#dolunay

“ Ama üzüntü demek ;gece gündüz, uykuda olsun, uyanık olsun, vücuduna saplanmış bir oku taşımak demek. Çekilir şey değil bu.”

Gece, umutsuzluklardan doğan zırhını kuşanmış; hiç olmadığı kadar karanlıktı. Gözlerinin içine doğuyordu geceler, ruhunun içinde batıyordu günler. Masanın üstünde bıraktığı kitapları düşündü; hangi sayfayı nereden bükmüştü? Şu an aynı izi boynunda hissetti. Tekrar düşündü; bu seferki görüntü, bir yere yetişecekmiş gibi hızla çevirdiği sayfalardı. Saçında aynı tutuşu hissetti; çeken çekeneydi, onun da nereye sürüklendiği belli değildi.

Sağır bir günün sonunda dilsiz bir gece…