‘‘ben, seninle, gücümün yettiği yere kadar.’‘

‘ben suyun dahi sızamadığı toprak idim, sen nasıl oldu böyle içime eridin.’

“sandım ki kalbim yerinden çıkacak bu dünya hengâmesinde. ben yunus değilim, bu tufan beni yutar. ben ibrahim değilim, bu ateş beni yakar.”

ben sadece senin ikliminde yaşayabiliyorum.

Kimsesiz çocuklara anne olmak isterdim.

saçlarımın her teli üzgün. kendimi çok parçalanmış hissediyorum. öyle kırık kırık değil, kanımı dahi damla damla.

Yabancı kaldım kendime. Yürüdüğüm sokağın sonunda ben varım sanki, görsem yanımdan geçer giderim.

Vurgunum, yorgunum, senin yoluna ölürüm ben.

bana yorgunluklarınla gel. bir dal sigaranla. ağrıyan omuzlarınla gel.

olaylara iyi tarafından bakamadığın anlarda karanlıkta seninle birlikte oturacağım

çok bir şey istemiyorum. bir dudak kenarı öpmelik kadar yakınımda ol, yeter.

Ali için Firuze, ‘‘gidince eksilen değil, kalınca çoğalan’’ bir duygudur.

kimsenin omzuna yük olmamak için omurgamı kırdım da yine de eğreti durdum şu hayatın içinde.

Çekilecek bir kadın değilim, takıntılarım var. Çok duygusalım, hemen her şeye dağılabiliyorum. Çok düşünürüm, çok ağlarım. Çok susarım, çok konuşurum bazen de. Kendime kızarım genelde. Sürekli arıza çıkarırım. Kavgaların sebebi benimdir çoğu zaman. Kendime düşmanım ben, kendime.