motywację i siły do dalszego działania. Czuję się jak mysz, która wpadła w pułapkę bo chciała zyskać kawałek sera aby się nim najeść. Jestem przygnieciony przez metalowy pręt, który potwornie miażdżąc mi ciało nie chce puścić. Byłem tak pewnym tego co robię i jak to robię, że dopiero teraz kiedy jest już za późno wszystko zrozumiałem. Czas gra na moją niekorzyść. Nie wiem czy jest sens dalej się opierać. Kawałek upragnionego sera już nie przyciąga mnie jak wcześniej a i nikt nie chcę mi pomóc. Do tego wszystkiego co chwilę widzę jak inne myszy sięgają po ten sam ser i z powodzeniem odrywają od niego konkretne kawałki. A ja? A ja leżę przygnieciony przez banalny mechanizm pułapki, w którą wpadłem przez własną głupotę i brak jakiejkolwiek przezorności w tym co robiłem do tej pory. Też chciałbym ten kawałek sera. Też chciałbym mieć go w swoich rękach i poznać jego smak. Nakarmić się nim i móc dalej żyć. Niestety czas mi się kończy a pręt wciąż naciska z ogromną siłą i choć staram się temu opierać czuję, że jest to powoli tylko odliczanie do mojej druzgocącej przegranej. Jestem tak blisko a jednocześnie tak bardzo oddalam się od upragnionego finiszu, że to wszystko boli podwójnie.

W końcu po zimie nadeszła wiosna. Dni są niby dłuższe lecz nie dla mnie, oj nie. Mam ciągłe wrażenie, że doba trwa trzy razy krócej a noc o ile uda mi się zasnąć to istna wieczność, podczas której śnię nieskończenie. Do tego wszystkiego zgubiłem się. Potraciłem wszystko to co kiedyś posiadałem. Te wszystkie rzeczy, które definiowały mnie jako osobę godną zaufania. Kogoś bardzo pozytywnego i dobrego. Wszystko to przepadło. Ze strachu przed ośmieszeniem, rozczarowaniem, bólem i zapomnieniem postanowiłem spoglądać na wszystko z cienia. Z drugiej strony księżyca.

"Ukryty za maską skurwysyństwa. Z grobową miną będę spoglądał jak ten cały fałszywy świat płonie. Niestety nikt nie zauważy moich łez."

Pamiętam, kiedyś zrezygnowałem z przyjaciół, zrezygnowałem z miłości, odrzuciłem wszystko to co kiedyś napełniało mnie szczęściem. Pozbyłem się swoich zalet. Pozbyłem się wszelkiej nadziei na to, że kiedyś będzie dobrze. W sumie to nadal tak jest. Nadal nic nie posiadam, chociaż prób przywrócenia tego co straciłem było już tak wiele...

Przenikliwy damski głos w mojej głowie nie odstępuje mnie ani na krok. Jest ze mną wszędzie tam gdzie tylko się da. Głos podpowiadający rzeczy tak potworne i tak złe, że boję się je wypisać a co dopiero komuś opowiedzieć w cztery oczy. Najgorsze w tym wszystkim jest jednak to, że sam czasami jestem gotów aby wykonać wszelkie stawiane mi nakazy. Urzeczywistnić wszystkie te potworne zamiary i dopuścić się czegoś za co nie wybaczyłbym sobie do końca swojego życia. Nawet teraz, w obecnej chwili nie mogę sobie wybaczyć tego, że kiedykolwiek pragnąłem zniszczyć życie osobom, które bardzo dużo w moim życiu znaczą, mimo iż już nigdy nie wrócą. Jest mi potwornie wstyd, głupio i żałośnie. Cały czas. Nie mogę sobie spojrzeć w oczy stojąc przed lustrem a moje własne odbicie napawa mnie obrzydzeniem. Nie widzę w sobie tego kogoś kto kiedyś śmiał się, cieszył i pomagał wszystkim. Widzę pierdolonego egoistę z maską na twarzy, która szczerzy się w chamskim uśmieszku. Cała pokryta bliznami oraz ranami. Jak ja pragnę aby to wszystko się już skończyło... Doskonale zdaje sobie z tego sprawę, że skrzywdziłem tak wiele osób, że sprawiłem im przykrość i zawiodłem ich na całej linii. To jednak nie zmienia faktu, że cholernie żałosny ze mnie typ. Wyrządziłem potworną krzywdę tak wiele razy. Robiłem ciągle coś co w pewnym sensie przyniosło mi satysfakcję ale za to odebrało tyle ważnych uczuć. Być skurwielem zawsze było jakoś łatwiej a przecież to nie jestem wcale ja. To on. Okropnie ciężko jest być człowiekiem. Kimś kto mimo tego, że wszystko wokół się pierdoli, to stoi na nogach. Uśmiecha się życzliwie do tych co źle na niego patrzą a jeszcze gorzej życzą. W głowie posiadać tyle marzeń co nocne niebo cudownych gwiazd. Nie przejmować się złem bo one zawsze gdzieś tam będzie. Walczyć do utraty tchu o swoje i przede wszystkim kochać tych, którzy na to zasługują a bez których nie można żyć. Kiedyś właśnie taki byłem i wszystko było lepsze. Teraz każdego dnia rozpaczam ze smutku i tęsknoty za tymi chwilami chociaż wiem, że nie wszystko we mnie umarło.

(...) Jestem sprawiedliwym według swojej własnej definicji. Ocalę siebie i ciebie przed tymi, którzy ciągną wszystkich w dół. Ochronię nas przed złem, które to ja uznam za niebezpieczne. Symbioza z cieniem, współpraca ze mną to jedyna słuszna opcja.

Oni wszyscy tylko uzasadniają swe zbrodnie, posługując się imieniem bożym! Nigdy nie przestaną, Cała ta walka, mogę ją zwyczajnie zakończyć... Wyrzucić ludzkie uczucia w błoto jakby były niczym. Każdy walczy! Każdy żyje, ma rodzinę. Kogoś kto czeka na każdy powrót do domu. Tylko nie ty... Sprawię, że zaczną wyglądać na skończonych idiotów kiedy ty będziesz bawił się ich uczuciami i emocjami.

Wszelkich rzeczy pragnąłem. Aby sprawdzić czy sens w tym jakiś. Byśmy wszyscy szczęśliwi być mogli, bez pustki, łez i trosk.

Więc stworzyłem, sny we słowach mych fałszywych. Światu całemu upodobać się raczyłem. I tak zrodziłem rzeczywistość smutną strasznie. Rajem zwać ją czyniłem często bardzo skromnie.