.

Aynı yaranın farklı köşelerinde, birbirimizden habersizmişiz.

İçimde senden kalan hiçbir şey yok artık; bir tek, senden sonra hiçbir şeye eskisi gibi inanamayan ben var.

göğe baktım. bulutların ardından belli belirsiz görünen ay, kırılmış bir aynanın parçası gibiydi. eksik… fakat yine de ışık vermeye mecbur.

beyazlığa perde çekmiş,beni beklesen ne olur.

ay'a aşıksın sen çocuk. benim gökyüzüm ise senin için fazla kirli. yıldızlarım terk edilmiş, gecenin karanlığından bana kalan tek şey sonsuz bir kara delik. galaksilerim elimden alınmış, bense sadece seninle ıssız bir sahilde kumların etrafında denizi izlemenin hayalini kuruyorum. sahi, bu kara delik senin yıldızlarla kutsanmış yüzünü de benden almaz değil mi? veyahut bir gün senin için bir dolunaydan farksız olur muydum? dolunaya hayran kaldığın gibi, beni de kendin için kutsal kılar mıydın? dokunduğu her yeri yıldız açtıran o taptığım ellerin, beni de bir gün avucuna alır mıydı…

sükûtun, bin kelâmdan ziyade incitir.

Aklımda bir iz yokluğun içinde sendelenir.

Şuursuzca sevdiğim kadarsın; sen, benim en bilinçsiz tercihim kadar gerçeksin.

İkide bir elini başına götürüp Rüzgârda dağılan yalnızlığını Düzeltiyorsun.