her durumda imdadına koşan balkonu, bir gün odaya katmaya karar vermişsin.

pencereyi açmak, manzarayı içeriye almazmış. birine kalbini açmak böyledir biraz.

vedalar zamansızdır.

vedalar habersizdir.

Baba, Böyle olmasını istemezdim.

sigarasını babasından saklayan o çocuklar; babalarını, doktor yasağından sonra köşede bir yerde sigara içerken yakaladılar.

Sonra bir sigara yakıyorsun, etrafı seyrediyorsun. Bakıyorsun her şey yerli yerinde, sen sadece kendini ziyan etmişsin.

bir sigara yakıyorum ve seni anıyorum dumanın havada çizdiği şekillerde. sonra ne yapacağını bilemeyen ellerime bakıyorum bir zaman. ellerim hâlâ ayrılırken ellerine temas etmenin hazzı içinde ürkek ve kararsız. oysa o ellerle şimdi şiirler yazabilirim senin için, sana yokluğunun dayanılmazlığını anlatabilirim.

harabeyim ben. boyalı duvarlarım yok benim. çiçekli bahçelerim yok.

"bir çiçek olsaydım saray bahçelerinde değil, tıpkı gelincikler gibi kırlarda, canımın istediği yerde açmak isterdim," der göknur birincioğlu. belki yıkıntılarını toplayacak güce sahip değildim, belki sana tek başıma bir bahçe vaat edebilecek kadar güzel değildim ama bir çiçek olsaydım canımın açmak istediği yer; evim bildiğim enkazın olurdu.

70'lerde olsak bir sürü plak alırdım sana; 80'lerde açık hava sinemasına götürür, izledikten sonra muhallebi ısmarlardım. 90'larda mahallenin bütün güzel misketlerini kazanır, dökerdim avuçlarına. 21. yüzyılda nasıl sevilir, inan ki bilmiyorum. İçim ısınmadı bu yüzyıla, bağışla.

eski usûl sev beni, alışamadım yeni sevmelere. bir anda alevlenip sönmelere, aşk uğruna her şeyi mübah görmelere. sen eski usûl sev beni. elimden önce yüreğime dokun. uykularıma, şiirlerime dokun. ne bileyim? "fikrimin ince gülü" et mesela.

omuzlarımda bir eksikliğin ağırlığını taşıyorum

tarık tufan der ki: "sevdiğinin gözyaşlarıyla ıslanan bir omuz, ömür boyunca kurumazmış." omuzlarım eksik, omuzlarım ıslak, omuzlarım ağır.

Aynı yaranın farklı köşelerinde, birbirimizden habersizmişiz.

Meğer aynı acının iki sessiz tanığıymışız; birimiz susmuş, diğeri suskunluğunu ezberlemiş

suskunluğum bende kalsın, sesimi sen al. gözlerin yankılansın duvarında evimin. sen hikayesini yaz damla damla yılların, ben kelimelerin başını okşamakta mahirim.

Ben sussam sen duysan, artık bağıramam.

gırtlağında harfler biriktirecek, susacaksın. bazı geceler cinnetlerin ve cinayetlerin olacak, kaçacaksın. uzaklaştıkça arkana bakacaksın, herkes gitmiş olacak. kendini arayacak, bulamayacaksın. bir parkın bir bankında ağlayacaksın hüngür hüngür. ağla, erkekler de ağlar bilirsin.

saklımdasın ey yâr

ey sevda kuşanıp yollara düşen, bilesin bu yollar dağlar dolanır.

acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir.

bu kente yalnızlık çöktüğü zaman, uykusunda bir kuş ölür ecelsiz.

cüzdanda beş kuruş yok, resminin hatrına yanımda taşıyorum.

ben, kapattığım her kapının ardında kalmanın ağırlığıyla enkazlarımı biriktirdim fotoğrafının olduğu vitrinde; ve sen giderken yangınlarını götürdün zemheri cehennemlere. burası kerbela değil, bana ellerini ver.

Bu boktan dünyada bir sendin sevda diyebileceğim nadide şiir.

bacakları kalem gibi kadınlar, yürüdükçe şiir yazardı yollara.

ben bir bahar sevgisinden ayrı düşen güle döndüm.

başkalarının baharı, benim ayazım kadar haz vermediğinde anlarsın ne demek istediğimi. şimdi değil; benim rüzgarımın, başkasının güneşinden daha sıcak olduğunu hissettiğinde. anlıyor musun?

kimsenin omzuna yük olmamak için omurgamı kırdım da yine de eğreti durdum şu hayatın içinde.

ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayal kırıklıklarımı bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. ben olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını, yutkunarak seyredenim. ben, elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. ben olmamış olan her şeyim.