Senden önce olduğum adamı bana geri ver.

Geri veremezsin

“yenildiğim kesin de, yanılmadım şehirlerin kalbi yokmuş, anladım”

tek kurşunluk gecelerdeyim, geçme sokağımdan.

Sinirlendin. Duvarlara kızdın. Kendine bağırdın. Kimsen yoktu. Aynalara vurdun. Kendini yok ettin. Yokluğunla kaldın.

Atlatırım dediğim her şey bana depresyon,kişilik bozukluğu ve büyük ölçüde ruh ve sinir hastalığı olarak geri döndü.

gitme vaktimin geldiğinin farkındayım ama ben o kapı önündeki merdivene oturup biraz daha izlemek istiyorum, belki gitme denir.

Haksızlığınızdan dem vurup sürekli haksızlık yaptığınızı söyleyip bunu durmaksızın yapıp sonra haksızlık ettiğinizden şikâyet etmesi. Mağdur mağruriyeti gibi görünen şeyin aslında mağrur mağduriyeti olması. Aslında sana dair şikâyet ettiği ne varsa hepsine, farkında olarak ya da olmadan -ki bu nasıl fark edilmez, nasıl bir bilinçaltıdır?- sahip olması. Neredeyse incitme ve yaralama mütehassısına dönüşmüşken, incinmekten ve yaralanmaktan söz etmesi. Seni öfkeden çıldıracak hâle getirene kadar sabırla ve bıkmadan, bıkmadan, bıkmadan uğraşıp; sonra o noktaya gelip delirdiğinde yaptıklarını parmakla gösterip “Al işte, aslında sen busun.” demesi. Oğlum, biriniz de şaşırtın lan. Biriniz de şaşırtın beni.

Yıkalım demiyorum, örmüşsün o kadar ama pencere mi açsak o duvarlara? Hem kuşları görürsün, belki çiçek koyarsın önlerine, ne bileyim.