Lâl

Her yanım yara bere içinde kaldı ama ölmedim. Her yanım kan revan içinde kaldı ama ölmedim. Üstüm başım toz toprak içinde ayağa kalktım ve çektiğim acılara aldırmadan dik durmaya çalışarak ağır adımlarla yürümeye devam ettim. Ayaklarım acıdı, sızladı, yürümekten vazgeçmedim.

göğsümdeki sızı, gözümdeki yaş ve artık hiçbir şeyin düzelmeyeceğini kabullenişimle senin için çırpınan ellerimi artık cebime koyuyorum.

Düşerken incitmemek için hiçbir dala tutunmuyorum. Ben bu suyu geçemem, rüzgâr olsam değemem saçlarına.

Ben bu yıkıntılardan korkmuyorum. Gel, tut ellerimden. Biliyorsun biz daha önce kazandık, yine kazanırız.

Mutsuz ailelerde büyüyen kız çocukları, babaları gibi bir erkekle evlenmekten, anneleri gibi bir hayat yaşamaktan ya da kendileri gibi acı çeken çocuklara sahip olmaktan korkarlar.

Bana kırgınsın diye yaralı dizlerimle bile koştum sana. Beni gecenin ayazında dördüncü kattan aşağı attı cümlelerin. Hiç adil değildi.

gitme vaktimin geldiğinin farkındayım ama ben o kapı önündeki merdivene oturup biraz daha izlemek istiyorum, belki gitme denir.

düştüm. sana doğru koşuyordum, sana sarılacaktım. yere çakıldım.

anne, çiçekleri sevip okşamıyorum artık. sana benzememek uğruna verilen tüm savaşlar boşuna.

Sana ev diye bakmak yıkık bir harabeyi onarmak kadar tuhaftı.

Tam bunu dinlerken tumblrı açtığım gibi bu çıktı karşıma..

öyle işte... hani anlatıyorum ama anlaşılmıyorum. bende susmayı yeğliyorum artık. çünkü ne zaman içimde birikenleri dökmeye kalksam, kelimeler sanki yolunu şaşırmış yolcular gibi varacakları yere ulaşamıyor. ben anlatıyorum, ama sanki karşıma bir duvar dikiliyor. sesim varıyor da anlamım varamıyor. bir süre sonra insan yoruluyor işte... her cümlenin yarım kalmasından, her duygunun eksik duyulmasından. o yüzden ben de artık kelimelerimi içimde saklıyorum. susmak bin kere anlatmaktan daha az acıtıyor çünkü.

Renkli kâğıtlara sarılı yalanlarla kandırıyorsan seni, şarkılar hep başa sarıyorsa kendini, uykular onlu, günler onsuzsa, yaşadığına değmişse yaşamadıkların, iskelelerinden sökülmüş vapurlar gibi kopmuşsan hayattan ve ismi akıyorsa gözlerinden. Bırak her şey bitsin. Artık bir yitiksin.

''Güzel sözler yetmez sana. Senin yürüdüğün yollar çiçek açmalı.''