esrar'

ali. son kez sarılsana bana toprağa karışmadan bedenim.

Düşünceler susmadıkça, gece bir türlü bitmiyor.

uğraşamıyorum kafamdakilerle

tenim bir seninle uyuşur

sabahın beşinde on birinci sigaranı yakıp altıncı kattan aşağı bakıyorsun. oysa sen çok güzel bir kız çocuğuydun.

gecenin üç'üne doğru bi sancı var, boş şişelerin imdadına yetişiyorum.

hissettiğim şeyi açıklayabilecek gücü bulamıyorum içimde, sadece yoruyor, çok yoruldum.

ben senin caddende işlenmiş bir cinayetim.

ömer, sana söylemediler mi? seni derinden yaralayan bir yarayı, yara bandı ile kapatamazsın.

Bu acı sana avuç içlerini yoldurtur.

beni bu dibi bulunmayan kuyudan kimse çıkarmak istemedi. artık ben de çıkmak istemiyorum.

sırtımda çocukluğumdan kalma izler

helal etmiyorum uyuyamadığım geceleri. annen ayaklarıyla üzerinde tepinse, göremezsin sen cenneti.

bu gece duy beni. benliğime karışan yalnızlığımdan çekilip sana konuşmaya geldim. kilometre yetmeyecek yollar yürüdüm, mevsimler aştım. dağ geçtim, taş ezdim. ne surlardan atıldım da sana sesimi duyurmaya geldim. yalnızca, bu gece biraz duy beni.

boğazımdaki yumruyu, sırtımdaki cesedi, içimdeki savaşı ve o şarkıyı ben size nasıl anlatacağım.

babama benziyorum. kapkara saçlarımın yanı sıra açık kahve gözlerimizdeki ifade de aynı. biraz daha küçük olsam suratımı dağıtırdım.