K.

Senden önce olduğum adamı bana geri ver.

Gelememeyi sen anlat, gidememeyi ben anlatayım. Gözüm değil gönlüm kaldı, beklemek değil özlemek yordu.

Başka gözler değiyormuş gözlerine, varsın değsin. Oysa kirpiklerinin sayısı bile hâlâ ezberimdeyken; seni, gözlerini unutacaklar sevsin.

Uyanıkken gördüğüm kâbusun içerisinde daha ne kadar yaşayabilirim, inan bilmiyorum.

Burası dünya, burada işler hep yarım kalır.

Bütün mümkünlerin kıyısındayız.

Diyorlar ki; sen delisin, hiç bu kadar sevilir mi?

Yaşamın en dramatik anlarından biri hiç kuşkusuz bir gülüşe aldanmak olmuştur. Sıradan bir gülüşe kader çizilir, bir yalnızlık armağan edilir. O gülüşü her an görebilmek için bir ömür harcanır ve o gülüşün içinde masumiyet kaybedilir.