×

harabeyim ben. boyalı duvarlarım yok benim. çiçekli bahçelerim yok.

kız atanmaya uğraşırken sezonluk çalışan yevmiyeci biz

bir araya gelince nerdeyse polislik olan arkadaş grubu

neşeliyken bir anda ortamdan soyutlanmak

zerre zorluk görmemiş insanlarin triplerine katlanamiyorum

içimde haklı öfkesini sadece kendinden çıkaran bir çocuk var

çok kez öldüm bu evde ama sana söylemedim

ince düşünceli bir insan olmanın en büyük cezası sürekli kırılmaktır. neden ben bunları düşünebiliyorken karşımdaki düşünemiyor diye sorgulayıp durmaktır. çok mu zordu diye sabaha kadar ağlamaktır. kendi kusurlarını da görmek ve biraz da kendine öfkelenmektir. ağzına geleni söyleyememek, sürekli 10 hamle sonrasını düşünmektir. karşındakine hiç zarar vermemeye çalışırken kendi içinde ölmektir.

vazgeç gönül sesini duyan yok

yalnızlık kanında var

birinin dizine başımı koyup içli içli ağlamaya ihtiyacım var

bes dk duygularimi belli ettigime pisman olmayayim ya

insanlar iyi biri olmamıza değmiyor ya

bazen dovesim geliyo kendimi

yataktan çıkmak bile ne kadar zor geliyor bilse

kusura bakma kalem kağıt başka arkadaşım yok