Söz veriyorum miniğim, söz veriyorum. Seni ne pahasına olursa olsun yaşatacağım.

Bu boktan dünyada bir sendin sevda diyebileceğim nadide şiir.

Batağına düştüm, zehir gibi ettin derinlerimi.

Hiçbir şeye veda edemiyorum. Her şey zihnimin içinde ilk günkü gibi yerini koruyor. Kelimelerim kifayetsiz kalıyor ama hislerim ilk günkü gibi capcanlı. Çırpınmıyorum artık, sadece sessizce geçip gitmesini bekliyorum. İçimdeki o yaralı çocuk hâlâ orada bir yerde. Ne onu kurtarabiliyorum ne de kendimi. Yaşayan bir cesedim.

Aşık olduğum gözlerin şimdi bir başkasını aşık ediyor kendine.

Tanrım, nedir benim bu bitmez derdim? Dermanını bulamıyorum. Derman da sende biliyorum ama karanlıkta hissediyorum, önümü göremiyorum, bitap haldeyim. Işığınla yolumu aydınlat ki yolumu görebileyim, seni görebileyim.

Ne yaparsam yapayım çıkmaz sokağa çıkıyorum. Yok mu bir yol, yok mu bir yolum?