münzevi.

Bir nefeslik kokuna son nefesimi veririm.

Bir gülün dikeni sinemde menzil tuttu; ne nefes bırakır ne huzur. Gül ise benden yana değil, yüzünü dahi çevirmez.

Sessizliğinin göğsüme battığını hissettiğim tek insandı. Kulaklarımda çınlaması duruyor hâlen, parmaklarımda saçının tel tel hissi gibi.

Bana kısmet değil dizinde yatmak.

Üşüdüysen eğer sakın uzağa bakma, lâkin senin için cayır cayır yanan bir alev var karşında.

Gittin. Ardından öylece bakakaldım. İnsanın sınırları var biliyor musun? Zamanla tükeniyor her şey. Mesela gözyaşım, umudum, hayallerim tükendi. Hatıralarım bile tükendi! Sensiz geçen gecelerde, sıcaklığını hissedip uyumak için tükettim onları. Şimdi seni düşündüğümde hafızamda beliren bulanık bir yüz sadece. Ne kadar derine inmek istesem de artık hep sığ kalacak duygularım.

Beni yerle bir eden şey, senin kılına bile dokunmaz; sana masum görünen şey, bende suçluluk uyandırır. Ya da tam tersi, seni hiç ilgilendirmeyen bir şey benim üstüme son toprağı atabilir.

Gül severdi gül cemallim; veremediğim gül fotoğrafıyla soldu, sevdiği kitabın altını çizdiği tek satırda.

Buz gibi odada sıcak hayaller kurdurup giden mahcemallim, şimdi hangi kalpte adın geçiyor?

Tahammül gerek, özlem iyice arsızlaştı.

Saklımdasın ey yar haberin yok.

Bir tebessümün kırk gece sarhoş eder, kıvrımlı sokaklarda aylak aylak gezdirir, kapına; yüreğimin dengi yüreğine getirirdi. Şimdi dönecek bir kapı, meftunu olunacak bir çift göz, öpüp okşanacak saçlar yok. Sen yoksun. Bıraktığın zülal yanın yük oldu omuzlarıma.