âme égarée

vaktiyle birine yurt olan gönül, şimdi kendine bile misafir.

Tekdüze düştüm yine; sensizliğin sanrısında, başıboşum kendimden hallice.

Her devrin bir sessizliği vardır. Bizimkisi, konuşmaya korkan insanların çağıdır.

güneş seni bekliyor,bense suskun gecedeyim.kim bilir kimin gönlündeyim.aşkından bir avareyim, şimdilerde sensiz bir çareyim.

Adını her anışımda sinemde bir divan kurulur,her mısra bitiminde kalbim sükûta bürünür.

Sen gittin ya gülüm,bahar bile hazan oldu bana,her mevsim artık sensizliğin aynası oldu bana.

Bakışların, zamanın sınırlarını bile zorlar.

hastalıklı kalpler ilaç olma umuduyla çıktığı bu yolda, elleri bomboş bir şekilde ayrıldı sevgi ilettinden. çabaları bir hiçlik uğrunaydı,uğraşları sonuçsuz. sevgi nefretti, nefret kin. kin katil.

oğlanların sevdası biraz tuzludur kargalardan, ve kaderi güzel olmayan kadınların gözleri biraz daha parlaktır.

içimde senden kalan bir şey var, sanki üstü küllenmiş bir ateş gibi; ne tamamen sönmüş, ne de yeniden yanacak gibi.

Gözden düşen katre geri döner de, gönülden düşen yâd dönmez.

Güzelim,gidişin kahrı değil beni yoran;sensizliğe alışmış olmak.