Lal-i Zede

Genç kız perçemlerini geriye doğru yatırdı; bunu nadiren yapardı. Genelde o tutamların gözlerinin içine içine girmesini severdi; böylece kimseyle göz göze gelmez ve aralarında bir göz dili oluşmazdı. Yeter ki bir şeyi yansıtmak isteyin; bakın bakalım iki göz çeperi nasıl bir alfabeye dönüşürdü... Yeter ki bir şeyi gizlemek isteyin; bakın bakalım iki göz, bir morg duvarının kenarında kalmış en son ölünün soğuk, mermer gibi metanetli çehresine nasıl bürünürdü...Gözlerden korkardı genç kız. Mümkün olsa bazı gözlerle göz göze gelmemek için, küçük bir çocuk gibi annesinin eteklerinin altına gizlenmeyi dilerdi. Ne fayda? Annesi onu değil eteklerine almak, yedi kat göğün mahşerine bile koysa yine de bulurlardı.Kapüşonlusunun şapkasını düzeltip iplerini birbirine sıkı sıkı bağladı. Her seferinde ilmek ilmek içine işliyordu cinayet. O iki ip, nasıl da can çekiştiriyordu bedenine; nasıl da kürek kürek yağıyordu toprağı ruhuna... Ayaklarına komut vermeyi uzun bir süre önce bırakmıştı. Kontrol kalemden çıkmış, mürekkep lekesi ilk onun alnına bulaşmıştı.Kalabalıkla başlıyordu cadde. İki gözcük odaya sahip yüreğinin kepengi birer birer kapatılıyordu. Demir demir kırıyordu tramvaylar hatlarını damarlarında. Kırmızı yanıyor; yeşilde yananlar küllerini bırakıyordu.Karşıdan karşıya geçti. Hava soğuktu; soğuğu severdi. Nefes nefes çekerdi içine. Soğuğun kokusu diye bir şey vardı; buram buram ruhundan gelirdi. Bir zamanlar iki fincan çayla otururdu ruhunun karşısına; inanırdı buharının buzları milim milim eriteceğine. Fincanlar savrulmuştu duvara. Beden tir tir titremiş, ruh "Beni göm," diye yalvarmıştı. Soğuktu, yakıyordu.Işığı açtı, eve adımını attı. Evine değil, eve... Ah, nasıl da kirliydi camlar! Nasıl da tozlar kaplamıştı yüzeyini. Şimdi nereden başlamalıydı? Sahi, mümkün müydü bir yerden başlamak? Bugün başlarsa yarın, hiç kimse yapmazsa bile küçük bir çocuğun topu un ufak etmez miydi camlarını? Silmeye değer miydi; kırılıp keskin keskin parçalara döneceğini bile bile?

Ben anneme 'geçer' diyorum; öyle olacağı için değil, diğer ihtimalin ona yük olacağını bildiğimden. Ben anneme 'Bugün güzel olmuş muyum?' diyorum; merak ettiğimden değil, ışığımı kaybettiğimi fark edip etmediğini anlamak istediğimden. Ben anneme 'Saçım uzamış mı?' diyorum; uzatmak istediğimden değil, her sabah o eski banyo köşesinden avuç avuç dökülenleri ağlayarak topladığımı anlamasını istemediğimden.Ben anneme 'Kelimelerimi çaldılar' diyemiyorum; onun yerine 'Bugün konuşasım yok' bahanesine sığınıyorum. Bahaneleri sevdiğimden değil, annem gece başını yastığa koyduğunda keder olur bildiğimden. Ben anneme 'Bugün sebepsizce ağladım' diyemiyorum; 'Gözlerin mi acıyor?' dediğinde, bunun yerine 'Maskaram acıtıyor' deyip suçu ürüne atıyorum. Beni anlamayacağını bildiğimden değil; anlasa bile bir mendil dahi uzatamayacak kadar uzakta olduğunu bildiğimden...Ben anneme susuyor, ben annemden kaçabildiğim kadar kaçıyor ve günün sonunda değerini yitirmiş de olsa annemin istiridyesindeki incisi oluyorum...

Başı düştü yaşlı parke taşına. Yıllar bir şey kaybettirmemişti aklını sıyıracak noktaya geldiği saatlerden. Onun perçemlerine aklar, parke taşının yüzeyine gergin kırışıklıklar dolmuştu. Lakin zaman, bir genç kızın toyluğuna çapasını takmıştı. Gözlerinin kıyısına vurdu cümleler; birinin doğuşu, öbürünün celladıydı.Biraz daha dayadı kulaklarını o meşhur soğuğa. Olmuyordu, susmuyorlardı; ne dediklerini de anlamıyordu. Anlasa belki nasıl kontrol edeceğini de bilirdi ama o, bu izbe köşede bilinmezliğin zırhına kuşanmıştı. Gece doluyordu pencereden odaya; oda geceye aşıktı, siyaha siyaha boyanıyordu duvarlar. Kulaklığın teki masadaydı, hep unutuyordu onu. Sahi, bazı eşyaların kaderiydi unutulmak; bir köşede eskitilmeye bırakılmak çaresizce...Bir müzik duyuluyordu, inim inim inliyordu notalar. Bir yer yatağında ölmeyi bekleyen hastanın kesik nefesleri gibi, notalar da hor görüyordu onu. Olsun, yeni şarkılar açılır, yeni notalara kavuşulurdu. Parmaklarını kıvırdı içe doğru. Hırkasının içine işliyordu ayaz ama olsun; bir geceyi daha güne kavuşturuyordu.

En çok bu gece güneş doğmayacakmış gibi hissediyorum. Bu gece gelmeyeceksen bir daha gelme...

O gece en çok, klavyeyi çaresizce tuşlayan parmak uçlarım acıdı. En çok klavye tuşları ağladı halime; canımı en çok onlar yaktı. Ben o mesajı gönderdiğimde zaman durdu; sen cevap verdiğinde ise tamamen yok oldu. Çaresizliği en çok o satırlar hissetti, en çok o paragraflarda aktı kan. Sana yazdığım mesaj sayfası bir muharebe alanıydı o gece. Komuta bendeydi, savaş kapıdaydı ve askerlerim yeterliydi; ancak sana bilerek yenilecek kadar kalleşlerdi. O gece o sayfa bana defalarca 'yapma' dedi; en çok ben kıydım ona. Telefon ekranına vuran yansıma, gözyaşlarımdan örülü bir çeper gibi bin nefere bedeldi. Göz pınarlarım kızıl bir kuşatma altındaydı ve sonuç belliydi: Şehrin anahtarları sana bizzat teslim edildi. Sen o şehri, acımadan, yıka yıka geçtin...

Evet, zengin bir adamı severim. Ama burada mesele sadece para değil, değil mi? Sadece banka hesabı zengin olan bir adam istemiyorum. Onun karakter bakımından zengin, direnç bakımından zengin, sorumluluk bakımından zengin olmasını istiyorum. Herkes altı haneli rakamlar, kolay bir hayat, 'faturalarımı öde' diye bağırıyor. Ama hayat darbe vurduğunda ne olur? Ya yarın her şeyini kaybederse? Pes mi ederdi yoksa savaşır mıydı? Hala liderlik eder miydi, hala korur muydu, hala her şeyi yeniden inşa eder miydi? Benim için önemli olan bu. Sadece parası olan bir adam aramıyorum. O para olmadan da kim olduğunu bilen adamı istiyorum. Bana disiplini zengin, karakteri zengin, dürüstlüğü zengin olanı ver. Çünkü bu tür bir adam, parayı her zaman tekrar geri kazanabilir. Ancak para, bir adamın kalbinde yaşayan degeri satın alamaz. Çünkü karakter, koşullar değiştiğinde yok olmaz: aksine her şey elinden alındığında kendini en güçlü şekilde gösterir. Ve bu; asla çökmeyen, asla değer kaybetmeyen ve hayat zorlaştığında seni asla boşlukta bırakmayan gerçek zenginliktir.

Güzel kadınlara kederli şarkılar söyletmeyin!Birbirini çoğaltıyor üç acı: Kadın, güzellik ve şarkı… Kederli şarkıları güzel kadınlara söyletin! Birbirini bütünlüyor üç acı: Kadın, güzellik ve şarkı...

Bakma öyle ,sen bana baktıkça tüm çocukların çocukluğunu tek bir çocuğa kurban etmek istiyorum. Bakma öyle kız çocuğu pembe gökyüzüne kara bulutlar dağıtanların sonu olmak istemiyorum. Bana bak, yalnız bana baktığında üzerime yıkılan evlerin altında tek yuvanın sahibi hissediyorum. Sonrası hep bir kırgınlık denizi gözyaşları içinde,bir kazan denizin nerden haberi olsun bir kepçe gözyaşından? Acıyı pullarına gömerek, karaya yüzmeye çalışan bir balık gibi, balık bilmesin mi karanın imkansızlığını? Her denizi yakışında kül olduğunu fark edemeyen bir balık... Sonrası hep birçok cahil yetiştiren bir sevgi dersi; hayır ögretmenim ben bir şeyi anlamadıysam suç benimdir, isteyen dağı deler... Sonra bir şey oldu; bir parça mürekkep aktı denizden göğe, gök alıştı her gece denizin sessizlik orucunun kefaretini ödemeye.

Önünde duran ajandanın içindeki ip odak noktasıydı. Önce mükemmel bir kusursuzlukla dümdüz iniyor, aşağı doğru ucu kıvrılıyordu. İdam ipine benziyor diye düşündü; o kadar sağlam, o kadar paramparça... Yazılar bir görünüp bir kayboluyordu. Kendi gözlerinin dengesizliğinden öte, harflerin ortaya saçılmakla ilgili bir sorunu vardı. Defterden bir klik sesi duyuldu yine; görünmeyenden öte göreceklerinin düşüncesi, boğazı hasarlı bir hastanın yutkunma eylemine dönüştü. Damlayan mürekkep, gölgesinden aksini izledi. Sarmaşık dalları yerleştiği ağacın damarlarını boğarken o da ajanda ipinin boynuna dolanmaya başladığını hissetti. Gözbebeklerini kapatıp açtığında içindeki asit; sarmaşığı da ipi de kesecek yoğunluktaydı. Kalemin soğuk ucu ruhunu sarıp sarmalarken bir göçük oluşup fay hatlarını viran eyledi. Kendi bedeninin altında kaldı. Bir ruh sessizce mürekkep lekesinde boğulmaya, bir beden asidi harlayacak ateşi bulmaya, bir kadın ateşin ihtiyacı olan odunları toplamaya başladı. Bir gül ateşe köz oldu. Bir kalp, gülün dikenlerini pompaladı. Bir ruh acısını sessizce bilekleriyle kesti; kanı, kelimelerle döküldü.

Bazı geceler babam, ablamla beni karşısına alırdı. Her zamanki vakur edasıyla gözlüklerini yerleştirir ve bazen sıkılsak da ruhumuza şifa gibi gelen cümlelerle bize seslenirdi. Hatırlıyorum da o gecelerden birinde şöyle bir cümle kurmuştu: "Bir adamın merhameti, onun en gerçek yakışıklılığıdır." Ne yazık ki o zamanlar bu cümleyi kavrayacak olgunluğa erişememiştim. Ancak anlamını ilk çözdüğüm an, aslında kendi hapishanemin tellerini kendi ellerimle ördüğümü fark ettiğim andı. Babamın bu mirasını, ancak merhametsizliğin ortasında bir "merhem" gibi erimeye başladığımda kavradım. Sarsıcıydı ama gerçekti. Şüphesiz ki bundan daha gerçek olan tek bir an vardı: Merhemin kapağını sıkıca kapattığım ve bir daha kullanmak zorunda kalmayacağımı umarak onu küflü bir çöpe attığım o an.

Bir kadın eğer her gece kendini sorguluyorsa; "ya tek gerçeği bir yalana indirgenmiş kısır döngüdedir ya da düşünceleri tarafından alt edilmiştir," dedi. Bu cümlenin altında ne aramam gerektiğini düşünmeyecektim; belki de dağıtıldığım her kelimeyi "sonra toplarım" diye biriktirdiğim için bu kadar fazla düşüncenin izi bedenimde hüküm sürüyordu.