Bir sabah olup uyanınca; anlayacaksın dört duvar arasında,

Eninde sonunda yalnızsın,yalnız kalacaksın..

Çok eski birkaç satır canlanır zihnimde ne olmaz ihtimal..

Sen bir Cem Adrian sesi,

Neredeysen, oradan doğar...

Dağılan parçalarını yıllar içinde bir araya getirmeye çalışan…

İnsan biraz mozaik değil mi zaten?

Gaziantep’te bunu düşündüm. Büyük bir farkındalık patlaması gibi değil, içime sessizce, kayarak ilişen bir düşünce gibi.

Zeugma’da biraz mozaiğe bakmayı öğrendim. Yakınına girince sadece taşlar var. Uzaklaşınca hikaye beliriyor.

Hayat da biraz öyle galiba. Fazla yaklaşınca karmaşa, biraz geri çekilince anlam. Şehrin kendisi de böyleydi.

İlk anda yüksek sesli. Bakırlar, baharatlar, sıcak, kalabalık… Sonra alışınca ritmini fısıldıyor. Bakırcılar Çarşısı’ndaki o tok sesler, taş sokakların gölgesi, masaya sessizce bırakılan taze marullar…

Bir de sıra gecesi. Sanırım şehri en çok orada sevdim. Uzayan sofralar, bir masanın etrafında aynı ritme tutulan insanlar, müzikle hafifçe gevşeyen omuzlar… Eğlenceden çok, bir ana karışmak gibi.

Gaziantep bende büyük bir aşk bırakmadı belki ama severek ayrıldığım şehirlerden biri oldu.

Cebimde biraz bakır sesi, biraz uzun masa hali, biraz da uzaktan bakınca anlamlanan taşlar kaldı.