herhangi bir şey fark etmeksizin hep bana özel olsun bana özel kalsın istiyorum.

evimin penceresi denize baksın isterdim.

bak bu şey nasıl anlatılır bilmiyorum ama oyun sonunda herkes evlere dağılır, ben sokakta kalırdım.

titrek ellerim sana uzanamaz, yaklaş biraz.

yaslanayım mı sana, sızım sızım sızlıyor her yerim.

uzun lafın kısasını da sikeyim, söyleyemediklerim içimde dağ oldu.

Beni ileriye taşıyan öfkeye minnettarım. Her şey sevgiyle yapılmaz.

"sessiz sakin bir çocuktu, bizi hiç uğraştırmadı."

Çünkü ben ne zaman bir şey istesem bana verilen koca bir saçmalık.

Ben sana diyorum ki "evimi yaktın", sen bana diyorsun ki "sen de bana bunu yaptın". Evimi yaktın bitanem, evimi. Evim dediğim yeri kül içinde bıraktın, ben de yandım o yangında.

Bir kez bile düzlük olmadı bana, bir kez bile rahatla demedi hayat. Hep bir koşturma, hep bir telaş, hep bir iç acısı. Bitmeyen sorularla örülmüş duvarların içinde, cevapsız kaldıkça daha da daralan bir ömür.

seni sevmek, bir yangını öpmek gibi. solumda taşıdığım intiharımsın.

Hep yeniden, sil baştan tanıştığın bir yabancıydım sana.

İncelik göremediğim insanlara aşamayacakları kadar kalın duvarlar örerim. Tek taraflı olan hiç bir hissin oluru yok.

benim evimde kalınmaz, dünyanın en güzel yemeklerini sunsam yenilmez, benim ellerim öpülmez, gözlerimin içine dahi bakılmaz, şiirler, masallar, kitaplar okunmaz, zilime basıp kaçılmaz. bana gelinmez, benden gidilir. bu yüzden benim kafamda bir ülke, ve orada insanlar var. ondan ötesi yok.