#gedachtes

Armen wijd uitgestrekt Ik zie de oranje gloed die me door Mijn oogleden heen verwarmt

Constant in beweging Constant in rust Op de golven

Ik zie ze niet aankomen Soms klein Voel ik mijn vingers  – alleen mijn vingers deinen Met mijn ademhaling mee Soms verassend groot Spoel ik bijna kopje onder Dat mag Is mijn gezicht weer verfrist

Lege dagen

Oorverdovend in mijn hoofd

Gaten met vragen

Gaten die vragen

Naar herkenning

Naar erkenning

Naar gewoon een beetje mens kunnen zijn

Gewoon een klein straaltje zonneschijn

Een beetje minder zielenpijn en meer tevreden tijd in mijn hoofd

Ik vul gaten

Dag op dag

Geluidloos sluimer ik door het leven

Mijn leven weggegrepen

Vrijheid maar niemand die mij ziet

Misschien ook nog wel erger dan vastzitten in mijn eigen wereld

Vast blijven houden aan wat niet is of zal zijn

Niet vast kunnen houden aan mijn eigen handgrepen

Los zijn van de maatschappij, niet onvoorwaardelijk zijn

Altijd alleen met mijn pijn

Verleden tijd

Tijd van onzichtbaarheid

En ze zeggen verleden is voorbij

Niets meer om nu nog bang voor te zijn

Maar angst overheerst mijn lijf

Niet omdat herinneringen blijven

Niet omdat de toekomst zich afvraagt waar ik blijf, waarom ik verstijf

Angst en verdriet omdat niemand mij nog ziet

Een rode draad tijdloos samengespannen

Mijn tijd onzichtbaar gespannen

Ik wil dat het verdwijnt

Ik niet meer ondoorschijnend

Ik wil onzichtbaarheid verdwijnen

Maar toch steeds weer, zichtbaar verkleinen

Altijd weer onzichtbaar wegkwijnen

Zichtbaar verloren

Maar altijd ongezien, onopgemerkt

Onzichtbaar geworden

Verloren strijd en hoop dat steeds verder sterft

Onvervulde behoeftes gestorven

Onvervulde verlangens bleven leven, maar ik,

telkens wanneer ik je stem hoor.

Al is het niet bij wie het zou moeten

een gevoel, een tinteling, een lach.

Telkens wanneer jij er bent.

Het is niet bij wie het zou moeten

voor mij niet, noch voor jou.

En toch is het iedere keer weer

een gevoel, een tinteling, een lach.