#zoiets?

Soms zou ik willen dat we echt in een simulatie leefden. Of dat er op z’n minst in het echte leven ook (snel)toetsen waren zoals op een computer. Dan kon ik gewoon efkes control a gevolgd door backspace doen, en simpelweg opnieuw beginnen met een blanco blad. Want ik schreef ooit dat ik in plaats van muren hele steden rond mijzelf gebouwd had. Zodat als er toch iemand binnen zou raken ik mij alsnog zou kunnen verstoppen. Wel nu zijn die steden al een tijdje aan het afbrokkelen en ben ik aan het verdwalen in de ruïnes. En alhoewel ik het hier nog steeds schoon vind - want ik houd van onvolmaaktheden en gebrokenheid - voelt het toch verstikkend. Het is een eenzaam bestaan - al die ruïnes en niemand om ze mee te bezichtigen. Maar ik heb het mezelf aangedaan; ik heb lang gedacht en gepredikt dat liefde niets voor mij was. Dat ik daar niet voor gemaakt ben. En daar had ik dan ook de gestaafde argumenten voor. Maar zoiets noemen ze self-fulfilling prophecy. Want ergens wil ik wél geliefd worden natuurlijk. En liefhebben. (Elke mens heeft daar behoefte aan; dat zit in ons dna). Dus nu wil ik mijn muren afbreken, één van die steden heropbouwen en vernoemen naar iemand. Een stad niet langer om mij in te verstoppen, maar om te laten zien wie ik echt ben. Toch blijf ik ronddwalen; alsof ik wacht op degene die mij wilt komen zoeken, en de uitweg tonen.

We leven in wereld van water en hoe langer ge tegen de stroom in zwemt hoe minder ge er nog met mee wilt gaan. Maar dan komt dat moment waarop ge moe wordt. Want zelfs de beste zwemmers ter wereld geraken uitgeput. En dan is het meedrijven of verdrinken. Er is geen middenweg waar ge u efkes op het droge kunt leggen. Want de wereld is van water en wij zijn vissen in ademnood.

Dat uwen wereld aan het instorten is zijt ge ondertussen al zo gewoon, dat ge er alleen nog maar mee kunt lachen. Anders was huilen het enige wat ge zou doen. Ge zit zo diep dat ge u afvraagt of ge eigenlijk nog wel lager kunt vallen, - verrassing, dat gaat nog. En tegen uw demonen vecht ge niet langer meer. Waarom zou ge ook, zij waren er tenminste om u op te vangen toen iedereen u verliet. Er is niets glorieus aan opgeven, maar het is niet altijd een keuze; soms kunt ge niet anders. Soms is dat wat ge móét doen.

Het gemiddelde mensenhart weegt zo’n driehonderd gram, maar ge beseft dat zwaarte niet altijd met gewicht te maken heeft en dat afstand niet het enige is wat overbrugt moet worden. Alleen zijt ge nooit goed geweest in bruggen bouwen. Integendeel zelfs, ge sluit meer deuren dan dat ge er ooit geopend hebt en dan staat ge daar voor de spiegel in een treinstation te huilen - tranen vallen immers vanzelf als ge ze lang genoeg ophoudt. Ge herkent uzelf niet meer en ge betwijfelt of dat ooit nog zal gebeuren. Ge vraagt u af waar ge nu eigenlijk mee bezig zijt. Of dat dit wel is wat ge wilt zijn, maar een beduidend antwoord is er niet. Dat is er nooit geweest. Ge hebt altijd al rondgedwaald; uwe ziel heeft nooit een thuis gekend.

Kom mij niet vertellen dat ik spoken zie, want dat weet ik al. De geesten van het verleden halen mij in en ik doe geen moeite meer om voorop te blijven; ik ben altijd al mijn grootste vijand geweest. Tevens ook mijn beste vriend - ziet ge het probleem? Ik heb jarenlang mijn eigen therapeut gespeeld, alleen kunt ge de wereld en uzelf (blijkbaar) niet op uw eentje aan - soms moet de waarheid voor mij gespelt worden zodat ik het volledig begrijp. En soms moet ge uwen trots is kunnen inslikken. Maar dat is gene gemakkelijke, want mensen praten over depressies alsof dat iets is wat ge in de winkel kunt kopen, of inruilen als het u niet aanstaat; ik wil verdomme niet ziek zijn.

Ik vraag me af hoeveel keer ik de toegangscode van mijn gsm al verkeerd ingetoetst heb, - ik ben er zeker van dat het al veel meer is dan het maximum van drie pogingen. Of hoeveel keer ik al geflitst ben, maar net niet te snel genoeg reed om een boete te krijgen, - want zo gaat dat hier; als je één grote fout maakt, ook al is dat de allereerste in je hele leven, is het strafbaar. (Misschien zelfs meteen onvergefelijk). Maar dat je honderd keer dezelfde begaat, daar kraait geen haan naar. We zijn immers maar gewoon mensen toch? 

De inkt waarmee ik schrijf is blauw, maar de woorden zijn zwart. Ik voel mij leger dan de glazen die ik net uitgedronken heb. Ik probeer het op te vullen, maar ik struikel steeds over dingen die geen obstakels zijn. Ik doe mijn best, maar ik loop tegen de muren die ik zelf opgetrokken heb. (Of zij tegen mij; als je lang genoeg stil staat zie je het verschil niet meer tussen wat wel en wat niet beweegt). Misschien is het gewoon niet voor vandaag. En misschien zal het morgen ook niet zijn. Maar ooit. Ooit schrijf ik over mijn geluk. Ooit zullen mijn woorden weer kleur hebben.