#zelfhaat

De zelfhaat die ik niet kan delen,

leeft in de stilte van mijn ziel,

In schaduwen die niet vervagen.

Het is een last die ik draag,

die ik niet uitgelegd krijg,

Vol met bloemen

Die ik dagelijks water geef

-

Eén van de bloemen

Geef ik meer water dan de rest

Waardoor ik geen water meer over heb

Voor de laatste bloem

-

Die dus verwelkt

Net zoals de roos

Die te veel water van mij krijgt

En opnieuw bloeit

In een andere tuin

-

Soms groeit de roos terug

Maar telkens weer

Geef ik hem te veel water

En verdwijnt hij uit mijn tuin

-

Maar de laatste bloem

Zal ik nooit voldoende water geven

-

Ik pak je vast en voel je verdriet

Ik wil je zo graag helpen

Jou lukt het niet

Oneindig worstelen met jezelf

Je bent bang voor wie je nu bent

Maar die angst is vertrouwd

Het is het enige wat je nog kent

Ik zie dat je langzaam kapot gaat hieraan

Maar verandering gaat met angst gepaard

Geef jezelf kans

Ik wil me opvouwen. Ik wil ineenkrimpen. Verdwijnen. Mij sneetje voor sneetje amputeren. Maar ik wil vooral wegschrompelen. Beeld je een intense foetushouding in. Jezelf zo klein mogelijk makend. Mijn tenen die wegkrullen, mijn voetzool in. Mijn vingers trekken mijn hand naar mijn onderarm en die zuigt ze weg. Mijn voeten klitten samen en smelten dan mijn scheen in. Onderarmen zijn mijn bovenamen in verdwenen, die op hun beurt mijn lichaam in verwelken. Kuiten die plakkerig worden en mijn dijbeen inschrompelen, terwijl aan de andere kant mijn buik mijn been opslokt. Mijn kin is al verdwenen en mijn gezicht begint als een oud vrouwtje weg te zakken, mijn borst in. Mijn rug kromt zich onnodig ver en mijn ribben lijken verdwenen. Mijn hele romp kromt zich naar mijn hart toe. Alsof hij zijn leegte probeert op te vullen met alles wat hij kan vinden. 

Alles krimpt ineen, en toch voelt het alsof mijn maag zich binnenstebuiten keert. 

En ik kots mijn maag eruit. Mijn organen vormen een soort rijtje. Eerst mijn maag, dan mijn twaalfvingerige darm, gevolgd door mijn lever, mijn galblaas en mijn mild. De rest van mijn darmen worden niet vergeten, zij nemen hun vrienden de nieren mee naar het feest, die ook mijn blaas hadden uitgenodigd. Uiteindelijk volgt de baarmoeder die ik nooit heb gevraagd te hebben. Een baarmoeder en haar hals, en niet te vergeten de schede, om het zwaard in te ontvangen. Die laatste beslist in één ruk ook de vulva los te scheuren, die de kleine clitoris niet kan achterlaten. Dat ding dat mij schaamte bezorgt. Schaamte en walging. Schaamte en walging en kokhalzing. Zij trekken in een vlaag van barmhartigheid mijn longen mee, opdat ik niet meer zou moeten ademen, en mijn hart opdat ik niet meer moet leven. 

En ze dansen voor mij. Samen, hand in hand. Ze zijn ontworteld en nog steeds minder alleen dan ik. 

De enigen die zij achterlieten waren die oh, zo talrijke hersencellen die er een sport van maken om zoveel mogelijk afbraak te doen aan mijn zijn, mijn identiteit. Om elk greintje zelfhaat te kunnen oppikken en geen kans te laten liggen om mij kleiner te maken dan een mier. Om mij kleiner te doen willen zijn dan een mier, dan een stofmijt, dan eender welk micro-organisme dat op deze aardbol bestaat. Niet meer dan een virus dat mensen infecteert met een vervelende, nietsbetekenende verkoudheid. Niet eens krachtig, niet veel waard. Gewoon wat vervelend.