#hayret

Said Alpsoy Hoca, Youtube derslerinden birisinde, Osmanlı'dan Cumhuriyet'e Batılılaşma serüvenimizi şu üç cümleye sığdırıyordu: "Önce hayret ettik. Sonra hayran kaldık. Sonra da teslim olduk." Kendimce açarsam: Önce başardıklarına bakarak şaşırdık. (Çünkü kısa bir sürede büyük seküler bir gelişim yaşadılar.) Sonra kendimiz kalmaktan bunalmaya başladık. (Çünkü bu durum dünyevî anlamda 'geri kalmak' gibi görünüyordu.) Sonra da her açıdan onlar gibi olmaya karar verdik. (Çünkü uhrevî anlamda ileri olmanın kıymetini unuttuk.) Yani enformasyon ihtiyacıyla başlayan etkileşim/temayül en nihayet endoktrinasyona kadar dayandı. Kuyuya merakla bakanlar buharından zehirlenerek içine daldılar. Belki ismimiz Davud-İbrahim olarak kaldı. Fakat içimiz çoktan David-Abraham oldu. Kıvamımız bozuldu. Süreç halen devam ediyor. Zira her çocuk, elhamdülillah ki elhamdülillah, İslam fıtratı üzerine doğuyor. Üstelik Batı'nın bozulması da bitmiyor. O (me)deniyette sürekli ilerlediği için beraberinde sürüklediği başkalıkları da aşağıya çekmeye çalışıyor. Dalaletinde mesafe alıyor. Daha önce "O kadar olmaz!" dediği kötülükleri artık normalleştiriyor. Onlara da meşruiyet alanları açıyor. (LGBT gibi örgütlerin dünyanın her köşesinde milyonlarca dolar bütçelerle yürüttüğü faaliyetler başka nasıl açıklanabilir ki?) Lakin hepsinin meş'um muvaffakiyet sırrı yine aynı formülde gizleniyor gibidir arkadaşım. Nedir? Hayret-merak-ilgi-irade-gayret ilişkisidir. Biraz daha detaylandırırsak diyebiliriz belki: Neye hayretleniyorsak merakımız peşinden gidiyor. Neyi merak ediyorsak ilgimiz ardından yürüyor. Neyle ilgileniyorsak irademiz, aklımızın/duygularımızın tüm gayretini/imkanlarını alıp, oraya-onlara temerküz ettiriyor. Popülarite sahte bir gerçeklik kurguluyor. Bununla duyguları manipüle ediyor. Bu 'sanrı itibar alanı'nı da medya illüzyonuyla vurgulayarak aklı/kalbi gayrısına körleştiriyor. Çünkü vurgu azı çoğa galip eder. Altı çizilmiş tek satır bir sayfa metinden fazla dikkat çeker. Arkadaşım, Deccal'in sahip olacağı söylenen, 'cennet görünümlü cehennem' ve 'cehennem görünümlü cennet'ler de buradan bakınca azıcık anlaşılır oluyor. Nasıl? Sözgelimi: Yeşerseler Enes b. Malik radyallahu anh gibi cennet bahçeleri açacaklar, ne yazık, yerde Enes Batur çalılığı olarak kalıyorlar. Sahte kahramanlar ümmetten geleceğin harbi kahramanlarını çalıyorlar. İçtihad Risalesi'nde Bediüzzaman'ın da dikkat çektiği birşeydir. Yani bu zamanın Süfyan ibni Uyeyne'lerini yüz seneye muhtaç eden arızadır: "Amma şu zamanda, medeniyet-i Avrupa'nın tahakkümüyle, felsefe-i tabiiyenin tasallutuyla, şerâit-i hayat-ı dünyeviyenin ağırlaşmasıyla efkâr ve kulûb dağılmış, himmet ve inâyet inkısam etmiştir. Zihinler mâneviyâta karşı yabanîleşmiştir." Bilmem bana hakverir misin arkadaşım. "Namaz dinin direğidir!" hadis-i şerifinin bu makamda da bize söyleyeceği şeyler olduğunu düşünürüm. Yani onda ahirzamandaki bozulmayı açıklayan bir yan/yön görürüm. Hatta mürşidimin Birinci Cihan Harbi musibetini "Mukaddemesi üç mühim erkân-ı İslâmiyedeki ihmalimizdir: salât, savm, zekât..." diye açıklamasını da bununla bağlarım. "Avrupa muhabbeti gibi gayr-ı meşru muhabbetin âkıbetinin mükâfâtı mahbubun gaddârâne adâvetidir." Evet, eğer sen ilgini Allah'ın murad ettiği şeylerde tutmazsan, Allah da seni yanlış ilgiler üzerinden cezalandırır. Bu kelamî şeriata uygunsuz hareketinin kevnî şeriatça tokatlanmasıdır. Zira Allah'ın bütün şeriatları birbiriyle uyumludur. Namaz neden dinin direğidir? Belki de bu sorunun cevabı şudur: Namaz kulun Rabbiyle kurduğu en dinamik ilişkidir. Günde beş vakit tekrarlanan, yani İslamî manaların kalpte diri tutulmasını garanti eden, ikinci bir ibadet yoktur. Oruç yılda bir aydır. Zekat yılda bir seferdir. Elbette insan bu türden ibadetlerin sayısını arttırabilir. Lakin namazın zorunlu-garanti ilgisi onlarda yoktur. Namaz, Allah'ın size bağışladığı zamanın 24'te 1'ini, tekrar Ona vermektir. Onun rızası için sarfetmektir. Ancak güne serpiştirilmiş haliyle aslında 24'te 24'ü de etkisi altında bırakır. Bu nedenle "Namaz dinin direğidir!" hadisiyle başlayan 4. Söz şu cümlelerle

ben de korkacak mıydım öyle

ben de susacak mıydım böyle

Ne kadar çok fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kaldığımı düşündükçe, ancak 2020 yılında dehşete düşmeyi başarabildim. Benim de toplumsal meselelerle şimdi olduğu kadar ilgilenmeye başladığım maksimum 5 sene oldu. Son dönemde duyarlılığın mı artmasından yoksa cinayetlerin mi, bu konuyla daha çok ilgilenir oldum dolayısıyla da kendi geçmişimi sorgulamaya başladım.

Bazen senelerce suyun içinde kalıp boğulurken bile kendinizi oradan çıkaramayabilirsiniz. Psikolojideki şemalar ve bağlanma şekilleri bu durumun nedenleri bence. Hiç devam etmeyeceğini bildiğiniz halde bir ilişkiden kopamadığınız oldu mu? Bir gün mutlaka ayrılacağınızı biliyor olsanız da o ayrılık hamlesini senelerce yapmadığınız oldu mu? Benim oldu ve bu kadar kör olmak için bence çok umutsuz, kendini hiç tanımayan (ve sevmeyen), her şeyin en iyisine layık olduğuna başta kendi inanmayan biri olmak gerek. Bir çoğumuz da böyleyiz aslında.

Psikolojik veya fiziksel olarak suistimal edilmemiş kaç kişi tanıyorsunuz? Etrafınızdaki kaç kişi birinden ayrıldıktan sonra “off neler çekmişim meğer” dedi? Ben geçmiş ilişkimde yaşadıklarıma hayretler içinde bakıyorum mesela.

Yumruk da yedim, dayak da, hem de defalarca. Kafamın üstüne ayakla da basıldı, kafam ben araba kullanırken araba camına da vuruldu. Saymama gerek yok aslında, şiddetin azı çoğu olmaz. Psikolojik tarafı ise apayrı. 

Sonradan daha çok bilgi sahibi olabildiğim gaslighting mesela. O kadar bariz haklı olduğum durumlardan bile bir şekilde beni suçlu hissettirip kendini haklı çıkarıyordu ki. Sürekli “sana öyle geliyor” derdi mesela ki bence bu direkt psikolojik şiddet içeren bir söz: “Sana öyle geliyor” yani “sen doğru düşünemiyorsun (veya salaksın, veya delisin, veya alıngansın, vs...). İnsan kendinden kesinlikle şüpheye düşüyor.

Yapmadığım şeyleri yapmışım gibi hareket etmelerini es geçemem. Ben onu, kendi hayal dünyasında defalarca aldattım, o kadar güvensiz biri. Kendisinin beni aldattığını zaten biliyorum. 

Bir de tabi benim kendime güvenimi yerle bir etmek için defalarca söylediği şeyler var ve sonuçta kendinizi bir hiç olarak görürken, “ondan başkası bana zaten katlanmaz” diye düşünürken buluyorsunuz. Asıl korkunç olansa bu durumdan kendinizi bir süre çıkaramamak. O kadar acı, endişe, güvensizlik, paranoya ve suçlulukla tek başınıza kalıyorsunuz. Sonu kaçınılmaz olarak depresyon. O depresyondan çıkışın tek yolu ise ilişkiyi bitirmek.