#merhamet

Havanın berraklığına inat pusluydu zihni. Ne dağıtabiliyor ne de kaçabiliyordu bu çıkmazdan. Öylece zihninin ona merhamet etmesini bekliyordu fakat içten içe biliyordu; artık zihni de ona düşmandı.

Bugün tramvay durağında bir adam durakta ki banka yan yatmış titriyordu taranvaydan indiğimde gördüm, çevreye baktığım da her tarafta insanlar vardı ama bir kişi bile umursamıyordu.. Adama yaklaştım iyi olup olmadığını sordum zorlanarak iyiyim dedi ellerini yumruk yapmış titriyordu.. biraz doğrulttum onu oturdu sonra yeniden yan yattı tam olarak neyi vardı bilmiyorum görevliye ona yardım etmesini söyledim adamın yanına gidip adamı kaldırıp gönderdi. Neden insanlar bir birinden kaçıyor, neden karşı bu kadar duyarsız, neden bu kadar acımasız, neden kimse bir birine yardım etmiyor ve neden o adam o halde idi. Aklımdan çıkmıyor, aklımdan çıkmıyor, keşke ona daha fazla yardım edebilseydim neden onu öyle bıraktım ki... Ya sen niye oraya gelip öyle yattınki, neden kendini öyle bir duruma soktun, bu kadar mı değersizsin niye orada öylece ölümü bekliyorsun... insanların hem birbirine hemde kendilerine karşı ilgisiz kalmaları beni delirtiyor, beynim eriyor, içim acıyor ve içimden gelen tek bir kelime

Merhamet etmeyen, merhamet görmez.