bir hayali ne kadar uzun zaman besleyip büyütürseniz ona yaklaşmak o kadar zorlaşır ama asıl zor olan onun gerçekleşeceğine olan inancınızdır. hayal kurmaya o kadar çok alışırsınız ki gerçek olacak olma ihtimali sizi zorlamaya başlar. o hayalden başka tutunacak bir şeyiniz kalmayacağını bilirsiniz. yolların sonunu bu yüzden ben de sevmem. oraya vardıktan sonra gidecek yeriniz kalmaz.

onu ilk görüşümde, henüz hiç tanımıyorken ve bir gün seveceğimden habersiz, gayriihtiyarı dönüp ikinci kez bakmışım. aklın öngöremediğini kalp öngörüyor. ne acayip.

uğrunda yaşanılacak, savaşılacak, kazanılacak ve evet, ölünecek bir şey vardı onda.

tanıklık ettiğim dünya, şiddet kullanılarak yönetiliyordu. ancak kimse bunu itiraf etmiyordu. hatta şiddet kelimesi bile gömülmüştü. onun yerine başka bir kelime kullanıyordu. para. çok daha nazik. çok daha yasal. çok daha ahlaki. çağdaş uygarlıkta şiddetin anlamı paraydı. ihtiyacım olan her güç, her banknotun içinde yeterince vardı.

değişmeyen tek şey sabahlar. sabah hep aynı şekilde oluyor. ilkin bir boşluğa uyandığını hissetmenin yavanlığı, ardından bir bıçak gibi hatırlanan gündelik mutsuzluklar.

bir insana dengesini kaybettirip sonra da normal davranmasını bekleyemezsin.

bir gece, ansızın. her yerden ve herkesten.

sustum, konuşmakla olmuyordu.

kaçarken kapılmak, eminken yanılmak, inanmışken vurulmak.

bağırıp çağıramadığın, zoruma gidiyor diyemediğin her şey seni bu saatlerde balkonda oturtuyor. öylece susuyorsun.

sigarayı da seni de bırakırdım güya.