Ben anneme 'geçer' diyorum; öyle olacağı için değil, diğer ihtimalin ona yük olacağını bildiğimden. Ben anneme 'Bugün güzel olmuş muyum?' diyorum; merak ettiğimden değil, ışığımı kaybettiğimi fark edip etmediğini anlamak istediğimden. Ben anneme 'Saçım uzamış mı?' diyorum; uzatmak istediğimden değil, her sabah o eski banyo köşesinden avuç avuç dökülenleri ağlayarak topladığımı anlamasını istemediğimden.Ben anneme 'Kelimelerimi çaldılar' diyemiyorum; onun yerine 'Bugün konuşasım yok' bahanesine sığınıyorum. Bahaneleri sevdiğimden değil, annem gece başını yastığa koyduğunda keder olur bildiğimden. Ben anneme 'Bugün sebepsizce ağladım' diyemiyorum; 'Gözlerin mi acıyor?' dediğinde, bunun yerine 'Maskaram acıtıyor' deyip suçu ürüne atıyorum. Beni anlamayacağını bildiğimden değil; anlasa bile bir mendil dahi uzatamayacak kadar uzakta olduğunu bildiğimden...Ben anneme susuyor, ben annemden kaçabildiğim kadar kaçıyor ve günün sonunda değerini yitirmiş de olsa annemin istiridyesindeki incisi oluyorum...

İnsanlar seni, sadece aynı yerden canları yandıkları zaman anlar; Mathilda.

Bu ne biçim yangın, bir tek ben yandım.