#rozmowa

"Potrzebuję jednego z tych długich uścisków, w których zapominasz na chwilę o wszystkim, co dzieje się wokół ciebie"

szukam chłopaka do popisania.

—na rozmowie z tobą, choć cię nie ma obok

Lubiła przebywać z ludźmi, którzy byli ludźmi. Choć zbliżała się do nich rzadko, to jeśli już to robiła, starała się wtedy sama być człowiekiem. Słuchała uważnie z nadzieją, że mówią do niej tylko prawdę. Szalenie lubiła dawać uwagę wciągającym historiom o ludzkich słabościach. Lubiła słuchać o tym, jak ktoś wielokrotnie zgubił drogę. Lubiła słuchać o tym, jak ktoś wielokrotnie zgubił siebie. O sobie mówiła przeważnie niewiele, jednak bardzo ceniła wnikliwe pytania. Czy chciałbyś kochać jeszcze tak, jak wtedy? Czy możesz powiedzieć o sobie, że jesteś dobrym człowiekiem? Czy uważasz, że warto próbować ciągle od nowa? Czy wierzysz w to, że to się kiedyś skończy? Lubiła czuć, że może bezpiecznie mówić o bólu. Lubiła widzieć, że jej postać nie zmniejsza się w czyichś oczach, gdy mówiła o tym, że kiedyś prawie jej zabrakło. Lubiła czuć, że ktoś czuje się przy niej bezpiecznie. Chętnie dawała ciepło, wiedząc dobrze, że to przecież nie zawsze wraca. Lubiła też milczeć. Milczenie od zawsze zdawało się być dla niej jedną z najuczciwszych form rozmowy. Niczego tak nie doceniała, jak tych chwil, gdy ktoś w końcu pozwalał sobie na to, by pobyć z nią dłuższą chwilę w ciszy. Bała się za to dużych słów i dużych gestów, bo o wiele cenniejsze było dla niej to, że ktoś po prostu był. Tak po ludzku - z ciepłą herbatą i własną nieporadnością. Miała w sobie kojący spokój wobec cudzej kruchości. Lubiła być z ludźmi, którzy nie bali się mówić, że to wszystko nie jest takie proste. Bo przecież nie było. Zdarzało jej się tęsknić za ludźmi, którymi starała się kiedyś być. Za rozmowami, które miały się wydarzyć, choć nigdy do nich nie doszło. Za dotykiem, którego jej nie dano, a jednak doskonale wiedziała, jak powinien wyglądać. Nosiła w sobie grube warstwy niepamięci i może dlatego właśnie tak dobrze rozumiała cudze niedopowiedzenia.