#ogień

Czasem tylko tli się gdzieś pod skórą-cichy, uparty, nie do ugaszenia.

Rozpala wyobraźnię, bo wystarczy iskra, by w głowie powstał cały świat: niedopowiedziany, intensywny, żywy.

Ten sam ogień potrafi ogrzać relację. Nie krzykiem, nie gwałtownością, ale ciepłem obecności, spojrzeniem, które mówi więcej niż słowa. To on sprawia, że chce się zostać chwilę dłużej, że milczenie nie ciąży, a bliskość nie potrzebuje definicji.

Ogień to także chęci-do działania, do zmiany, do bycia prawdziwym. To impuls, który podnosi z bezruchu i przypomina, że jeszcze nam się chce. Że wciąż coś w nas płonie, nawet jeśli świat próbuje to zgasić.

Trzeba tylko uważać, by go nie stłumić. Bo ogień, który rozpala, jest rzadki. I bardzo ludzki.

Jej skóra płonie i płoną jej oczy i usta i dłonie Stała się dla mnie światłem w ciemności wskazówką w labiryncie zwątpień

Czułem to już wcześniej tak dawno temu że pozostał tylko lekki podmuch wspomnień

Ach jej ciało tak bardzo parzy a jej usta wlewają we mnie ogień

Jej dłoń na moim ramieniu Och, jak ją kocham Wszystko staje się ogniem jej skóra moje oczy jej usta i moje dłonie

"Biegnę bo nie mogę się zatrzymać, Moje ciało jak maszyna Bez kontroli śmiało goni.

Była tu przed chwilą, usta szminką Na czerwono krwisto Zapewniały mnie na przyszłość.

I mocniej zanim stracę oddech Napiąć się, wypełnić ogniem, Zmieniam w żywą się pochodnię.

Rany, ratuj! Łatwopalne magazyny, Rany, ratuj! Składy amunicji, Ratuj! Fajerwerków i benzyny, Rany ratuj Przeciwpożarowe pogotowie W głowie."

Spałam wśród cieni podświadomości. Jedne paliły domy, inne serca.

Czułam chłód, szukałam ciepła.

Miałam na sobie płaszcz. Nie chronił przed ogniem – się przegrzał.

Ich oczy nie widziały, pomagać nie chciały. Płonęłam.

Na nich nie czekaj! Obudź się! Uciekaj!

Nie każdy pożar wymaga gaszenia.