ay

avucumda tuttuğum çiçeklerin kökleri hâlâ is kokuyor..

ama üzüntü demek gece gündüz, uykuda olsun, uyanık olsun, vücuduna saplanmış bir oku taşımak demek. çekilir şey değil bu.

kemiğin sızlıyor, canın çekiliyor ama ölemiyorsun. her sabah aynı zehirli uyanış, her gece aynı dipsiz, uykusuz azap. ne çare var ne de biteceğine dair bir umut.

benim hiç sığınacak limanım olmamış aslında. hatta arkamı yaslayıp rahatça ağlayabileceğim bir omuz da yokmuş. hiç sevilmemişimde. bir yerede ait olamamışım. kimsenin aklına ilk gelen kişide olmamışım. kimsenin önceliği, kimsenin canı ciğeride olmamışım. yapayalnız doğmuş ve yapayalnız büyümüşüm.

“evim yokmuş benim. hatta evim gibi hissettiğim yer de yokmuş. sığıntı, fazlalık gibi hissettiğim bir yer varmış, oraya da ev denmezmiş.”

hiç gülmemiş, hiç ağlamamış, hiç sevmemiş, hiç kırılmamış, hiç yaşamamış gibi. verilen her şey alınmış ve sen geldiğin hiçlikle gidiyorsun.

bir nefesten ibaretmişim. üflendim ve bittim. ne bir yangın başlatabildim ne de bir yangını söndürebildim.

hani gözyaşlarından üşürsün ya öyle bi gece.

bu şehirlere, bu insanlara, bu yollara, seni bana imkansız kılan her şeye çokça küskünüm. haberin olsun. benden biraz haberin olsun.

beni sorarsan, bıraktığın yerdeyim. bulmak istemediğin kadar uzakta.

bir gece kalbimi susturmak için içimdeki bütün cümleleri astım. sabah olduğunda kimse fark etmedi, ama ben içimdeki şehrin cenazesine uyanmıştım.

yangından kalan ne varsa, adını bahar koyup sevdirdiler bana.

ben her gece canımın kırıklarını topladım da tek bir gece 'elim kanadı' diyemedim kimseye.

beni yıktılar firuze, içimde kurduğum şehri yıktılar.

şimdi hangi harabeye baksam, kendimi görüyorum.