âme égarée

Her devrin bir sessizliği vardır. Bizimkisi, konuşmaya korkan insanların çağıdır.

güneş seni bekliyor,bense suskun gecedeyim.kim bilir kimin gönlündeyim.aşkından bir avareyim, şimdilerde sensiz bir çareyim.

Adını her anışımda sinemde bir divan kurulur,her mısra bitiminde kalbim sükûta bürünür.

Sen gittin ya gülüm,bahar bile hazan oldu bana,her mevsim artık sensizliğin aynası oldu bana.

Bakışların, zamanın sınırlarını bile zorlar.

hastalıklı kalpler ilaç olma umuduyla çıktığı bu yolda, elleri bomboş bir şekilde ayrıldı sevgi ilettinden. çabaları bir hiçlik uğrunaydı,uğraşları sonuçsuz. sevgi nefretti, nefret kin. kin katil.

oğlanların sevdası biraz tuzludur kargalardan, ve kaderi güzel olmayan kadınların gözleri biraz daha parlaktır.

içimde senden kalan bir şey var, sanki üstü küllenmiş bir ateş gibi; ne tamamen sönmüş, ne de yeniden yanacak gibi.

Gözden düşen katre geri döner de, gönülden düşen yâd dönmez.

Güzelim,gidişin kahrı değil beni yoran;sensizliğe alışmış olmak.

Kapıldığım suskunluk gürültüden ağırdır.

Ah ateş böceği’nin güzeller güzeli küçüğü, aç oradan bir Sezen ve an bizi. Aşkımıza kanayan şu iki yüreğe bir sigara yak ama içme; o kendi başına yansın bana. Kaybolan kimseler içer onu, sen yine ellerini kirletme.

İçim de sana gelmek için taarruz eden bir ordu var ve ben her gün orduyu durdurmaya çalışıyorum.