denizblog

Hayattaki en hakiki duygudur nefret… Birinden nefret ediyorsan gerçekten edersin. Nefret sevgiye dönüşmez… Ha eğerki dönüşüyorsa da, o duygu başından beri hiç nefret olmamıştır zaten…

yorunluğun vücut bulmuş hali olur insan zaman zaman…

Hayattı, hayallerimi askıya almamın sorumlusu. Hayattı, hayal kurmayı bırakmamın sorumlusu...İnsan yıllar geçtiğinde değil, hayal kurmayı bıraktığında büyürmüş…Dünyayı tüm gerçekliğiyle ilk o zaman görürmüş…

Korkunun yolsuz yolunda bir duraktı acı… Hiç inmek istemeyeceğin…korku dolu gözlerle geçmeyi beklediğin…fakat eninde sonunda uğrayacağın durak...

zamanla fark edersin ki; o yarayı tekrar tekrar kanatan sensindir aslında, yaranı köşe bucak sakladığın şey de senden başkası değildir. Çünkü insan en çok kendine zarar verir bu hayatta. Hayatta dediğime bakma, hayat insanın kendisidir aslında…

Affedilmeyecek hatalar, telafisi olmayan sözler ve merhemi olsan dahi iyileşmeyecek olan yaralar vardır bu hayatta…

Açtığı yaraya bir başkası merhem olduğunda üzülüp pişman olmamalı insan. Nasıl ki o yarayı açarken acıyıp acımadığını düşünmediyse, sonrasında da iyileştirmeyi düşünmemeli. Çünkü gerçekten pişman olsaydı, o yarayı hiç açmazdı zaten…

Hatıralar vardır, hatırladıkça insanın yüreğini delen, ciğerini yakıp kavuran… Hatıralar vardır, hatırladıkça küçük tebessümlere gebe kaldıran…

Korkunun yolculuğu bu…bol bol acı var yıkık dökük, virane duraklarda. Yıkımı çağırıyor, bağırarak… sessiz çığlıkları yankılanıyor sokaklarında… kötülük… katran karası bir renkle yürüyor çepeçevre her yerde, azalmıyor kalbe giden yolun çilesi gecelerce…