#teksty

Jedna cząstka mnie się leczy, kolejna umiera.

Tańczyła, gdy pierwszy raz ją zobaczył, i nie przyszło mu do głowy, że dokładnie w ten sam sposób ostatecznie zakończy się ich wspólna droga. Pamiętał, jak kolorowe lasery wskazały mu ją pośrodku tłumu i jak bardzo nie mógł oderwać od niej wzroku. Płynęła swoim własnym nurtem, tworząc wokół siebie silne pole energetyczne. Miała w sobie wyjątkowy magnetyzm, który paraliżował go od środka. Nie pamięta już, jak to się stało, że zebrał się na odwagę, ale gdy zatańczyła dla niego po raz pierwszy prywatny taniec, wiedział, że nigdy już nie będzie chciał robić tego z inną. Z tego wszystkiego najardziej lubił ją przyłapywać. Boso w ogrodzie podczas lata. W satynowej sukience w ich salonie, gdy za oknem toczyła się ciężko zima. Nawet na schodach, gdy szła po nich z parasolką, odgrywając słynne sceny z burleski. No i w sypialni... nago, z narzuconą na ramiona koszulą, którą właśnie z niego zdjęła. Przez cały ten czas była dla niego jak ulubiony film, do którego wracasz setki razy, choć świetnie wiesz, co wydarzy się w następnej scenie. Zdarzało się, że do niej dołączał, w większości przypadków jednak wygodnie się rozsiadał i obserwował. W pewnym momencie znał już na pamięć każdy ruch jej bioder i te wszystkie miny, które posyłała mu z odległości, aby dać znać, że w domu nie pozwoli mu spać. Nawet nie wie, kiedy dokładnie zaczęli się mijać. Przyszła jesień, a ona tańczyła już jedynie pod jego nieobecność. Kilkukrotnie chciał jej powiedzieć, że za tym tęskni, jednak żadne okoliczności nie były wystarczająco sprzyjające. Pewnego dnia zamknęła za sobą drzwi, a on zastygł w przedpokoju. Dywan w salonie posiadał jeszcze wyraźne odciski jej stóp i wiedział, że w najbliższych tygodniach stoczy ze sobą naprawdę ciężką walkę. Niedługi czas później znalazł się na skraju drogi do wyjścia i choć parkiet był daleko, ona świeciła na nim jeszcze jaśniej niż kiedyś. Uśmiechnął się na myśl, że odzyskała swoje światło, czując jednocześnie, jak stopy zapadają mu się w posadzce. Znów go sparaliżowała. Ktoś właśnie poprosił ją do tańca, ale odmówiła. Zamknęła oczy i odpłynęła. Pomyślał wtedy, że podejdzie do niej i powie, że na pewno się pomylili. Pomyślał, że schowa jej twarz w swoich dłoniach i powie, że może po prostu źle to wszystko zrozumieli. Pomyślał, że weźmie ją za rękę i powie, że bez niej stąd nie wyjdzie. Pomyślał, że wrócą razem do domu... Pomyślał. Jego nogi jednak nie drgnęły. Tańczyła, gdy pierwszy raz ją zobaczył, i dokładnie w ten sam sposób kończyła się dziś ich wspólna historia.

W kolejce kolejny break down,

,, Mam oczy po mamie''

Później...

Dożywotnia spina z Diabłem,