konuşmayı kestiysek ve nasıl düzeleceğimizi bilmiyorsak, bana bir şarkı gönder.

bu blog gitmek zorunda kalanlara adanmıştır. yolda görüşürüz.

bende bi tekbaşınalık var çocukluğumdan büyüttüğüm

eskiden bazı şeylere sinirlenirdim şimdi her şeye sinirleniyorum

hiç mi bir şeyleri düzeltmek gelmedi içinden?

ben o kapıdan sessizce çıkıp gittim. sen neyi kaybettiğini çok sonra anlayacaksın.

eğer yakın zamanda delirmez isem baharıma cidden bir yol bulacağım.

gitsem benimle gelmeyeceksin, kalsam benimle kalmayacaksın. ne benimle yaşamaya yüreğin var ne de senden uzak durmama rızan. senin cehennemin korkak kalbin olacak.

sevmedi demişsin, NANKÖR... ben senin başkasıyla yaşadıklarını duyduğum, gördüğüm halde senden soğumayıp görmezden gelip sevmeye devam ettim. söyle. ben mi sevmedim?

her halini görmüş biri olarak söylüyorum son halin büyük kahpeydi

insanın yaşayabileceği en çaresiz hislerden biri de birini artık affedemeyeceğini kabullenmektir.

mutlu musun vardığın yerden? çok içtenlikle soruyorum bu soruyu. yüzünü döndüklerin değdi mi sırt çevirdiklerine?

insanın düşmanına yapmayacağını bana böyle kolay yapabiliyor oluşuna kırgınım.

gırtlağına kadar dolu olup kimsenin kalbini kırmadığın o gece

biri hayatınızda kalmayı gerçekten arzuluyorsa, onu tutmaya tek bir iyi neden yeter. aşk eğer gerçek ve sahici ise o tek neden bütün fırtınaya rağmen yüzülüp varılacak bir deniz feneridir. ama eğer birinin niyeti gitmekse, uzaklaşmaksa özenle sıralanmış binlerce bahane bulacaktır zaten. bu yüzden hesap yapmayı, gönül tartmayı bırakın. size ait olan o yegâne, o parlayan evete tutunur. ait olmayan ise hayırlarını sayıp durur. gerçek sevginin matematiği yoktur. kalmaya tek bir sebep, gitmeye dair binlerce bahaneden daha ağır basar.

seninle kavga ediyorsam kafamdaki sesleri sustur ve beni kendine inandır diyedir yoksa ben haklı çıkmanın peşinde değilim.