Lâl

Sana ev diye bakmak yıkık bir harabeyi onarmak kadar tuhaftı.

Tam bunu dinlerken tumblrı açtığım gibi bu çıktı karşıma..

öyle işte... hani anlatıyorum ama anlaşılmıyorum. bende susmayı yeğliyorum artık. çünkü ne zaman içimde birikenleri dökmeye kalksam, kelimeler sanki yolunu şaşırmış yolcular gibi varacakları yere ulaşamıyor. ben anlatıyorum, ama sanki karşıma bir duvar dikiliyor. sesim varıyor da anlamım varamıyor. bir süre sonra insan yoruluyor işte... her cümlenin yarım kalmasından, her duygunun eksik duyulmasından. o yüzden ben de artık kelimelerimi içimde saklıyorum. susmak bin kere anlatmaktan daha az acıtıyor çünkü.

Renkli kâğıtlara sarılı yalanlarla kandırıyorsan seni, şarkılar hep başa sarıyorsa kendini, uykular onlu, günler onsuzsa, yaşadığına değmişse yaşamadıkların, iskelelerinden sökülmüş vapurlar gibi kopmuşsan hayattan ve ismi akıyorsa gözlerinden. Bırak her şey bitsin. Artık bir yitiksin.

''Güzel sözler yetmez sana. Senin yürüdüğün yollar çiçek açmalı.''

sokak lambalarına sor, kaldırım taşlarına sor, köşe başındaki tekelci abiye sor. en çok da, senin yüzünden kaybolduğum o uçsuz bucaksız sokaklara sor.

binemediğim bütün otobüslere, gidemediğim tüm mesafelere meyilliyim. bir gün, bir gece, bir akşamüstü, hiçbir yeri değil; sadece kendimi terkedeceğim.

"deniz kenarına bir yere gidip dolaşalım. bugün canım insan yüzü görmek istemiyor; geniş, uçsuz bucaksız bir şeye... ve sana bakmak istiyorum."

Balkondayım yine, buz gibi ellerim ısınsın diye umut edip cebime koymuşum. Sahi kaç saattir oturuyorum burada, bakmadım. İnsan düşüncelere dalarken zaman kavramını yitiriyormuş. Çalan kaç şarkıyı duydum bilmiyorum ama bir şarkının sözlerinde takılı kaldım, “en çok sana anlatmak isterdim, sen duymadın.” Kaç defa geriye alıp dinledim, kaçıncı dinlemede yenilip bıraktım. Bana bir yer göster dürtüsüne dayanamayıp kafama sıkayım. Olmuyor işte, herkesi tamamlarken yarım kalıyorsun. Ar damarın çatlamış, kan sızdırıyorsun. Bunun ötesi yok.

Sen rutubetli bir evin göğe açılan balkonusun.

toprağa benziyor kahve gözlerin. ölmüşüm de, toprağına gömmüşler beni.

bana niye kırgınsın, devirip durduğun düştü diye mi? azarladığın sustu, görmediğin yok oldu diye mi? bana niye kırgınsın, kırdığın parçalandı diye mi?

ibrâhîm içimdeki putları devir elindeki baltayla. kırılan putların yerine yenilerini koyan kim? güneş buzdan evimi yıktı, koca buzlar düştü. putların boyunları kırıldı. ibrâhîm güneşi evime sokan kim. asma bahçelerinde dolaşan güzelleri buhtunnasır put yaptı. ben ki zamansız bahçeleri kucakladım. güzeller bende kaldı. ibrâhîm gönlümü put sanıp da kıran kim?

sevgili piraye; balık koskoca okyanusun derinliklerini avucunun içi gibi bilse de, bir lokma uğruna, atılan oltaya can feda. bırak benim de avucumun içi gibi bildiğim o koca kalbinde bir hata yapma hakkım olsun. şimdi sen yoksun ağlıyoruz arkadaşlarımla, ağlıyoruz arkadaşlarım bulutlarla. yağmur yağıyor mu oraya bilemeyiz ama biz ağlıyoruz piraye. bu balık nefes alıp verdiği suyun altında boğuluyor, bu kelebek ölümü dört gözle bekliyor. o balık nerede boğuluyor biliyor musun? önümde ki beyaz sayfalara haykıramayıp yutkunduğum, içime ağlayıp, içimde biriktirdiğim denizin içinde boğuluyor. bu kelebek intihara kalkışıyor. bırak bir hata yapma hakkım olsun. yaşadığım denizde can veriyorum. kalemim kan kaybediyor, kalemim ağlıyor piraye.