D’s.

Nasıl güçlüyüm ve nasıl acizim aynı hayatın içinde, bir görsen.

Her yanım yara bere içinde kaldı ama ölmedim. Her yanım kan revan içinde kaldı ama ölmedim. Üstüm başım toz toprak içinde ayağa kalktım ve çektiğim acılara aldırmadan dik durmaya çalışarak ağır adımlarla yürümeye devam ettim. Ayaklarım acıdı, sızladı, yürümekten vazgeçmedim.

Yirmi dört yıl sonra anasını satayım

Canın sıkkın gibi. Neden seni tam ortadan bölen şeye teğet geçmiş gibi davranıyorsun?

Ben seni darmadağın seviyorum. Nedir bu derli toplu olacağım derdi? Saçın dağınıkmış, üstün başın berbatmış, yüzün gözlerin yorgunmuş. Bunlardan bana ne? Geceler boyu yüzüme gözüme bulaşan başkası sanki. Ben seni benim dağınıklığıma karışasın diye sevdim. Hangi ağacın bir diğerine karışmış kökleri düzgün ki? Hangi dağ bir öbürünün hizasında? Hangi göl kıvrım kıvrım değil? Hangi bulut öyle, onlar kadar dağınık? Onlar kadar güzelsin diyorum. Uzayan gölgem ol, karanlığınla bile dokun, yeter diyorum. Dinletemiyorum.

Ne zaman bir çiçek görsem kokusunu hissettiğimi söyle ona, bir de affetsin beni.

Ey Kahraman Türk kadını; sen sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye lâyıksın.

Belki parçalanıp durmak, belki parçası olamamak hayatın.

Yarının ölüleriyiz, kimliğimizi abartmaya gerek yok.