düşmenin, zemine çakılı kalıp durmaktan iyi olduğunu biliyorum.

arabada sadece ikimiz varız. nasıl bağırdığını, haykırdığını, nasıl haykırarak yumruklar attığını anlatamam. ben kriz anını da kontrol edemiyorum genel olarak. bunun da farkındayım. o direksiyona vurmaya başlayınca anne aç şu kapıyı diye cama vurmaya başladım ama gerçekten yaptığım şeyin idrakinde değilim. kilide vuruyorum, elim ayağım titriyor, nefes alıyor muyum almıyor muyum farkında değilim. ama o dursun diye bedenim harekete geçti bi anda. buna eminim. yeter ki dursun. dayanamıyorum. kaçamıyorum. açsın kapıyı koşarak uzaklaşayım istiyorum. ona sinirlendiğimi zannedip daha çok bağırmaya başladı. beni de susturmaya çalışıyor ama susamıyorum ki. anlasana kadın kendimde değilim. ellerim boğazıma gidiyor boğazımı sıkıyor o yumrukları oraya her geçirdiğinde. idrakine varamıyor. kafam biraz yerine gelince anlatmaya çalıştım ama yok. hâlâ suçlu olarak beni görüyor.

ah ne çok sevdim rengini, aldırmadan açan çiçeğini.

ölmedim, bir gençlik ölümü saklı kaldı bende.*

yüzümde zuhur eden tebessüm bir tek* senin gözlerinde zahir.

kriz sonrası gelen sakinlikten de nefret ediyorum.

populerize ettiğiniz şeylerin aslınsa size hoş gelmemesi komik bi hâle getiriyor durumu