#mutsuzluk

belki de herkesten çok

kendimi özledim.

eski beni.

Şüphe insanın kendini koruma iç güdüsüdür. Şüphe bazı endişeleri, korkuları aşmak için verilen bir mücadele.  Şundan emin olmak lazım ki tercih edilmiş bir sessizlik, kendini gürültüyle pazarlaaktan milyar kat daha iyi! Gürültünün içinde yalanlar var.  Gürültünün içinde görgüsüzlük var. 

Ama sessizlikte bambaşka bir dünya gizlidir. Sessizlikte her şey açık ve nettir.  Akıllı insan kendini gürültüyle ve yalanlarla pazarlamaz! Sessizlik hakikattir.  Sessizlik verecek fazla bir şeyi olmayan adamların en fiyakalı kostümüdür.  

Sessizlik biraz Nâzım Hikmet'tir.  Cebimde verecek bir şey yoktu. / Kalbimden verdim.  Sessizlik biraz Can Yücel'dir. Bazıları seviyor der çünkü ezberlemiştir./ Bazıları da diyemez çünkü gerçekten sevmiştir. 

İki kanadı kırılmış bir kuş misali senin kapının önüne düşmüştüm. Sen o kadar vicdanlıydın ki hiç düşünmeden kapıyı açıp beni içeri almıştın. Yumuşacık avuçlarının arasındayken bütün acılarımı unutmuşum. Avuçlarının içine cam bilyeler döker gibi acıları ve yaralarımı dökmüştüm. 

Çırılçıplaktım acizdim senin karşısında. Sen acizliğimi kullanmayacak kadar büyük bir karakter, asil bir ruhtun. Sardın sarmaladın beni. Önce yaralarımı iyileştirmeye başladın. Sonra giydirdim beni en güzel duygularla. 

Korkağın biriydim. Bir tek senin yanında korkmuyordum. Aslında yapayalnız ve kimsesizdim.  Hayatımda ilk defa kendimi yalnız hissetmiyordum. Hayatımda ilk defa kendimi kimsesiz hissetmiyordum. Çünkü sen benim dünyamdın.  Sana bir toz zerresi konsa benim kalbim kanardı.

Konuşacak çok sözüm yok. Yazacak çok cümlem var. Yaşadıklarımdan değil hissettiklerimden ibaretim.  Benim her yolum sana çıkar. Ama adım atacak cesaretim yok. 

Sen çok güzelsin.  Sen çok cesursun. Sen çok iyi bir insansın.  Senin iyi bir eğitimin vardı.  

Ben ise kocaman bir hiçtim.  Hiç tercihte bulunamadım.  Hep mecbur kaldım!

Hep sana koşup gelmek istiyordum...

Ama korkuyordum seni kaybetmekten....

Hep sana koşup gelmek istiyordum ...

Ben sana öfkelendiğimde bile kendime kızarım. Bazen bir şarkıda, bazen bir şiirin dizesinde buluşuruz. Her zaman konuşmaya gerek yok. 

Yan yana dursak bile yeter. Gerçek sevgi hissedebilmektir. Ruhumun en derininden gelen saf sevgi, akacak kalbine.  Sevgiye neden sorulmaz. Saf sevgi; bir insanı güçlü ve zayıf yanlarıyla kabullenmektir.

Uykusuzluğum nedeni fevriliğim ve sonrasında gelen pişmanlık seli. Ansızın elim telefona gider. Seni ararım. Bu benim fevriliğimdir. Sonrasında hep bir pişmanlık beni esir alır.  " Keşke aramasaydım!" Ama gel gör ki kendime engel olamam! 

Sen benim en güzel pişmanlığımsım.

Belki de bu tavırlarımlarımla kendimi senin gözünde değersizleştirdim. Hemde gönlünün en güzel yerinde olmak isterken. Ben "taktik" bilmem.  Sevmem. Beyaz boş bir kağıt gibi uzatırım kalbimi ellerine. İster en güzel cümleleri yaz.  İstersen yırt at! Bu kalp senindir...

Gözlerim doldu. Ağlamamak için kendimi zor tuttum.  Sakladım dolan gözlerimi.  Belkide bu satırlar kağıdın üzerinde kuruyan gözyaşlarımdır.