Eskilerim

Ne akıyor su üstümden ne de ben içindeyim suyun

Kuyunun dibi yok

Ne bir ışık vuruyor yüzüme ne de tenime sıcaklığı güneşin

Battığımı hissediyorum ne kadar derinde olduğumu bilmeden

Kuyunun dibi yok

Bir balçık içinde boğulacağım daha en güzel yaşım gelmeden

Aldığım ve verdiğim saymadım ama bellidir kaç soluk yaşadım

Kuyunun dibi yok

İyi akşamlar ahlaksız orospu çocukları, bu akşam yine bundan önceki her akşam olduğu gibi karşınızdayım, benimki sade bir mecburiyetti belki başta ama artık seçilmiş bir mecburiyet olduğuna karar verdim. Benim sizin karşınıza çıkmam ve gelmişinizle geçmişiniz arasındaki akrabalık ilişkilerini geliştirirken sizin buna sadece seyirci olmanız hoşuma gidiyor, çünkü siz kesinlikle bunu hak ediyorsunuz. Ahlak ahmağa yakışmadığı için üzerinizde pek göremiyoruz ve bu ahmaklığınız ve ahlaksızlığınız da beni besleyen en önemli olgu oluyor sanırım. Şimdi haberlere geçiyoruz.

Sivas'ta karısına baktığını düşündüğü adama sinirlenen 26 yaşındaki A. D. karısını sokak ortasında dövdü, ağır darbeler altındaki kadının çığlıklarını duyan insanlar olay yerine koştular, durup uzun uzadıya olayı izlediler sadece, şükür birkaç duyarlı vatandaş olayı videoya çekerek twitterdan diğer duyarlı vatandaşlara duyurdu. #a.d.yargılansın tagi twitterda 3 numarada.

Antalya'da geçen hafta ailesini geçindiremediğini söyleyerek kendisini asan M. K. hakkında valilik suç duyurusunda bulundu. Yaşarken düzene zaten yeterince katkıda bulunmayan M. K. adlı ex vatandaşın ölümüyle de toplum düzenini bozduğunu ve güzel ülkemizi dış dünyaya yanlış tanıttığını iddia eden pezevenk valilik yetkilisinin yüzü hiç kızarmadı. Açıklama sonrası öğle namazına yetişmesi gerektiğini söyleyen yetkili soru almadan apar topar ortamı terk etti. Sayın yetkilinin yakın korumasından alınan bilgiye göre kendisinin yüz kızarmasından ve akabinde üst mercilerden gelecek tepkilerden çok korktuğu için milletin parasına kıydığı ve kiko marka fondöten kullandığı öğrenildi.

Sınır karakolunda görev yapan S. K. kaçakçılara yardım ve yataklık yaparken görüntülenmesi üzerine görevden uzaklaştırıldı. Kameralara herhangi bir açıklamada bulunmayan S. K. tutuklu olarak yargılanmaya başlandı. Olayla ilgili olarak açıklama yapan Milli Savunma Bakanlığı olayın münferit olduğunu, görüntülerde var olan şahsın ve onunla birlikte çalışan üç kişinin daha tutuklandığını belirtti ve bir daha böyle bir şey yaşanmayacağını ve kaçakçılık vergilerinin 3 katına çıkarılacağını duyurdu.

Marmaris'te cinsel taciz suçlamasıyla yakalanan T. O. yaptığı savunmada mağdurun kendisini tahrik ettiğini ve giydiği mini eteğin toplumsal gelenek, örf ve ananelerimize uymadığını söyledi. Mağdurun eteğinin diz üstünden yaklaşık 7cm yukarıda olduğunu ve bunun bir lise öğrencisine yakışmadığını da ekleyen T. O. tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı. Olay sonrası Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığından yapılan açıklamada toplumun temel yapı taşının aile olduğu ve mağdur sıfatıyla yer alan kişi ve onun gibilerin toplumun ahlakını bozmalarına izin verilmeyeceği belirtildi. Yapılan incelemede mağdurun eteğinin diz üstünden 9cm yukarıda olduğu, mağdur sıfatının kendisinden alındığı ve okulundan uzaklaştırma aldığı öğrenildi.

Van'da trafikte yol verme yüzünden çıkan kavgada G. L. isimli şahıs tartıştığı kişiyi pompalı tüfekle vurdu, yaralanan şahıs hastaneye kaldırılırken yolda hayatını kaybetti. G. L. alınan ifadesinde maktulün kendisine ve annesine küfrettiğini, ölmüş annesinin hayatta en değer verdiği şahıs olduğunu belirtti. Yapılan incelemede ölmüş annesinin nüfustan düşülmediği ve emekli maaşının G. L. tarafından her ay düzenli olarak alındığı öğrenildi. G. L. devletten rol çalarak devleti dolandırdığı gerekçesiyle tutuklu olarak yargılanmaya başlandı. İşlenen cinayet dosyası ise şimdilik arka planda kaldı.

Bu bir yaratma sancısı değil, tanrının kasıkları ağrımıyordu elbet yaratırken insanları ya da ilk insanlar kıvranmıyordu elbet yaratırken mitlerini.

Bu bir varoluş sancısı değil, ilk toprak ürünü olan adem değil insan, bedeninden farklı bir şeyden doğmadı ya da gözleri bile zor açılan bir bebek değil, sudan havaya doğmanın zorluğunu çekmedi.

Ateşi, mumu ve sonra elektriği keşfedince insan, kendi doğasına, doğanın doğasına karşı gelmeye başladı ve kendine ait olan gündüzlere sığmayıp geceye taşmaya başladı, hoşuna gitti gecenin sakinliği insanın, sakindi gece çünkü diğer tüm mahluklar doğanın kurallarına mahkumdular hala ve gece dükkanı kapatıp yatıyorlardı, sakin gece sadece ve yalnızca insana kalıyordu, doğayla savaşan insana. Geceyi yaşamak, yıldızlara daha fazla vakit ayırırken onları söndürmek hoşuna gitmişti insanın ta ki sabah erken kalkması gerekene kadar, her güzel şey gibi gecenin de bir bedeli vardı ve karanlığa aşık olsa da gündüzle evli olmak zorundaydı insanlık. İlk başta biyolojik saat bu işe direndi ve sabah yine erken kaldırdı bünyeleri, sonra uyandırıcılık diye bir meslek bulundu, sonra da aklı evvelin biri çalar saati buldu ve insan uykusunun celladına kavuşmuş oldu, her cellat gibi metal barındırıyordu silah olarak bu cellat da. Cellat sadece uyandırıyordu ve diğer cellatların aksine alt edilebilirdi ama dünya hızla değişiyordu ve cellada uymak gerekiyordu, öl diyince ölmeliydi uyku. Celladın yetmediğinin farkına varan insan kahveyi buldu böylece. Sabah saat çalıyor sonra geceye kavuşmayı başlatan ateş yakılıyor ve kahve pişiyordu artık evlerde, hem de her sabah. İnsanlığın eski kıta dediği, ilk anayurt olduğunu düşündüğü Afrika'dan çıkmıştı kahve de ve anayurdun insanları kadar koyuydu rengi. Güzeldi ve acıydı. İnsana benziyordu.

-Alarm çaldı, lanet ettim yine, hayalleri olan her insan gibi daha doğrusu ütopik hayalleri olan her insan gibi ömrümü insanlığa değil kendime vakfetmek istiyordum ve yılın 300 günü güneş alan, alabildiğine sıcak ve yeşil olan bir deniz şehrinde yaşayıp kendi başıma ölme hayalleri kuruyordum alarm çaldığında. Gözümü açtım aydınlığa, karanlığı öperek uykuya dalan gözlerim aydınlığın tecavüzüyle uyandırılmıştı, acı çekiyorlardı ama ne fark ederdi, kaçış yoktu ve bundan zevk almak için kahve içmem gerekiyordu. Göz kaslarımdan sonra beden kaslarımı da çalıştırarak döndüm ve yanımdaki çıplak bedeni gördüm, benimle birlikte boynunu cellada uzatmış kadın bedenini, karımın bedenini, güzeldi, ayaktayken beline kadar gelen saçları yataktayken neredeyse tüm yüzünü ve yastığı kaplıyordu, sarı bir yumak oluyordu yatağın öbür tarafı, yüzünün görünen kısmını öpebilirdim ama ağzımda leş gibi bir tat vardı ve bu tadın tahminen de leş gibi bir kokusu olduğunu varsayarak yanaşmadım ona ve elimle başına dokunarak hadi, kalk artık der gibi dürttüm. Yataktan kalkıp o tuvalete gitti ben de mutfağa, evliliklerde böyle anlaşmasız paylaşımlar oluyor, konuşulmamış düzenlemeler, kimin ne yapacağı, hangi anda nerede olacağı belli. O tuvaletteyken ben makineye kahve koydum, sonra su doldurdum ve tuşuna bastıktan sonra makine bağırmaya başladı, makine bağırması, çirkin bir ses ama alışıldık, tanıdık bir ses. Sonra akmaya başladı kapkara bir sıvı. Tuvaletten musluk sesi geldi, sonra sustu o ses de ve kapı açıldı, yavaş, bıkkın adımlarla sarışın arzı endam etti mutfakta, ona ve bana birer bardak kahve koydum, içmeye başladık, konuşmuyorduk, dil kaslarımız çalışmak için hazır değillerdi daha, yudumlar ve adımlar, mutfaktaki parlak, kaygan döşeme üzerinde gidip geliyordu.

Bumerang gibiydik, hem o an yaptığımız hareketler hem de hayatımız gidip geliyordu, kaçmak istiyor, geriyor bedenimizi atıyorduk ileri ama hep aynı yere, aynı eve, aynı işe ve aynı insanlara dönüyorduk sonunda. Bu dönmeler yüzünden fizik kurallarına göre hiçbir iş yapmış sayılmıyorduk ve fizik belki ilk defa bu kadar haklıydı, dönüp baktığımda hayatımın arkamda kalan kısmına, ne bir adım ileri gidebilmiştim ne de kayda değer bir iş yapmıştım. İnsan arkasında güzel şeyler, güven veren şeyler olmayınca önüne de bakamıyor keyifle. Arkamda varlığından emin olduğum tek şey ip gibi bir şeydi, hatta kesin ip vardı yoksa elbette ben bir bumerang değildim, gidip gidip gelmiyordum, hiç gidemiyordum esas olarak. Ateşi bulup gündüzden ayrılan, çalar saatle uykudan ayrılan, kahveyle rüyadan ayılan insanlığın evladı olarak ben de ayrılmalıydım. Kahve 500 yıldır vardı, insanlık geç keşfetmişti bu acı güzeli, ben de 45 yaşımda keşfettim ayrılığın getireceği zindelik ve yenilenmişliği, kahvemin son yudumlarını biraz daha hızlı ve heyecanlı içtim, karım fark etmedi bile belki ama ben adeta zıplıyordum olduğum yerde, yularından ayrılmaya çalışan bir hayvan gibiydim hatta eninde sonunda bir hayvandım ve doğama dönmek istiyordum, kalktım ayağa karımın yanına geldim, çok kısa, anlık bir öpücük sonrasında gidiyorum ben dedim. Bir şeyler söyledi eminim, kulağıma birtakım sesler geldi ama beynime ulaşan hiçbir şey olmadı. Çıktım evden ve gittim. İpten kurtulduğumdan emindim, yol alıyordum, iş yapıyordum, arkamda, dönüp baktığımda, evet, işte bu diyecek bir şeyler bırakıyordum artık, ütopik hayallerim gibi, insanlık için değil kendim için yaşayacaktım artık.

Bayramlar ve resmi birtakım günler dışında işlevsiz olduğu için meydanın kenar bir yerine çekilmiş, insanlar tarafından unutulmuş, zabıtalar tarafından umursanmamış, bir sonraki etkinliğe kadar kaderine terkedilmiş gibi duran, metalden yapılma birkaç basamak ve kürsüden oluşan yapı önemsiz gözüküyordu herkese, sonuçta maddeden geçmiş mana arayışına girmiş yüksek ruhların dünyasında mana maddeden daha önemliydi ve bu yapının mana kazanması için üzerine birilerinin çıkması ve manayı sözcüklerle haykırması gerekiyordu. Mana kolay bir kavram değildi, herkes sahip olamazdı o yüce kavrama, bu yüzden öyle herkes çıkamazdı bu basamakların üstüne ve kürsüyü sahiplenemezdi. Kürsüye çıkabilmek için ilk başta soyut basamakları çıkmak gerekiyordu ki sonunda bu somut basamaklara adım atılabilsin. Gününe göre, günün kendi manasına göre değişiyordu bu basamakları çıkanlar, bazen bir öğretmen oluyordu, bazen bir vali ve hatta bazen de bir cumhurbaşkanı. Basamaklar ve kürsü hep aynıydı, madde değişmiyordu ama haykırılan mana hep değişiyordu günden güne, zaman ve mekanda savrulup duruyordu mana. Maddenin bu konuda bir fikri yoktu elbette, zaten olmasını da kimse beklemiyordu. Birçok insan gibi ben de basamakları çıkmak için heba edilen birkaç ömre tanık olmuştum, soyut basamakları çıkarak halka, insanlığa haykırmak isteyen, fikirlerinin çok önemli olduğunu ve dinlenmesi gerektiğini düşünen birkaç ömür. Harcanıp gitti hepsi, çıkabildikleri yegane basamaklar apartman basamakları oldu.

Mananın önemli olduğunu söylemiştik günümüzde ama elbette bu manayı haykıran kişinin giyimi kuşamı da önemliydi, takım elbiseler, döpiyesler ve ismini bile bilmediğim birkaç güzel kıyafet türünden birisini giymeden basamakları çıkmak ahmaklık olurdu, insanlar yakışıklı insanları dinlemeye yakışıklı fikirleri duymak kadar önem vermiyordu.

Günün birinde, zamanın herhangi bir anında ama aynı mekanda, kaderine terkedilmiş ve önemsenmediği günlerden birini yaşarken ummadığı bir şey oldu yapının ve basamakları ezildi 42 numara bir iskarpin altında, bir, iki, üç ve devamında kürsüsünü iki kuvvetli el sarstı sıkıca kavrayarak. Madde biliyordu bu hissi, zamanı gelmediği için şaşırmıştı sadece, ne bayramdı ne de bir açılış vardı ve üstündekinin de kim olduğu hakkında bir fikri yoktu, hiç tanıdık gelmiyordu. Kurallara uyan biriydi ama, ayakkabısında saç tıraşına kadar özenle hazırlanmış bir adam, sakalları sinek kaydı kesilmiş, mevsim kışa denk geldiğinden sineksiz, soğuk bir havada üşüyen suratı hafif kızarmış bir adam vardı üstünde. Beyaz, ütülü gömleğinin iki yakasını bir araya getiren lacivert kıravatını düzeltti, sağ elini havaya kaldırdı temiz yüzlü adam, hiçkimsenin beklemediği ve umursamadığı bir anda haykırmaya başladı gür bir sesle:

- Her şey geçiyor orospu çocukları, her şey geçiyor. Dönüp bir bakın etrafınızda kalanlara, önceden şimdiye taşıyabildiğiniz insanlara ve eşyalara, kaçı vardı bundan 5 yıl önce ve kaçı yine yanınızda olacak bundan 5 yıl sonra? Aklınızı başınıza alın, mekan sabittir belki ama zaman akıyor ve akarken, yanınızdan akıp geçerken önüne katıyor bir sürü şeyi, siz sabit kaldığınızı düşünseniz de mekanınızın üstündeki eskilerinizi süpürüp yeniler bırakıyor yerlerine. Ne kadar değiştiniz, ne değişti etrafınızda bir düşünün, aynı mısınız 5 yıl öncesiyle veya aynı düşüncede misiniz 5 yıl önceki sizle, 5 yılda neler gördünüz, neler yaşadınız, vasıfsız bir yol kenarı süsü gibi mi durdunuz hayata karşı, bir piç gibi, ne idüğü belirsiz bir insan mı oldunuz, yolunuzun başı sonu değişirken değiştiğinizi fark ettiniz mi, elinizin altından kayıp giden hazineleri veya sizi es geçen ölümcül kurşunlardan kurtulduğunuzu fark ettiniz mi? Açın gözünüzü, çakralarınız var mı, açılır mı bilmem ama açmanız gereken gözleriniz olduğundan eminim. At gözlüklerini atlara bırakın, koşması gereken onlar, mekan değiştirmesi gereken onlar, onlar için zaman değil mekan önemli, insansa zamanda koşar mekanı es geçip, durun etrafınıza iyice bakın ve zamanı hissedin orospu çocukları. Geçiyor, her şey geçiyor. Tutmaya çalışın demiyorum asla, sadece farkında olun geçenlerin, neden geçtiklerinin ve nasıl geçtiklerinin. Ben gözümü açalı 2 yıl oldu, hikayemi size anlatacak kadar zamanım olmadığından eminim, zamana sahip olmadığımdan da eminim. 2 yıldır açtım gözleri, ilk yıl acı duydum, kanadı gözlerim, ben sadece görmeye yaradıklarını sanıyordum, gözler hissedermiş, akıp gideni, geçeni gördükçe, zamanı hissettikçe kanadılar, hissettikleri şey canlarını yaktı ve kanadı gözlerim. Bu yılsa, bitti bu acılar demeyeceğim ama anladım neyin ne olduğunu ve yanımdan geçenleri görürken ne yapmam gerektiğini. İnsan oldum ulan ben. Kör insan özürlüdür, eksiktir ne yazık ki ve ben görmeye başladıkça tam bir insan oldum, özrüm tedavi oldu. İnsan olun orospu çocukları.

Daha anlatacak bir şeyleri olabilirdi elbette, bunu asla bilemeyeceğiz. Meydanda gelişmemiş ülkelere özgü bir sivil polis kalabalığı vardı, bu polisler adama ilk başta anlam verememiş, sonra önemsememiş, sonra da anlattıkları gerçek bir manaya bürününce müdahale etmeleri gerektiğine karar vermişlerdi. Bir sürü kör vardı meydanda ve bu adam bunlara doktor olmaya çalışıyordu, sisteme çomak sokmaya çalışan bir virüstü bu adam ve tutuklanması gerekiyordu. Adamın üzerine resmen çullandılar, vakur bir edayla çıktığı basamaklardan yaka paça aşağı indirdiler. O hengamede ucuz ceketinin kolu söküldü adamın, kıravatı boğazını gerekenden fazla sıkarken çok da direnmedi polise gözü açık adam. Beyaz bir sedan araba yanaştı hemen kürsünün yakınına, itelediler adamı arabanın arka koltuklarına ve belirsizliğe doğru yola çıktılar. Sonradan rivayet edilir ki akıl hastanesine yatırmışlar adamı, zaman gezgininin mekanını değiştirmişler ilk başta sonra da hem zamanı hem de mekanı sabitlemişler onun için, sonraysa kör olmuş, öyle diyorlar.

Gördükten sonra gözlerini, gözlerindeki ışıltıyı

Islak dudaklarının arasından parlayan dişlerini

Bir elması taşır gibi başını taşıyan ince boynunu

Başka gelmeye başladı her şey,

Bu nasıl, ne kadar, niye güzel demeyi bıraktım

Sanat gibi geldin bana

Sen sanattın ve sayende gördüğüm her şeyde sanatsallık peydah oldu

Kahvenin köpüğü, çayın bardağa dolarken çıkardığı ses

Evimin penceresinden görünen manzara

Çocukların bağırması, yere değen süpürgenin sesi

Sevinç çığlıkları, kaba bağırtılar

Her şey inceldi belin gibi

Her şey sanat oldu

Bazı şeyler kötü olunca doğrudan çekilmez bir hal alabiliyor ve saygıdan dolayı o kötüden kaçamıyorsan olay daha da çirkinleşiyor. Dersini kötü anlatan bir hocanın karşısında birden yok olmayı kim istemedi ya da bir muhabbette boş konuşarak kafa şişiren, yeni tanışılmış insanın karşısındayken bana müsaade diyerek ortamdan uzaklaşmayı? Böyle sıkıntılı bir duruma çok daha kötü bir yerde yakalanmıştı işte Rıfat, tiyatroda.  

Aydın: Sizden iyi olmasın iyi bir insandı Rıfat abi, hala iyidir gerçi, hakkında birkaç kötü laf çıktı belki ama iyidir be Rıfat abi, takılmamak lazım öyle üç beş lakırdıya, hem de dedikodu akan lağım ağızlı üç beş tipin ağzından çıkıyorsa bu lakırdılar. İyi insandır Rıfat abi, okumuş etmiş ama bizden kopmamış bir adamdır, çocukluktan beri tanışırız, sert biriydi gençken, hızlıydı ama kafası da çalışırdı bir yandan, biz sokakta haytalığa devam ederken o üniversiteye girmiş, edebiyat okumuştu, okumakla yetinmemiş yazmıştı da. Ben pek okumadım yazdıklarını, okuyanlar iyi diyorlar ama dediğim gibi okumadım, okusam da anlamazdım zaten edebiyat parçalarından. Arada görüşürüz hala, gelir, uğrar mahalleye, muhabbet ederiz eskilerden, memleketten ve kadınlardan. Evlenmedi hiç ama yalnız da kalmazdı pek, uçuk bir kafası olsa da hep kendine uygun bir manitası olurdu yanında, kadından anlar, kadına nasıl davranacağını bilirdi, gençliğini düşünürsek - lafım meclisten dışarı - tam anlamıyla iyi yontulmuş bir odundu Rıfat abi, tam mobilyalık adamdı. Mahalleye gelmesi dışında ara ara küçük edebiyat dergilerindeki yazılarından haberdar oluyorduk dediğim gibi, bazı yazılarının çok sert hatta kavga eder gibi olduğunu söylerlerdi, işte o zaman yazıyı ben de okurdum, okurdum ama yine pek anladığım söylenemezdi.

Lafı uzatmadan meseleye dönelim; manitanın lafıyla bir gün bir tiyatro oyununa gidiyor Rıfat abi, ortalardan, sahneyi dik gören bir yerden seçilmiş koltuklarına bir güzel kurulup sahneyi kesiyorlar. Güzel aydınlatılmış sahne, rahat koltuklar, sanata aç insanlar, yani zemin uygun güzel bir oyun için. Rıfat abi oyun hakkında hiçbir şey okumadan gittiği için çıktı sanırım esas sıkıntı, gittikleri oyun tek kişilikmiş, adamın biri çıkmış sahneye, evvelinden almış insanlığın, taş yontmaktan aya gitmeye kadar getirmiş insanlığı. Bunda bir şey yok tabi ama oyun gereği adam ara ara ahkam kesiyormuş insan ve hayat hakkında. Sanki biraz da içini dökme gibi bir oyunmuş hani, içtenmiş yani yeni moda düşünürsek, adamın birine mikrofon uzatmışlar da adam konuştukça konuşuyormuş sanki. Şimdi anlattıkça haklıymış be Rıfat abi diyorum biraz da.

Rıfat: Sıkılmıştım, sıkıldığımı belli etmeden oyunu izlemeye devam edebilecek veya sinirimi içime atıp sessizce oyunun bitmesini bekleyecek durumu da geçmiştim çoktan, çok merak ediyordum; bu dangalağa böyle bol keseden seçilmiş, iler tutar yanı olmayan lafları ezberlemesini kimin söylediğini, oyunu kimin yazdığını ve kimin seçtiğini bu kıl kuyruğu sahneye çıkması için. Semra elindeki broşüre baktıktan sonra yazan ve oynayanın aynı kişi olduğunu söylediğinde daha da sinirlendim. Herif oturup ahkam kesmiş, bunu kağıda dökmüş, imkanı da varmış, ben bunu oynarım demiş, oynamak dediğime bakmayın, ben bunu konuşurum demiş, tanrı kendisi, peygamber kendisi, kitap zaten doğrudan onun dilinden ve ardından sahneye çıkmış, benim gibi bir sürü safa da parayla bilet satarak kendi manifestosunu dinletiyor. Bunları düşündükçe içinde olduğum duruma inanamadım, gittikçe gerilmeye başladım, bacaklarım sallanmaya başladı ilk başta, sonra ellerimi ovuşturmaya geçtim, derken gözlüğümü aldım elime, yavaşça ama sıkı bir şekilde saplarını kırdım, çıkan ses sonrası Semra sorgulayan gözlerle bana baktı, zaten çatlaktı diyerek geçiştirdim. Semra'yı geçiştirmek kolaydı ama öfkemi geçiştiremiyordum. Sol bacağımın üzerine attığım sağ bacağımı dizin hemen altından sıkıca kavradım iki elimle, bir sağa bir sola döndürmeye başladım, biraz zorlayarak da olsa gittikçe gevşettiğimi hissediyordum, bir sızı, ardından bir uyuşma, elektrik çarpması gibi bir his, sonra acı, sonra elimde hissettiğim sıcaklık. Semra, gözleri fal taşı gibi açılmış bana bakıyordu, bağırdığını sandığından eminim o an ama hiç sesi çıkmıyordu, derken bacağımı koparmayı başardım sonunda, pantolon içinden çekip çıkardım, çıkarırken yere düşen yuvarlak şey tahminen diz kapağımdı, önemsemedim. Sol elimle koltuğuma tutunarak, düşmemek için gösterdiğim büyük çaba sonunda ayağa kalktım, sağ elimde sağ bacağımı tutuyordum, geriye doğru iyice bir gerildim, sahneyle aramda tahminen 15 metre vardı, gerildim ve sus ulan orospu çocuğu diye bağırarak bacağımı sahneye doğru fırlattım. Bu kısımda edebiyat-çı yanım size ufak tefek saçmalıklar söylemek istiyor, mesela insanın kendine ait bir parçasını koparıp fırlatmasının ayrılık acısına ne kadar benzediğini, giden giderken kalanın da eksildiğini falan. İşte bunlar hep saçmalık. Neyse sahnedeki salak hala konuşuyordu ben bacağımı attığımda, bacağım havadayken fark etmişti onu ve sanırım beyni yetmediği için anlayamamıştı onun bir bacak olduğunu, oyunu hakkında yapılmış en gerçekçi yorum olduğunu. Hala havadaki uçan nesne ne diye anlamaya çalışıyordu. Bacak havada döne döne ilerledi, sahnedeki lavuğu geçerek arkasındaki duvara çarptı ve yere düştü, havadayken bacaktan savrulan kan damlalarından biri yanağından aşağı süzülüyordu lavuğun ve hala bomboş bakıyordu anlama ve anlamaya aç gözleriyle. İçim soğumamıştı, tutturamamıştım, bacağım tam kafasına gelmeliydi ve ben bu pezevengi tam anlamıyla tekmelemiş olmalıydım. Hesap edememiştim bacağımın ağırlığını, duymamıştım da hiçbir yerde bir bacak kaç kilogram eder diye, kemikli 5 kemiksiz 3 kilogram diye bir bilgi yoktu bildiğim, böbrek, beyin, kalp vb. hepsinin ağırlığı biliniyordu ama bacağın ağırlığı tam bir muammaydı. Sahneye ağırlığımı ne kadar koyduğumu bilmemek üzdü de biraz ama yapacak bir şey yok. Domates olsaydı yanımda belki domates atardım, domatesin ağırlığını hesaplayabilirdim ve belki tam alnının ortasına yapıştırırdım o domatesi, insan şöyle kötüdür, böyle pisliktir veya hayat bir bok çukurudur falan derken bu sahte peygamber. Ulan şerefsiz sen kimsin ki beni yargılıyor kim olduğuma karar veriyorsun, gözümün içine baka baka sövüyorsun bana? Domates olsaydı o ağzına da bir tane atabilirdim elbet ama yanımda hiç domates yoktu, ne tarla domatesi ne de küçük çeriler, ne hormonlu ne de akşam pazarından toplanmış çürük domatesler ama bundan sonra bir oyun izlemeye gidersem elbet yanımda 1 kilogram da domates götürürüm. Bacağımı koparıp sahneye attıktan bir süre sonra insanların şaşkınca bana bakışlarına ben de onlara şaşkınca bakarak cevap verirken sağ bacağımın kalanından akan kanlar yüzünden sanırım tansiyonum düşmüş ve bayılmışım. Şükür, oyundan kurtulmuşum, daha da izleseydim ölürdüm sanırım ve bir bacak bir oyundan kaçmak için çok fazla bir bedel gibi geliyorken bana canımdan olmak hiç mantıklı değildi. Şimdi buradayım işte, hastanede, doğrudan ameliyata alıp kapamışlar bacağı, güdük diyorlar kapadıkları yere, lakabımız da oldu bu sayede, artık güdük Rıfat oldum.  

sınırlar kalmaz, yakın olur eller

su gider, alır içine beni ademi

kavuşur onunla tüm sevenler

su akar, yıkar tüm ruhları

pür-i pak olur, akınca pislikler

su akar, tenden toprağa

arınır günahlardan sevenler

ab-ı hayattır, şifa dağıtır

söndürür tüm yanan ateşleri

ferahlatır daralan yürekleri

su gider, can taşır içinde

Dedim ya...

Uzun cümlelere başlamadan önce söylenen bu iki kelime karşısındakini tartmak için birebirdir, hem yeni başlayacak konuşmanın en azından bir kısmının daha önce yapıldığını belirterek muhatabın dinleyip dinlemediği anlaşılır hem de sonrasında anlatılacak şeyin konuya ait olduğunu belirtir.

Bir bar taburesi üstündeydim, barmene dönük ve gevşek gülüşlü ifademle, salyalarımı ağzımda tutmaya çalışarak, karşımdakinin toyluğunu bir ders nedeni, kendimiyse yılların çemberinden geçmiş bir bilge sayarak "çok kadın hiç kadındır oğlum, yalnızlıktır sonu" dedim. Barmen çocuk sarhoşluğuma verdi laflarımı ama biraz müşterisine olan saygısından biraz da elin sarhoşuyla uğraşmak istemediğinden "haklısın abi" dedi. Tam konuşacak havamdaydım, gündüz saate söverek uyanmış, yerde dağınık duran kıyafetleri aceleyle üzerime geçirmiş, yağmurlu İstanbul sabahında bastığım her kaldırım taşının altından sıçrayacak sulardan korka korka işe gitmiştim, zaten ifadesiz suratıma alışık olan, bok tenekesine benzeyen iş arkadaşlarıma selam verdikten sonra gün boyu tek laf etmeden akşamı etmiş, iş çıkışı hızlı adımlarla bu aylaklar barına gelmiştim. Bar dediğime bakmayın, bira içilen yer demek daha doğru olur, kapıdan girişte dar bir hol, devamında sağa sola serpiştirilmiş üçer dörder sandalyeli, üzerleri bira katmanıyla boyanmış ahşap masalar ve en uçtaki barın önünde tabureleri olan küçük bir yer işte. Hafta içi pek müşterisi olmaz, gerçi hafta sonu da olmaz ya neyse. Kim ne yapsın böyle izbe, boş yeri, bir benim gibi boş vermiş adamlar bir de şehrin acemisi, baba parası yiyici genç öğrenciler gelirdi. Arjantini aldım elime, yudumladım, köpüğü bıyığıma yapıştı, bunu umursayacak vakit geçmişti çoktan, barmene döndüm tekrar:

-Ne diyordum? Bak koçum beni bilen bilir bilmeyen hayret eder. Şaka lan şaka. Şimdi bak, 22-23 yaşındaydım buraya düştüğümde, şu şehrin sokaklarını arşınlamaya başladığımda sen yürümeyi öğrenmemiştin belki de, ha amacım seni küçümsemek değil hayat tecrübesi paylaşmak. Neyse genç yaşlarım, hızlıyım o zaman, işim gücüm yok ama nevaleyi dizebilecek kadar kazanıyorum oradan buradan ufak tefek işlerle, bazen legal bazen illegal, orası ayrıntı. Gündüz keseyi dolduruyor gece boşaltıyordum. Aylağın fazla derdi olmaz, olsa aylak olmaz zaten. Benim de iki tane faydasız derdim vardı, biri içmek biri de sevişmek. Ömrün dörtte biri uyumakla geçer diyorlar, bir dörtte biri de hatun peşinde koşmakla geçti benim, gerisi çalışmak, yiyip içip sıçmak. Bir rahip vardı ya hani şu Amerikan zencisi efsane herif, Martin Luther King, kendisini bir bayağı insan bilir, zenci bir abimiz, iki tane lafı vardı önemli, diyordu ki "ne iş yaparsan yap işinin en iyisi olacaksın" ben de bunu düstur edindim ve kadınların peşinden çok iyi koştum, ha bir de diğer lafı neydi diyeceksin, o kolay laf "bir hayalim var" hayalim kadındı ve işimi çok iyi yaptım bence. Bu şehirde yaşamaya başladığım ilk zamanlarda tek derdim karnımı doyurmaktı ve mutlu oluyordum doydukça, saf çocukluk işte. Sonra tanıştım gerçek doymakla, yemek yemek doyurur belki ama gerçek bir tatminiyet için insan yemelisin, ilk başta beni yedi birisi sonra biri daha yedi, daha sonra bayağı bir kişi beni yedi yine, ben öğrenene kadar bu sürdü böyle, Amerika İtalyan mafyaları gibi öğrenmem için kullanılmam gerekiyordu. O zamanlar Asuman abla vardı Vefa tarafında, kıyak hatundu, orta boylu hafif etli butlu, beyaz tenli, kıvırcık saçlı, gözleri ela, topuklu giyerdi, fazla süslenmezdi normalde ama ayda bir sanırım arkadaşlarıyla eğlenmeye çıktı mı afet-i devran olurdu hatun. Yine öyle bir gece çıkmıştı apartmanın önüne, taksi beklerken üç dakika içinde kadının tüm haritasını çıkarmıştım, kafamda gezmediğim yeri kalmamıştı, deli olmuştum denilebilir. Taksiye binip gidince oturdum cemaatimle sokağa, goy goyuma devam ettim, biraz bira biraz cigara geçti saatler ve geldi bir taksi daha, açıldı kapı, indi benim afet-i devran Asuman ablam. Normalde çok fazla küfür etmişimdir taksicilere en sinkaflısından ama bu taksici pezevenk ilah gibiydi o an benim için ve birazdan inanmaya başlayacağım dinin peygamberini bırakmıştı yolun orta yerine. Kadın peygamber olur mu deme, din benim peygamber benim ulan. Ezberimde olan vücuda tekrar baktım, uzun uzun desem de saniyeler sürmüştür en fazla ve dayanamayıp bir ıslık çaldım, Asuman döndü bir baktı, korkudan ödüm patladı bir şey diyecek diye ama dayanamadım ben de ona baktım dikine, ruju silinmiş, dekoltesi biraz daha cüretkarlaşmış, hafif çakır keyif ama yine taş. Sonradan da tanıdıkça anladım ki konuşmayı pek sevmezmiş, bana "gel" dedi, dizlerimin bağı çözüldü belki ama koşarak gittim, hatta fazla hızlı gittim sanırım ki "umarım hep bu kadar hızlı değilsindir" diye alayı da bastı hatun. Önüme düştü, takip ettim, eski Beyoğlu evleri, mermer, dar merdivenler, yüksek tavanlar, kedi sidiği kokusu, her şeyi hatırlıyorum ama anlatmaya gerek yok, boş laf olur, iki kat çıktık yukarı, açtı kapıyı, gıcırdadı biraz, ayakkabılarını çıkarıp aldı eline, girdi içeri, bir daha çağırdı beni, alelacele çıkardım ayakkabıları geçtim, kapı kapandı, bana döndü, çekti kolumdan, bu akşam rakı kadehinde kendine yer bulan, Asuman'ın  imzası diyebileceğimiz rujun dudağında kalan son izlerini de bana armağan etti. Şu lunaparklardaki trenler yokuşu tırmanır tırmanır heyecanın gittikçe yükselir ve tepe noktaya ulaşıp aşağı doğru fütursuzca akacakken için bi havalanır ya o duyguyu bir de orada yaşadım. Bu hikayenin gerisi laf-ı güzaf, kahramanlık hikayesi anlatacak değilim, o gece utancımdan, daha doğrusu ezikliğimden diyemedim Asuman'a hayatımın ilk kadını olduğunu, tamam bence kötü değildi ilkim ama bir boka da benzemiyordu. Sonrası ara sıra görüştük ama o İngiliz takımıydı ben anadolu topçusu, nasip olmuştu ama iz bırakamadım elbet. Ondan çok şey öğrendim ama, kadını sevmeyi, sevilmeyi, sevişmeyi, insanlığı ve erkeği erkek yapan şeyin kadın olduğunu öğrendim. Bu manyak budist rahipler gibi takıldım öğrenciliğe, öğrenmeye adadım ömrümü, erkek olmak için insan olmak için kadınların kölesi oldum bir ömür. Demiştim ya çok yediler beni, ilk kadınımdan her şeyi öğrenmedim elbet, sonrakiler olmadan yine bir hiç kalacaktım. Dur bu arada sen aşk nedir bilir misin? Soru değil bu, altyapısını yapıyorum konuşmamın ünlü boş düşünürler gibi, Oscar Wilde gibi mesela. En sevmediğim adamlardandır, her konuyu bilir ama hiç öğrendiğini zannetmiyorum, adan dünyaya bilir olarak gelmiştir ve her şey gibi aşkı da bilir şerefsiz. Bir de Cemal Süreya'ya çok gıcık olurum. İnsanlar birisine bir paye verdi mi payeyi alan pervasızca her şey hakkında atıp tutabilirmiş bu adam sayesinde öğrendim ama o da Oscar gibi hiçbir şey öğrenmedi tahminen ömrü boyunca. Cemal beyin şiirlerindeki aşk var ya oğlum, yok o, öyle bir şey yok, o aşk değil, o abazalık. Ayrıntısına girmeyeceğim mevzu uzar, kısa kesmek de benim işimdir Aydınlı olmasam da, tıpkı tezatlar gibi. Neyse, aşk bir şeyi yapmak için duyulan derin şevktir, gayet rasyonel, gerçekçi bir tanım. Domates doğramayı şevkle yapıyorsan ve zaman geçtikçe o şevkin fazla kırılmıyorsa o senin aşkındır işte. İnsanlar arası aşksa bir insanın bir özelliğini, zamanla aşınmadan şevkle sevme işine - insan bütün olarak sevilemez, vişne reçeli değil sonuçta - aşk denir. Ben bunu biraz değişik yaşadım sadece, bir kadını sevmek yerine kadınları sevmeyi sevdim ve bunu cidden şevkle yaptım. Boru değil bu uğurda kırk küsür yıl harcamışım. Her kadında bir şey öğrendim ve biraz da ben öğrettim elbet ama her sevmenin sonundaki o gevşeme ve o muzip gülümseme daha da aşka getirdi ki beni bıkmadım aşkımdan. Şimdi bile  bir kadını öptüğümde binerim o trene aynı heyecanla. Aşkla geçti güzel ömrüm, emekliye ayrılma vakti geldi diyorum mantıklı düşününce ve mantıksız düşünce pek kabul görmüyor bu devirde. Şair değilim, şiir yazamam, zaten şairler boktur, roman yazmak çok yorucu, denemiştim bir kere oradan biliyorum, bundandır ki çenem düştü, seni darlıyorum.

Karanlık, kararma, karartı, kara, siyah, silinme, yok olma, yokluk.