#merhamet

"Bazen duyduğumuz kelimeler, farkında olmadan kalbimizin kırık bir köşesine merhem sürer. Ve... Bazense kırıkları ufalayıp, toz eder!.."

Rivayet edilir ki, Haçlı Ordusu’nun Anadolu'ya ikinci seferi. Ordu askerleri Torosları aşıp Elmalı’ya gelirler. Sefer boyunca bu kadar adama ekmek lazımdır, aş lazımdır tabii. Ne yapmış kâfir? Çöreklenmiş ahalinin üzerine. Velhasıl bu Haçlı Ordusu Elmalı’ya yerleşince orada yaşayan kendi ırklarından Rumlarla birlikte hareket etmeyi umarlar ama o kadar orduya yardım etmek istemeyen Rum ahali bunlara isyan eder. İş o hale gelir ki Rumlar bu Haçlılar ile savaşır olurlar. Haçlı küffarı şaşkına döner. Hain derler o Rum ahaliye. Müslümanın kılıcından ziyade, Rum'un kendilerine hıyanetinden çeker hale gelirler. Derken Haçlı ordusu Elmalı’da teslim olur. Bitkin, sersefil, aciz duruma düşüp aman dileyen bu Haçlı askerlerine sahip çıkar Elmalı’daki Müslüman ahali. Öyle ya aman dileyen iblis olsa vurmak yakışık almaz! Onlar da öyle yapar, merhamet gösterir. Rivayete göre bu haçlı esirlerin üç bin tanesi bu merhametten etkilenip Müslüman olmuştur.

Ebu Hureyre radıyallahu anh diyor ki: Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem torunu Hasan radıyallahu anhumayı öptü. Yanında da Akra’bin Habis vardı. Akra’: “ Benim on çocuğum vardır;hiç birini öpmedim,” dedi. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ona baktı ve: “ Merhamet etmeyene merhamet edilmez,” dedi.