Güldü. Saçını dağıtan rüzgar gülüşünü taşıdı uzaklara. Gözleri dalmıştı, tam burada değildi arkadaşı biliyordu. Kime gülüyordu acaba? Her zaman sevdiği rüzgara mı gülüyordu, geldiğini fark etmiş de onu mu selamlıyordu? Yoksa bir anı mı gelmişti aklına? ‘’Bakıyorum da keyfin yerinde?’’ Geldiğini duymamıştı demek, tam olarak sıçramadı ama şaşırdığı belliydi. Ancak gülümsemesi kaybolmadı ‘’Onu da nereden çıkardın?’’ Hala ufuktaydı gözleri Deniz’in, kaşını kaldırıp kollarını kavuşturduğunu göremedi ama birlikte geçirilen o kadar vakitten sonra büyük ihtimalle hayal etmiştir ‘’Diğer seçenek kendi kendine gülecek kadar delirmiş olman. Biraz iyimser davrandığım için affet.’’ Başka bir gülüş, rüzgar yine sert bir şekilde esti. Kim bilir rüzgar seviyordur belki gülüşlerini, gülerken o kadar güzel gözüküyordu ki rüzgarı suçlamayazdı. Güvertede arkadaşının yanına oturdu, o da gözlerini ufka dikti. Sakin bir sessizliği paylaştılar bir süre. Yeterince yalnız, yeterince beraberdiler. Rüzgar tekrar şiddetlendi, bu sefer denizin de selamını getirdi yüzlerini ıslatarak. ‘’Hiç…’’ ona doğru döndü, başını öne eğmişti saklanmak istermiş gibi ‘’Hiç özlüyor musun Mert?’’ Neyi kast ettiğini anlamak için biraz durdu, sonra ufka döndü tekrar ‘’Bazen… çok da değil.’’ Yine güldü, ama bu seferkinde rüzgar esmedi mutluluk yoktu çünkü içinde. Kırık ve kuru bir sesti. ‘’Sanırım sen özlüyorsun?’’ Başını salladı belli belirsiz. ‘’Senin özleyecek şeylerin var. Bekleyenin var. Buradan bıkman doğal.’’ Son sözleri böyle söylemek istememişti ama… Mantığı dinlemedi onu, sesi kırık çıktı. Korumacı bir tavırla ona döndü ‘’Onu kast etmediğimi biliyorsun Mert.’’ Mert başını salladı ama ona bakmadı. O da ufka geri döndü ‘’Sadece… özlüyorum. Karayı değil… Tamam bazen çimenleri, ağaçları ve çiçekleri özlüyorum. Ama ondan ziyade…’’ Derin bir nefes aldı, düşüncelerini toparlamak için? Belki de rüzgarı hissetmek istedi sadece. Mert başını eğdi ‘’Aileni? Aileni özlüyorsun.’’ Bir gülümseme aydınlattı arkadaşının yüzünü. Ne zaman ailesinden konu açılsa daha bir parlardı, gözleri bir başka bakardı. Tüm tayfa fotoğrafları görmüştü, biliyordu herkes tüm utanç verici komik anıları ve her fotoğrafın arkasındaki hikayeyi. Mert… En çok da Mert. En çok o biliyordu her kardeşini ne kadar sevdiğini. En çok o dinlemişti, komik anıları ve korkunç olanları. Ailedeki her bireyin eve yolunu nasıl bulduğunu, her kaybın ne kadar acıttığını. Deniz hep parladı ailesinden bahsedince. Ancak Mert bilirdi; yorgun zihnin saklayamadığı sırları, kalpteki çatlaklardan sızan hüzünleri ve karanlıkta tutulamayan gözyaşlarını. Deniz’in sesi çıkardı onu düşüncelerinden ‘’Evet… Ailemi özledim. Onlara dönmek istiyorum. Döndüğümde o tüm kavgaların askıya alındığı huzurlu günü istiyorum. Akşam hazırlanan sofrada herkesin konuşmasını dinlemek istiyorum. O son tatlı için kavga çıkmasını istiyorum, ilk akşamım ya eminim Bilal herkesi susturup onu benim yememe izin verir. Kimse de çıkarmaz sesini. Belki şanslıysam… Belki ‘Eve hoş geldin oğlum’ der, benim de içim ısınır. Tüm o yorgunluk gider omuzlarımdan. Belki baba bile derim ona. Konuşmanın arasında tabi, sanki normal günlük bir şeymiş gibi.’’ Dizlerini kendine çekti, küçük bir çocuk gibi kıvrıldı. ‘’Ailemi özledim Mert. Ama… ama içimden bir ses korkuyor geri gitmeye.’’ Mert Deniz’e yaklaştı ‘’Neden?’’ diye sordu cevabını tahmin etse de. Deniz Mert’e yaslandı ‘’Çünkü… o bir günden sonra parçalanacak her şey. Kemal çekip gidecek. Fırat’la Berk yine kavgaya tutuşacak sonra Fırat bana o kırgın gözlerle bakacak. Bilal… Bilal yine o yalnızlığına çekilecek. Ben de kalakalıcam öyle, ağaçlarla hasretimi gidericem. Kemal’i geri getirmeye çalışıcam, Fırat’ın gönlünü yapmaya çalışcam, Berk’in kıskançlık krizleriyle uğraşıcam sonra Bilal’i bizimle konuşmaya ikna edicem daha. Yorulucam Mert, tüm yükü geri alıcam omzuma. Herkesi bir araya getirmeye çalışıcam. Kardeşlerime iyi örnek olucam yıkılmamaya çalışırken. Ama… ama her şey iyidir diğer seçenekten.’’ Mert sormadı diğer seçeneğin ne olduğunu. Deniz anlatmıştı ona o dönüşü, limanda onu kimsenin beklemediği, evde kimsenin gülmediği o lanetli dönüşü. Kemal hala yaralarını taşıyordu Deniz’in dediğine göre, Deniz de taşıyordu ya yüreğinde. Mert kolunu Deniz’in omzuna attı, Deniz daha da sokuldu ona. ‘’İyi şeyleri hatırlamaya çalış. Hepsi seni seviyor değil mi? Duygu sömürüsü yapmakta üstüne yoktur senin, bunu kullan.’’ Deniz güldü, Mert de gülümsedi zaferine. ‘’Duygu sömürüsü işe yarayan tek şey zaten. Ya da Ali Amca’nın yemekleri.’’ Beraber güldüler, Ali Amca’nın yemeğinden yememişti hayatında Mert ama o kadar çok anlatılmıştı ki tadını alabiliyordu. Sessizlik yerleşti aralarına rahatça. Ancak Mert’in düşünceleri izin vermedi rahatlamasına; Deniz bu kadar yakınındayken değil, Deniz ev hakkında konuşurken değil. Boğazını temizledi, sessizliği parçaladı. Cevabın acıtacağını biliyordu ama… ‘’Eee, ailenden bahsedip duruyorsun. Başka bekleyenin yok mu? Ağaçlar haricinde diyorum. Güzel bir kadın belki?’’ Olabildiğince normal sormaya çalıştı Mert, konuşan iki arkadaş gibi. Çünkü arkadaşlar hayatlarındaki güzel kadınları konuşurlardı, Deniz’in doğrulduğunu hissetti ama ona bakamadı, arkadaşlar sevgililer hakkında konuşurdu, Deniz ona bakıyordu, arkadaşlar… ‘’Hey’’ dedi Deniz neredeyse fısıltıyla. Mert ona bakmayı reddetti, tutacaktı kendini. Deniz elini tuttu, Mert gözlerini kapadı. Hem bu anı sonsuza kadar hatırlamak için hem de buradan kaçmak için. ‘’Neden sen de gelmiyorsun?’’ Mert ona döndü şaşkınlıkla ‘’Nereye? Evine mi? Ne işim var orada Deniz?’’ Sert çıksın istememişti sözleri, Deniz utanarak gözlerini kaçırdı ‘’Sadece… düşünmüştüm ki… Yani eğer istersen, gelebilirsin. Zorlamıyorum sadece… bir teklif?’’ Mert’e bakıp gülümsedi ‘’Ailem seni sevecektir. Hem mektuplarda senden o kadar çok bahsediyorum ki merak etmişlerdir.’’ Mert bunun anlamını göz ardı etmeye çalıştı veya Deniz’in sorusuna cevap vermeyişini. ‘’Eğer sen de istiyorsan… Yani… gelmeyi çok isterim.’’ Mantığı ona orada ne işinin olduğunu söylese de kelimeler çıkmıştı bir kere ağzından. Deniz’in yüzü ışıldadı, rüzgar saçını savurdu ‘’Gerçekten mi? Harika! İnan çok seveceksin onları. Onlar da seni.’’ Mert’e sarıldı diyebilirdik ama tam olarak karşılamazdı bu kelime. Mert’in üstüne atladı, Mert son anda düşmekten kendini kurtardı. ‘’Bu kadar heyecanlacağını bilseydim… Eh umarım Ali Amca’nın yemekleri dediğin kadar güzeldir.’’ Deniz Mert’e bakmak için doğruldu ‘’Daha bile güzel.’’ Sonra tekrar yaslandı Mert’in omzuna ‘’Sağol’’ dedi yine fısıltıyla. Mert onu saçından öptü rüzgarı kıskandırırcasına ‘’Her zaman.’’ Deniz gözlerini kapadı.
jacobvanloon
romaincrisis
blakekathryn
tangentwithtanner
discoholicmusic
kianamaiart
baratheonpilled
