hâk-i firkat.

kokunu içime çekemedim doya doya. çeken toprağa zehir olsun.

iyiliğe nereye gidiyorsun demişler sahibimi sikmeye gidiyorum demiş.

bilmiyorsun. bilmeyeceksin de muhtemelen. ama insanın içindeki yangın, dışarıdan bakınca sadece bir sigara dumanı sanılıyor. oysa ben bi' orman gibi yanıyorum.

kendime sığamıyorum. içimde kalanla baş edemiyorum.

o gece oturup düşündüm. oğlum bekir dedim kendi kendime. yolu yok, çekeceksin. isyan etmenin faydası yok, kaderin öyle, yol belli. eğ başını usul usul yürü şimdi. o gün bugündür usul usul yürüyorum işte.

hasretinle açılan yarayı dikecek bi' zaman, bi' teselli, bi' vuslat kalmadı bende.

sinirle tuttuğum sigaranın filtresini kırıp öfkeyle sigarayı ağzıma atıp yuttuğum delilikten, krizimden, bi' nevi aptallığımdan bahsetmek istiyorum sabaha kadar. insan aklı başındayken böyle bir şey yapmaz. ama mesele de akıl değil zaten. mesele içinin bir anda sökülmesi. sanki biri gelip göğsünü yarıyor, içinden bütün anlamı çekip alıyor ve seni öylece bırakıyor. et yığını gibi kalıyorsun. o zamanlarda acıyı anlatacak bir kelime bulamazsın ve işte o zaman saçma sapan şeyler yaparsın. benimki de öyle bir andı. çiğnerken midem bulandı ama tükürmemeye inat ettim, ağzımda iğrenç bir tat bıraktı, boğazımdan aşağı kor gibi indi. ama durmadım. öfkeyle titrerken geri adım atmadım. ben sen öldüğünden beri tuhaf bir öfkeyle yaşıyorum aslında. sana değil. kendime değil. hayata da değil tam olarak. daha çok yaradana. çünkü insan en çok cevabı olmayan kayıplara sinirleniyor ama neden diye haykırdığım günlerin çok gerisinde kaldım. artık hakkım var mı sormaya bilmiyorum. şimdi bazen kendime bakıyorum. yaşayan birinin kabuğu var üzerimde ama içi çoktan göçmüş bir ev gibiyim. o sigarayı yuttuğum anı düşündükçe garip bir şekilde gülüyorum. insan aklını böyle zamanlarda kaybetmiyor aslında. sadece aklın bir işe yaramadığını anlıyor. çünkü akıl ve mantık mezarın başında duran birine hiçbir şey anlatamaz. hemde hiçbir şey.

oysa ben, bir zamanlar seninle kalbimin içinde güneş doğurabileceğime inanıyordum.

böyle kırık da bakma, beni daha da ağlatma.