konuşmayı kestiysek ve nasıl düzeleceğimizi bilmiyorsak, bana bir şarkı gönder.

Lanetlenmiş bir gecenin sabahından sesleniyorum sana. Ben bu savaştan da sağ kurtulurdum, sonra solumdan vuruldum.

Bir enkaz dolusu devrik cümleyi şiire çevirdin sevgilim.

Ben bu yıkıntılardan korkmuyorum. Gel, tut ellerimden. Biliyorsun biz daha önce kazandık, yine kazanırız.

“Herkesin gitme vakti gelecek ve ben gittiğim yerde seni bekleyeceğim.”

"Anlat bana, merhem olamazsam kanamayı öğretirim."

Düşerken incitmemek için hiçbir dala tutunmuyorum. Ben bu suyu geçemem, rüzgâr olsam değemem saçlarına.

Derdinden korkmayan, yağmurlu geceleri özleyen, sebepsiz hüznünü her daim yüreğinde, geceleri yalnız kaldığında ise gözlerinde taşıyan, gerçekten, gerçekten özleyen ama anlatamayan, anlayanı olmayan.

Nefret etmek de sevmenin bir biçimi. Bana o sevmediğin şarkılardan yolla.

"Umarım zaman sana hayatın boyunca yanında olmasına ihtiyaç duyacağın kişiyi geçmişinde nasıl yok ettiğini gösterir."

“Uyumak istiyorum seni görmek için. İnsan görmek için gözlerini kapatır mı? Ben kapatıyorum. Ama olmadığın rüyalarıma o kadar kızgınım ki. Sen artık yoksun da, ben varım mı sanıyorsun?”

“Bütün gücümü kaybettiğimi düşünsem de ayaktayım, Ne mutsuz göründüm moruk ne yolumdan döndüm.”

O kadar güzelsin ki; sol yanıma devrim oluşunu, ellerini çenesine koyup, babasına aşkla bakan küçük bir kız çocuğu gibi izliyorum tüm ihtişamını.

Bense tanrının sol kroşesini yedim.

Çok güzelsin, ama ben o yolu bir daha yürümem.