esrar'

bazı şeylerin önemi kalmadı

çok geç geldin çok geç. sen beni kurtaramazsın.

sağ avucumda buz sol avucumda ateş. göğüs müthiş hissiz. dengeli mi böyle.

‘ben böyle anlatınca hafif gelebilir, gelmesin. ben her gün dağılıyorum.’

inan kafam almıyor bitanem

bir gün elbet susturcam kafamdaki sesleri 

geceyi, soğuk duvar dibinde geçirmeye mahkum edilmiş o küçük çocuğun kırgınlığı var üzerimde bu gece.

Mektubunda tek bir cümle yazıyordu “Bu intihar için tam yirmi dört yıl eğitim aldım.”

biraz yorgunum, dedi. bir balkondan attı kendini.

İnsan insanın yarasıdır.

anne, beni leş gibi yiyip talan ettiler

bulantılar ve ağrılar. üzerimize akşam değil hüzün çöküyor josef. söyleyemediğimiz onca güzel şey boğazımızda soluyor. bakışlar dalıyor. bak bittik.

ölecek kadar bile yokum. kurşun sıksam boşluğu vururum.

bu dünyanın derdini sen mi doğurdun sanki leylâ? neden öyle ağrılı bakıyorsun.

Ruhum bedenime ağır geliyor. Çok fazla dolmuşum, kırkınlıklarım kaburgalarımı zorluyor. İçimde ki kız çocuğunun, dikiş bile tutmayan çirkin yaraları hâlâ kanıyor.

‘ben böyle anlatınca hafif gelebilir, gelmesin. ben her gün dağılıyorum.’

benim yağmurumda gezinemezsin, üşürsün. dağıtır gecelerim sarışınlığını. uykularımı uyusan nasıl korkarsın, hiçbir dakikamı yaşayamazsın.